“You say you Greeks have the largest vocabulary on feelings. Prove it!“

Ταδε έφη Rathna, project tutor για την πρώτη μου εργασία στη σχολή: ένα Α1 ποστερ το οποίο να επικοινωνεί την ουσία της ελληνικής γλώσσας. Μπερδεύτηκα με δομές, κρυμμένα νοήματα, ιστορία, αλφάβητο… καθώς παρακολουθούσα τις παρουσιάσεις των άλλων κατάλαβα πόσο σοβαρά το είχα πάρει το θέμα όταν απλά, δεν έπρεπε. Στάθηκα περισσότερο στον διαχωρισμό της αγάπης από τον έρωτα, την σημασία του φιλότιμου, το πόσες λέξεις χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα πράγμα / κατάσταση / συναίσθημα, οταν η tutor μου πέταξε το παραπάνω. Blow us with words, συμπλήρωσε κι εγώ άρχισα σιγά – σιγά να βλέπω τι πρέπει να κάνω.

Και κάπου εδώ ζητάω την βοήθεια σου.  Θελω να μου δώσεις όσα περισσότερα συνώνυμα μπορείς για τις παρακάτω λέξεις. Ότι σου’ρχεται, ότι έχεις ακούσει από φίλους, μαμά, θεία, ξάδελφο, γιαγιά… αν είναι και καμιά περίεργη διάλεκτος ακόμα καλύτερα. Δεν θέλω τόσο τον ακαδημαϊκό ορισμό του συνώνυμου όσο αυτόν που έχεις ζήσει.

Αγάπη / Έρωτας / Μίσος / Οργή / Δυστυχία / Χαρά / Πόθος / Απογοήτευση / Λατρεία / Πάθος / Φόβος / Τρέλα / Έξαψη / Πόνος / Απόγνωση / Εκτίμηση / Εμπιστοσύνη / Θλίψη / Οίκτος / Περιφρόσυνη / Συμπόνια / Συγκίνηση

Αν σε βοηθάει, κάντα και στο α’ πρόσωπο. Όσο περισσότερα τόσο το καλύτερο. Και να θυμάσαι, θέλουμε λέξεις που να πηγάζουν από μέσα σου, όχι μέσα από λεξικό.

Ευχαριστώ.

update: Ιδού το τελικό πόστερ. Ευχαριστώ πολύ για την βοήθειά σας.

Τι έμαθα μετά από ένα ξέφρενο 3μερο:

• τελικά το να νιώθεις ωραία, ότι όλα είναι/πάνε καλά – αποφεύγω την λέξη ευτυχία – μπορεί να κρύβεται στο να κάθεσαι στον καναπέ ενός bar με τους 2 φίλους σου και να γελάτε

• όταν το μέσα σου πρέπει να κλάψει, θα σε κάνει να κλάψεις και τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει. Ακόμα κι αν είσαι σε τηλεοπτικό studio – και μάλιστα on air! -, ή σ’ενα club γεμάτο κόσμο να χορεύει γύρω σου

•  η ατάκα “πάντα στηριζόμουν στη καλοσύνη των ξένων” ισχύει ακόμα και σήμερα, 50+ χρόνια μετά από τότε που την πρωτοξεστόμισε η Blanche DuBois. Ευτυχώς.

• το Fierce, των Abercrombie & Fitch,  εξακολουθεί να είναι ότι καλύτερο έχω μυρίσει και νομίζω έχω εθιστεί

• δεν έχει σημασία το ποιον τρόπο θα σκεφτεί κάποιος να σε βοηθήσει, η πρόθεση είναι το μισό γιατρικό.

- Τρόπος.1 : “are you single? Oh my god, I have the perfect guy for you, my friend Joe. Let me just text him…“

- Τρόπος.2 : “you o’rite? Just make sure you drink lots of water, it will keep you hydrated“

Καλύτερα ατάκα π.σ.κ.: “i thought you were out of my league“.

Πόσο ταλέντο μπορεί να έχει κάποιος στα 19 του για να γράψει τέτοια κομμάτια; Όχι πολύ θα μου πεις, αλλά αν πάρεις 4 ταλέντα τότε κάτι μπορεί να γίνει. Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι xx, κάτι τυπάκια από το βορειοδυτικό Λονδίνο που μπορεί να μην έχουν ακόμα δισκογραφική αλλά το δισκάκι τους φιγουράρει στην λίστα των recommended του ΝΜΕ. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν έχεις ένα άλμπουμ εθισμό, όταν το ένα κομμάτι μετά το άλλο σε βομβαρδίζει με σκέψεις και εικόνες που δεν ξέρεις αν είναι δικές τους ή δικές σου. Αυτοχαρακτηρίζουν τον ήχο τους ως pop / soul / new wave και ως επιρροές αναφέρουν, μεταξύ άλλων, τους Rihanna,  The Cure, Missy Elliott , The Kills και Pixies. Προσωπικά ο ήχος τους μου θυμίζει ξεθωριασμένες polaroids, μέρες που θέλεις να μείνεις κλεισμένος σ’ενα δωμάτιο και ν’ακούς τέτοια κομμάτια, μέρες καλοκαιριού να τρέχεις στην παραλία με τον ήλιο να λαμπυρίζει στα μαλλιά σου, νύχτες που πλαγιάζεις σ’ ένα άδειο κρεβάτι με το σώμα σου να καίει απο επιθυμία. Είναι το soundtrack που θα άκουγες σε ταινία της Sophia Copolla, η μουσική που θα ήθελες στ’ αυτιά σου ένα κρύο, χειμωνιάτικο απόγευμα… αυτά είναι μερικές από τις σκέψεις που μου φέρνει το xx ακούγοντάς το καθώς γράφω αυτές τις γραμμές. Και μπορώ να γράφω όλο το βράδυ. Αλλά θα σ’αφήσω να φτιάξεις τις δικές σου, ανακαλύπτοντας το απίστευτο tracklist ενός ακόμα πιο απίστευτου debut δίσκου.

…brought to me by Vag

Μετά λοιπόν από 3 και κάτι παραπάνω χρόνια, ακούμε ξανά νέο υλικό από τον Robbie Williams. Το πρώτο single από το νέο άλμπουμ λέγεται Bodies και μεταδόθηκε σήμερα το πρωί από την εκπομπή του Chris Moyles στο BBC Radio1. Σ’ ένα πράγμα συμφωνούν όσοι το έχουν ακούσει: δεν είναι Rudebox. Αν και το κουπλέ έχει κάτι από αυτό τον ηλεκτρονικό ήχο που τόσο είχε χρησιμοποιήσει στο τελευταίο άλμπουμ. Αυτή τη φορά οι στίχοι έχουν, εεε… θρησκευτικό περιεχόμενο – το καταλαβαίνεις και από την Γρηγοριανή μουσική στην εισαγωγή – και αν το έπιασα σωστά αναφέρεται και στην ματαιοδοξία: “All we’ve ever wanted was to look good naked, hope that someone can take it / God, save me rejection from my reflection, I want perfection“.  Το ρεφρέν είναι αρκετά ‘πιασάρικο΄, έχει αυτό που θες να κουνάς τα χέρια σου πέρα δώθε – οκ, μόνος σου ίσως να μην είναι το ίδιο fun, αλλά φαντάσου να είναι άλλοι 70.000 γύρω σου! -, ενώ θυμίζει τις παλιές, καλές μέρες του No Regrets. Προσωπικά δεν ξετρελάθηκα. Πολύ. Ίσως να είναι από αυτά τα κομμάτια που σου κάθονται όσο πιο πολύ τα ακούς – ο ίδιος αστειεύτηκε λέγοντας ” ‘bot 15 plays and you quite like it“!  Είμαι στην 6η τώρα και ήδη τραγουδάω το ρεφρέν! Χάρηκα που έχει βρει έναν πολύ ωραίο ήχο που του πάει και περιμένω να ακούσω τα υπόλοιπα του δίσκου τον επόμενο μήνα.

Στη συνέντευξη ήταν πολύ cool, ομιλητικότατος, έκανε πλάκα, αναφέρθηκε στην επί 3 χρόνια κοπέλα του, στους Take That – είπε πολύ αληθινά πράγματα και όταν ο Gary Barlow πήγε σπίτι του με το dvd από το τελευταίο tour τους, σκεφτόταν “it’d be nice to be in the band again“. Μίλησε για την συνεργασία του με τον Trevor Horn, τη σχέση του με τον Guy Chambers – ναι ακόμη μιλάνε και το άλμπουμ περιέχει ένα τραγούδι, το τελευταίο που είχαν γράψει μαζί για το Escapology. Φυσικά μίλησε για τα ούφο, για το L.A., για το φάντασμα που είχε στο σπίτι του… anyway, αυτό που μένει είναι το γενικό συμπέρασμα από τους παραγωγούς του studio, τα μηνύματα των ακροατών και, γιατί όχι, το δικό μου: he is back!

Δεν πρόκειται να εξηγήσω το κόλλημα με τον Robbie, πως ξεκίνησε και πότε, νομίζω δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Θα πω μόνο ότι χάρηκα πάρα πολύ που μετά από μια μεγάλη περίοδο απουσίας, αποφάσισε να επιστρέψει. Μετά το Rudebox και τις συναυλίες πριν από 3 χρόνια, τα βρόντηξε όλα, μετακόμισε στο Los Angeles, ανέπτυξε μανία με τα ΑΤΙΑ και πήγαινε από πολιτεία σε πολιτεία, ακολουθώντας φανατικά σεμινάρια και ομιλίες από άτομα που υποστήριζαν πως είχαν απαχθεί από ufo’s. Sad. Ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω τις φωτογραφίες με τα μούσια και τα military μπουφάν. Για να μην θυμηθώ την σύγχυση που πήρα όταν είπε οτι δεν θα ξανακάνει live εμφανίσεις! Αλλά ευτυχώς όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Με το νέο του, όγδοο αλμπουμ να βγαίνει στις 9 Νοεμβρίου, την συμμετοχή του στο φετεινό X-Factor και τον τίτλο του Greatest Superstar of All Time από το MTV, η επιστροφή του Robbie Williams είναι γεγονός.  Το πρώτο singles, με τίτλο Bodies κυκλοφορεί ψηφιακά στις 11 Οκτωβρίου. Έχω μεγάλη αγωνία μέχρι την Παρασκευή το πρωί που θα το ακούσω, αν βρω χρόνο θα σου πω τι και πως. Προς το παρόν δες τον τις πρώτες μέρες που άρχισε τις ‘εργασίες’ για το νέο υλικό. Ομορφότερος όσο πότε, νομίζω δείχνει παραπάνω από 35 ετών – δεν έχει περάσει και λιγα. Τουλάχιστον φαίνεται υγιής και είναι περιττό να πω ότι παραμένει από τους γοητευτικότερους άντρες που υπάρχουν εκεί έξω. Και με κοστούμι και με hoodie και με cardigan… το χαμόγελο σκοτώνει ακόμα, το μάτι το ίδιο. Μένει να δούμε αν και τα τραγούδια του μπορούν να κάνουν το ίδιο.

Τι έμαθα μετά από ένα σαββατιάτικο βράδυ clubbing:

• ο αριθμός τηλεφώνου γραμμένος σε ένα κομμάτι χαρτί έχει άλλη χάρη

• το fragrance των Abercrombie and Fitch απλά.δεν.παίζεται

• το να είσαι πολυγαμικός στο θέμα dating δεν είναι κακό.  Δεν θα’πρεπε σε καμία περίπτωση να νιώθεις τύψεις, απλά γνωρίζεις κόσμο που στην τελική σου δίνει περισσότερες επιλογές να καταλήξεις κάποια στιγμή μονογαμικός. Κι όπως λένε ο Κωνσταντίνος και η Jane, “its what everybody does“

• το βράδυ σου δεν έχει τελειώσει μέχρι να πέσεις για ύπνο. Ορισμένες φορές, τα καλύτερα συμβαίνουν μετά το club, αφού έχεις καληνυχτίσει τους φίλους σου, μη σου πω και αφού έχεις μπει στο λεωφορείο

Καλύτερη ατάκα βραδιάς: “i’ve had my eye on you all night long“

Να σου συστήσω τον Danyl, είναι 27 χρονών, δάσκαλος και ότι καλύτερο έβγαλε ο πρώτος γύρος των auditions του X-Factor που έκανε πρεμιέρα το περασμένο Σάββατο. Λοιπές πληροφορίες προς το παρόν δεν έχω, αλλά είμαι σίγουρος πως σε μερικές μέρες που το πρόσωπό του θα φιγουράρει στις περισσότερες εφημερίδες και sites θα ξέρουμε πολλά περισσότερα. Θα μου πεις, με τέτοια μάτια τι παραπάνω θες;

- Να τον ακούσεις να τραγουδάει.

update: τελικά δεν χρειάστηκε να περιμένω ούτε εφημερίδες, ούτε sites για να μάθω περισσότερα, τα’μαθα από δικό μου άθρωπο! Το παιδί δουλεύει στο Ku και φήμες τον θέλουν bi. Ευχαριστώ.

Τι έμαθα μετά από clubbing βράδυ Παρασκευής:

• όρος ‘βλέμμα δευτερόλεπτων‘: τόσο χρειάζεται να μείνει πάνω σου ένα βλέμμα και ν’αποφασίσει αν είσαι ωραίος ή όχι, αν σε γουστάρει και κατά πόσο μετράς

• είχα ξεχάσει πόσο ξυνές μπορεί να είναι μερικοί, πόσο αυτό φαίνεται από το -έλεος πια- polo στον ώμο, τώρα και τυλιγμένο γύρω απ’τον λαιμό, όταν το μόνο για το οποίο έχουν να μιλάνε είναι η Μύκονος(;;) Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που είμαι εκτός Ελλάδας, εκτός από αυτό το υφάκι και την νοοτροπία

• το πιο fun κομμάτι που μπορείς να χορέψεις αυτό τον καιρό σε dancefloor ανήκει στην Little Boots. Ή στις La Roux

• ο έρωτας τελικά είναι τυφλός κι εγώ ίσως ακόμα πολύ ρηχός.

Heartbreak ατάκα βραδιάς: “listen…you’re absolutely gorgeous, but I can’t kiss you“.

…ή αλλιώς, άντε  γιατί βαρέθηκα ν’ακουώ χαζοτράγουδα

Το άκουσα για λίγα δευτερόλεπτα σε σποτάκι στον Capital, που διαφήμιζε το άλμπουμ του Love & War και μου πήρε μερικά λεπτά για να το κατεβάσω και να επιβεβαιώσω αυτό που σκεφτόμουν κάθε φορά που τον άκουγα στο ράδιο: προς τι η φασαρία;; Αδιάφορα έως βαρετά κομμάτια, το ένα μετά το άλλο.. μπορεί να είναι και το είδος της μουσικής που εμένα δεν μου λέει και πολλά, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το tracklist. Μέχρι που άκουσα το κομμάτι που έψαχνα. Σχεδόν δεν πίστευα ότι είναι ο ίδιος καλλιτέχνης και δεν μπορούσα να σταματήσω ν’αναρωτιέμαι γιατί κάποιος τραγουδιστής παύλα δισκογραφική να διαλέξει να βγάλει σαν single το ‘ok’  Red – που έχουν λυσσάξει εδώ – όταν έχει τέτοιο απίστευτο κομμάτι στον δίσκο του. Το impossible είναι απλά impossible να το αγνοήσεις. Έντονη η παρουσία της δεκαετίας του ‘70, ταιριάζει πολύ στην φωνή του και ακούγεται σαν cover από τραγούδι των Frankie Valli and the Four Seasons, αλλά χωρίς τα μοντέρνα στοιχεία που να προδίδουν ότι είναι σύγχρονο ρεμίξ. Είναι το ένα από τα δυο ‘γρήγορα’, αν θέλεις, κομμάτια του δίσκου, με το Change να είναι το δεύτερο, που ακούγοντάς το δεν γίνεται να μην απορήσεις γιατί αυτό το παιδί στα 27 του να γράφει μουσική σα να είναι στα 47 του. ΟΚ, η ηλικία δεν παίζει ρόλο,αλλά αν ακούσεις τον δίσκο ελπίζω να καταλάβεις τι εννοώ. Το impossible πάντως κρατιέμαι να μην το έχω διαρκώς στο repeat γιατί φοβάμαι θα πάθει ότι έπαθε και το Beggin’. Καλό κόλλημα!