Παρακαλείται η Αλεξανδριανή Σικελιανού – ή έστω, ο χαμένος αδελφός της – να επικοινωνήσει με τον διαχειριστή του blog, να λυθεί μια και καλή αυτό το θέμα. Όχι τίποτα άλλο, έχω και δικό μου άνθρωπο που καίγεται να μάθει, ευχαριστώ.

Σχετική βιβλιογραφία:

- Αληθινοί Διάλογοι IX
- Αληθινοί Διάλογοι VIII
- Αληθινοί Διάλογοι VII

Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα, ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι ακριβώς γιορτή αλλά περισσότερο μια κατάσταση του μυαλού (a state of mind). Αυτό το μυαλό λοιπόν είναι που σε βάζει σε μία κατάσταση στην οποία θες να κοιτάς έξω από το παράθυρό σου και να βλέπεις κατάλευκες βουνοπλαγιές και χιονισμένες σκέπες σπιτιών, βιαστικούς αλλά χαμογελαστούς ανθρώπους να κρυώνουν τυλιγμένοι στα παλτό τους, ενώ εσύ δέχεσαι νωχελικά την ζέστη του τζακιού, πίνοντας τσάι από την κόκκινη κούπα που γράφει “It’s ho-ho-hot!” Ένα και μόνο συστατικό να λείπει απ’αυτή την εικόνα σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την κατάσταση. Ή με το μυαλό. Ή ακόμα χειρότερα με εσένα τον ίδιο.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν πως ένιωθα αυτές (ή καλύτερα εκείνες) τις μέρες που ήμουν σε μια κατάσταση που έλειπαν όλα τα παραπάνω συστατικά. Ή μάλλον όχι όλα, είχα τον Michael Bublé να μου τραγουδάει αλλά μετά τις πρώτες δυο-τρεις μέρες είδε κι απόειδε κι αυτός και τα παράτησε. Που να χωρέσουν οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες σε μια πόλη (και μια ολόκληρη χώρα) που δεν έχει διάθεση για γιορτές και πανηγύρια. Πόσο μάλλον για χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Αντ’ αυτών, οι περισσότεροι με τους οποίους μίλησα, τραγουδούσαν ένα διαφορετικό τροπάρι που ξεκινούσε πάντα με τον ίδιο στίχο: “τα πράματα εδώ είναι…” Η συνέχεια, περισσότερο πένθιμη παρά ηρωική, σε πλήρη αντίθεση με το όποιο γιορτινό πνεύμα είχε απομείνει. Με παρόμοια ανάμεικτα συναισθήματα και καταστάσεις κύλησαν οι υπόλοιπες μέρες υπενθυμίζοντάς μου συνεχώς ότι μένω εκτός αλλά και πίσω από τα πράγματα. Έμαθα νέες λέξεις όπως Χολίδης, Μπεκατώρου, Νομικού, Ψυχούλη, Πετρετζίκης. Η κρίση της διπλής γεωγραφικής και εθνικής μου ταυτότητας κορυφώθηκε όταν άκουσα την Κατερίνα Παπουτσάκη να τραγουδάει Adele, μη ξέροντας αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Είδα από πρώτο χέρι πως ένα παραδοσιακά γιορτινό τραπέζι μπορεί να εκσυγχρονιστεί, με το πέμπτο ‘μέλος’ της οικογένειας να τρώει μαζί μας μέσω Skype. Έζησα την πιο ωραία ίσως εορταστική στιγμή στο αγαπημένο μου καφέ, όταν μπήκαν μέσα παιδιά από τη χορωδία του Δήμου και άρχισαν να τραγουδούν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ανάμεσα σ’αυτά και το αγαπημένο μου Adeste Fideles.

Βλέπεις λοιπόν, πως σε όλες τις παραπάνω καταστάσεις, δεν υπήρχαν τα συστατικά για να ‘φτιαχτούν’ αυτό που λένε Χριστούγεννα ονειρεμένα. Θα μου πεις αν ήταν ευτυχισμένα, τι άλλο θες; Δε ξέρω, ίσως το ότι δεν τα έχω ζήσει ακόμα έτσι όπως τα φαντάζομαι και τα επιθυμώ να με κάνει να τα λαχταρώ και να τα περιμένω ακόμα πιο πολύ. Θα έρθουν όμως; Γι’ αυτό σκέφτηκα να πάω σ’ενα ειδικό να μου πει μια και καλή, αλλά ηταν περασμένες 14:00 και η Αστρολόγος Τζένη, ως έμπορος ελπίδων, ακολουθούσε εορταστικό ωράριο: έκανε σπαστό.

Κάπως έτσι ξεκίνησα τον μακρύ δρόμο της επιστροφής αυτά τα Χριστούγεννα. Έναν δρόμο που μετά από 3 αεροδρόμια και 2 πόλεις-σταθμούς, με έβγαλε στην Αθήνα η οποία με υποδέχτηκε με ένα γνώριμο σκηνικό ασταμάτητης βροχής και κρύου. Οι πρώτες προσπάθειες αλληλεπίδρασης με άλλους Έλληνες γίνονται αυθόρμητα σε άλλη γλώσσα ενώ χρειάστηκαν κάμποσα λεπτά για να συνηθίσουν τα μάτια στις λέξεις-ονόματα των τόσο ‘γνωστών’ πινακίδων: Κέντρο, Κορωπί, Κάντζα, Διόδια.  Από μακριά, μοιάζει σαν άλλη μια πόλη ντυμένη στα φώτα της νύχτας. Όσο πλησιάζουμε στο κέντρο, ο οικοδεσπότης μου αναλαμβάνει χρέη ξεναγού, ανακοινώνοντας τα ονόματα των δρόμων, εξηγώντας μου από που έρχονται και που καταλήγουν και παρουσιάζοντάς μου τα κτίρια που τόσο καλά γνωρίζω τα ονόματά τους από τα δελτία ειδήσεων.

Παρασκευή ξημέρωμα και η Αθήνα μοιάζει κλειστή. Μόνο τα διάσπαρτα φωτάκια και στολίδια μαρτυρούν το ιδιαίτερο των ημερών αλλά κι αυτά έχουν να συναγωνιστούν τα αυτοκόλλητα των ‘Ενοικιάζονται’. Μαγαζί στο Κολωνάκι ανοίκιαστο για μήνες; αναφωνεί απορημένος ο οικοδεσπότης μου. Ποτέ των ποτών.  Ευτυχώς τα υπόλοιπα κτίρια που θυμάμαι είναι ακόμα εκεί καθώς τα ‘χαιρετάω’ χαμογελώντας, αφού για ‘μένα αυτή η πόλη κουβαλάει κάτι παραπάνω από ξέγνοιαστα τριήμερα με βόλτες, κάτι πιο εσωτερικό και οικείο.

Το επόμενο πρωί, με τα φώτα σβησμένα, η Αθήνα επιστρέφει στην καθημερινή μορφή της: κίνηση στη Κηφισίας, ανυπόμονοι άνθρωποι στις στάσεις, μετανάστες με καρότσια, λεωφορεία και ταξί που κάνουν τον κατά τα άλλα ήρεμο οικοδεσπότη μου να γίνει ένας από αυτούς που κορνάρουν. Τα κτίρια της ‘αρχιτεκτονικής της πολυκατοικίας’ ξεπροβάλλουν το  ένα μετά το άλλο, ανακατεμένα με κτίσματα από άλλες εποχές, ετοιμόρροπα κτίσματα και πάρκινγκ, δημιουργώντας εικόνες αυθεντικά αθηναϊκές και συναισθηματικά γνώριμες που ταράσσουν τους ελληνικούς μου κύκλους.

Εκτός τόπου και κλίματος – όπως καταλαβαίνεις, μέσα σ’όλα αυτά, τα Χριστούγεννα και το αίσθημα που έρχεται μαζί τους έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα ή χάθηκαν κάπου στο μακρύ ταξίδι του γυρισμού. Ελπίζω να’ναι κάπου μέσα στην κούτα με τα στολίδια που με περιμένουν ανυπόμονα να τα κρεμάσω στο αστόλιστο δέντρο.

Σχετική βιβλιογραφία:

Ο ωραίος των Αθηνών ΙΙ
Ο ωραίος των Αθηνών
Το συναίσθημα των ημερών

- Xρειάζεσαι τα κατάλληλα άτομα στα κατάλληλα πόστα

- Tα άτομα ‘προμηθευτές΄ πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι στην αγορά φαγητών και ποτών και όχι να αποσπούνται από την επίδειξη συναρμολόγησης χάρτινης συσκευασίας μεταφοράς ποτών, αλλαλάσοντας εμβρόντητοι “ααα…”

- O εορτάζων/ουσα πρέπει να είναι υπό την επίβλεψη του ατόμου ‘ρολόι’ το οποίο θα εξασφαλίσει την τήρηση του προγράμματος με στρατιωτική ακρίβεια. Ενίοτε και πειθαρχεία.

- H δουλειά δεν είναι ντροπή.

- Having said that, η ‘δουλειά του κώλου’ τελικά υπάρχει.

- Το να βλέπεις κάποιον που κάνει τη ‘δουλειά του κώλου’ μπορεί να επιφέρει προσωρινή απώλεια ομιλίας, επανειλημμένα αυτο-χτυπήματα αγανάκτησης και μια έντονη επιθυμία για κατανάλωση αλκοόλ.

- Η φράση έχω πιει λίγο, μετά την τέταρτη φορά που την λες, απλά δε γίνεται να ισχύει. Τουλάχιστον όχι όσο ενδιάμεσα κατεβάζεις τρία ποτήρια σαμπάνια.

- Το ίδιο ισχύει και για την έκφραση η σαμπάνια δε με πιάνει.

- Το άτομο ‘χορευτής-χοροδιδάσκαλος-performer’ (ΧοΧοPer) πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε μουσική επιλογή και είναι υπεύθυνο για την παρότρυνση της ομύγηρης σε χορό φωνάζοντας εντολές όπως ‘χέρια!’ ή  ’από την άλλη’.

- Ένας XoXoPer δε πρέπει ποτέ να κάνει τα εξής δύο: α) να δοκιμάζει κινήσεις που δεν έχει ξανακάνει σε ξένα σπίτα και β) να χορεύει με άτομο ‘ερασιτέχνη’ ανίκανο να καταλάβει πότε ο XoXoPer χρειάζεται επειγόντως να πιαστεί από κάπου.

- Ξέρεις ότι έχεις κάνει ένα πολύ καλό δώρο όταν θέλεις πάρα πολύ να το κρατήσεις για τον εαυτό σου ενώ όλοι θέλουν να παίξουν μαζί του.

-When I need to work, I drop my body fat at 6%.

- 6%?! I had 6% body fat when I was nine!

Σχετική βιβλιογραφία:

Το Νυχτερινό εν οίκω
Το Νυχτερινό σε δύο πράξεις
Το Νυχτερινό is back
To Νυχτερινό – a day later

Αρχικός τίτλος γι’αυτό το ποστ ήταν, Η ‘βδομάδα που έγινα 30. Φανταζόμουν ότι θα κατέγραφα τις δραστηριότητες κάθε ημέρας και για κάποιο λόγο είχα την εντύπωση ότι θα ήταν διαφορετικές, ή αλλιώτικες ή έστω άξιες αναφοράς μόνο και μόνο επειδή στο τέλος της εγώ θα είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερος. Μπορώ με σιγουριά να σου πω ότι δεν ήταν. Αλλά όπως και να το κάνεις είναι μια εβδομάδα, εγώ εξακολουθώ να μεγαλώνω οπότε το ‘Μεγαλοβδομάδα’ ήρθε σχεδόν μόνο του. Οποιαδήποτε αναφορά στη στεναχώρια, τη θλίψη και τα πάθη της κανονικής Μεγάλης Εβδομάδας είναι τυχαία θέλω να με πιστέψεις.

Το ακούω εδώ και χρόνια, η πρώτη φορά χάνεται κάπου ανάμεσα στα βιβλία και τα θρανία του δημοτικού: αύριο μεθαύριο θα μεγαλώσεις… με την συνέχεια να είναι ανάλογη της περίστασης: στρατός, δουλειά, παιδιά, οικογένεια. Ότι έπρεπε να κάνω ως ενήλικας ήταν ζήτημα ημερών: εκτός από το Σκέφτομαι και Γράφω, για αύριο έπρεπε να πολεμήσω τον εχθρό και αν ζήσω, να γυρίσω στη γυναίκα και τα τρία μας παιδιά. Μου πήρε κάμποσα χρόνια να συνειδητοποιήσω το πρακτικά αδύνατο της υπόθεσης και να καταλάβω ότι ήταν απλά άλλο ένα απ’τα αθάνατα, ελληνικά κόλπα της ελληνίδας μάνας – ενίοτε και του πατέρα – για να σου δώσουν να καταλάβεις πως όταν μεγαλώσεις, έχεις πολλά να κάνεις. Αύριο μεθαύριο δε θα’ναι, αλλά έννοια σου και δε τη γλυτώνεις.

Μπαίνοντας στα τριάντα, δε νομίζω ότι ‘δικαιούμαι’ να τη ξανακούσω αυτή τη φράση. Απλά θέλω να ρωτήσω, αυτό είναι το αύριο μεθαύριο… που μου λέγαν’ τόσα χρόνια; Έχω φτάσει δηλαδή; Και για να μη κρύβομαι πίσω απ’το δάχτυλό μου, έχω μεγαλώσει εγώ τώρα; Γιατί τίποτα απ’αυτά που θα’πρεπε να’χα κάνει αύριο μεθαύριο… έχουν γίνει. ΟΚ, το Σκέφτομαι και Γράφω το’κανα και στρατό πήγα αλλά γυναίκα και τρία παιδιά να περιμένουν σπίτι δεν έχω. Ούτε σπίτι δικό μου έχω. Νοικιάζω, πιάνεται; Και για δουλειά κανονική ακόμα ψάχνομαι. Άρα το αύριο μεθαύριο… δεν έχει έρθει ακόμα; Κι αν δεν έχει έρθει εγώ πως θα ξέρω ότι έχω μεγαλώσει; Θα μου πεις, μια τούρτα μανουάλι δε σου φτάνει; Ναι, αλλά εγώ άλλο θέλω να ρωτήσω: φτάνει ένας αριθμός για να σου πει οτι έχεις μεγαλώσει ή χρειάζονται κάποια προαπαιτούμενα;

Θα μου ξαναπείς, γιατί πρέπει αυτός ο συγκεκριμένος αριθμός να σου πει ότι μεγάλωσες, το 27 δε σου είπε τίποτα; Το 28, το 29;! Κι όμως, το τριάντα είναι αλλιώς κυρίως γιατί φεύγεις από την όποια ασφάλεια των είκοσι, απ΄το να ξέρεις ότι η ηλικία σου ξεκινάει ακόμα από τον αριθμό 2. Με το 3 αυτό αλλάζει. Μπαίνεις στην τέταρτη δεκαετία της ζωής σου, η ηλικία σου ξεκινάει πια απ’τον αριθμό τριάντα και όποτε το θυμάσαι τον πρώτο καιρό, σχεδόν σε εκπλήσσει: όταν συμπληρώνεις μια φόρμα ή αίτηση όταν επιλέγεις ηλικιακό γκρουπ και τώρα το δικό σου είναι το 30-34. Aκόμα κι αυτό το, για την ηλικία σου μια χαρά κρατιέσαι δε θυμάμαι να μου το’πε κανείς όταν ήμουν 27. ‘Η 28. Στα 29 ναι, το παραδέχομαι, το άκουσα για πρώτη φορά.

Προσπαθώ να μην μπω στο τριπάκι του να δω αυτά τα γενέθλια σαν το σημείο που εγώ πρέπει να ξυπνήσω την επόμενη μέρα και να πω, είμαι άλλος άνθρωπος και να περιμένω ν’αλλάξουν τα πράγματα σχεδόν αυτόματα. Και για να χρησιμοποιήσω την σοφία που μου δίνου τα τριάντα μου χρόνια, δε μου χρωστάει κανείς τίποτα και χέστηκε το Σύμπαν αν εγώ τριανταρίζω – τ’ακούς Κοέλιο;! Αν πρέπει κάποιος να συνωμοτήσει, ας είναι οι φίλοι μου και η event manager που κανονίζουν την αυριανή βραδιά. Ας είναι η οικογένειά μου που με στηρίζει τόσα χρόνια τώρα και το μόνο που θέλουν είναι να προσέχω.

Μία στιγμή μόνο τρέμω σε κάθε γενέθλια: όταν πρέπει να κάνεις μια ευχή. Όταν κοιτάς τη φλόγια απ’τα κεράκια και σκέφτεσαι ότι πρέπει να κλείσεις σε μια ευχή όλα όσα θα ήθελες να γίνουν. Νομίζω φέτος θα πάω προετοιμασμένος – ελπίζω η event manager να έχει προνοήσει για τούρτα όπως και για το πολύ μίνιμαλ 1 κεράκι! Δε ξέρω αν είναι γρουσουζιά να πεις τι ευχήθηκες, αλλά εγώ αυτό που θέλω είναι να φτιάξουν τα πράγματα που θα φτιάξουν εμένα και θα με κάνουν… δε θέλω να πω ευτυχισμένο, θα πω ήρεμο και λιγότερο μίζερο για να μπορώ να ευχαριστιέμαι περισσότερο ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Αυτό.

- Φύσα τώρα…

Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: δεν πιστεύω ότι μια ταινία μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Αλλοίμονο αν κάτι τόσο σημαντικό βασιζόταν σε αυτόνομα καρέ σελιλόιντ, που ο μόνος λόγος που βγάζουν νόημα’ είναι γιατί σε κάνουν να νομίζεις ότι κινούνται. Μια ταινία όμως μπορεί να σου δείξει τα πράγματα όπως εσύ αρνείσα να τα δεις, να βγάλει στην επιφάνεια ότι είσαι και όσα πιστεύεις και να βάλει σε εικόνες αυτά που κατά καιρούς έχεις δοκιμάσει, έχεις κάνει ή έχεις αποτύχει. Νομίζω ότι από χθες το βράδυ, αυτή η ταινία για ‘μένα θα είναι το 500 days of Summer.

Εν ολίγοις, τι δεν είναι: κωμωδία/κομεντί, βαθυστόχαστο μελόδραμα, ιστορία αγάπης. Γιατί όπως λέει και η Summer, there is no such thing as love, it’s fantasy. Που για κάποιον σα και ‘μένα κάτι τέτοιο είναι ανήκουστο, σχεδόν βλάσφημο. Όπως ο Tom, έτσι κι εγώ έχω ‘καεί’ από την κουλτούρα του Έρωτα: τα τραγούδια, τις μουσικές, τα βιβλία, τα ποιήματα, τις ταινίες με όλα αυτά τα ζευγάρια που ζουν happily ever after και που σε κάνουν να πιστεύεις οτι υπάρχει αυτός ο Έρωτας, ότι κάπου εκεί έξω είναι υπάρχει αυτό το Άλλο Μισό, αυτός ο Ένας.

Το να ζεις όλη σου τη ζωή με την πεποίθηση ότι “δεν θα είσαι ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος μέχρι να βρεις τον Έναν“, μπορεί να σου κάνει μεγάλη ζημιά. Αφενός γιατί δε το συνειδητοποιείς και αφετέρου γιατί οτιδήποτε εμφανίζεται καλύτερο από το συνηθισμένο, στα μάτια σου φαίνεται ως το ιδανικό. Ακόμα και τα πιο απλά πράγματα αποκτούν άλλη σημασία και από απλές συμπτώσεις γίνονται σημάδια: μαθαίνεις ότι και σε εκείνη αρέσουν οι Smiths ή ότι διαβάζετε το ίδιο βιβλίο και ξαφνικά οι πιθανότητες να έχεις βρει τον Έναν αυξάνονται κατακόρυφα. Αλλά τα προβλήματα δε σταματούν εδώ. Όσα περισσότερα πράγματα/σημάδια ανακαλύπτεις τόσο πιο πολύ ‘κολλάς’, πείθεις τον εαυτό σου ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι ο Έρωτας και στο τέλος είσαι πια σίγουρος ότι για να έχεις βρει κάτι τόσο καλό δε μπορεί, θα’ναι γραφτό.

Σ’αυτό το σημείο λοιπόν, η ταινία κάνει μια πολύ σωστή παρατήρηση την οποία και αναπαριστά με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Όσο εσύ είσαι απασχολημένος με τα μικρά τελετουργικά του έρωτα, αδυνατείς να δεις τα πραγματικά σημάδια που μαρτυρούν ότι ίσως τελικά αυτός ο ‘Ενας να μην είναι ο δικός σου Ένας. Γιατί μπορεί όντως να πιστεύεις και στον έρωτα και την αγάπη και στο Άλλο Μισό. Το κυριότερο όμως είναι αν εσύ είσαι αυτό που λείπει απ’αυτό το Άλλο Μισό.

Παρακολουθώντας την ταινία, όλα αυτά ξετυλίγονται μ΄ ένα τρόπο απλό, σχεδόν αληθινό, δίχως να πασπαλίζονται στιγμή με τη ζάχαρη της ρομαντική κομεντί. Ακόμα και οι πιο τρυφερές στιγμές είναι δοσμένες μέσα από ‘πραγματικά’ μάτια που βλέπουν και τα καλά και τα κακά και τα άσχημα. Η πιο χαρακτηριστική από αυτές, ντυμένη με την απίστευτη μουσική της Regina Spektor, θα σου θυμίσει όλες τις φορές που είχες σκεφτεί τι θα πεις, τι θα κάνεις, είχες φτιάξει ένα σκηνικό γεμάτο προσδοκίες οι οποίες στο τέλος διαψεύονται από την πραγματικότητα με τον χειρότερο τρόπο.

Δε μπορώ να βρω κατάλληλο επίλογο. Όπως και δε μπορώ ακόμα να καταλάβω αν όλα τα παραπάνω ορίζονται, ελέγχονται και εκτελούνται απ’ αυτό που λένε ‘το γραμμένο΄ ή είναι απλά συμπτώσεις. Τίποτα παραπάνω από συμπτώσεις. Θα μου πεις αν οι συμπτώσεις οδηγήσουν σε happy end,  σε  happy life αυτό δε σου φτάνει; Ναι, υποθέτω πως ναι… Άλλωστε, όπως λέει και η Regina Spektor, no one has it all.

Σχετική βιβλιογραφία:

- Ο 1

Τι θα πει πού; Στις νύφες φυσικά. Σε όλες τις νύφες από κάθε γωνιά της ρωσικής δημοκρατίας. Πιστές στον δρόμο που χάραξε η πρωτοπόρα Mari K. και με σύνθημα τους το I do! ορδές φιλόδοξων νεανίδων εξακολουθούν να μου στέλνουν email συνοικεσίου, σαν άλλες Σειρήνες που εν έτει 2011 προσπαθούν να τυλίξουν τον σύγχρονο Οδυσσέα (σ.σ. εμένα λέω). Απ’αυτά που έχω διαβάσει και δει, παρατηρώ δύο κοινά που μοιράζονται όλες οι κοπέλες: α) είναι ξανθές και β) στο αντίστοιχο ρωσικό μάθημα Η Γλώσσα μου, κάναν κοπάνα. Όλες! Το κάτωθι μου ήρθε αυτολεξεί, θέλω να με πιστέψεις:

Hi my surprised the friend.
Our agency dating, gives individual real girls for acquaintances. Here one of them: I from Russian Federation, a city of brides. My name is Yana twenty eight years, slavic externality.
It is curious to know me more. You can answer, in my private Mail ID: ———@rediffmail.com
You can see my Photo and to estimate me.
I hope our interests coincide, on the further communications with each other.
Your frank new friend Yana.

Αγαπηή Yana,

ευχαριστώ πολύ για το email και το ενδιαφέρον. Εκτιμώ την ειλικρίνεια σου, δε την βρίσκεις εύκολα αυτές τις μέρες – φαντάζομαι το ίδιο δυσεύρετη θα είναι και στα μέρη σου. Από τη φωτογραφία σου σε εκτίμησα ως σοβαρό κορίτσι, για σπίτι, και πολύ ωραία νύφη, ψηλή κοπέλα. Κάτι μου λέει όμως ότι τα βασικά ενδιαφέροντά μας δεν… πως το’πες, coincide? Αυτό. Χίλια συγνώμη, αλλά όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ, πάνω απ’ολα βάζω την ειλικρίνεια. ‘Ασε που δε τη βρίσκεις κι εύκολα, μη τα ξαναλέμε. Και πάλι ευχαριστώ για το email και καλές δουλειές εύχομαι στο πρακτορείο σας.

Με εκτίμηση,
writerblokc.

Σ.Σ.: To παραπάνω θα το μεταφράσω πριν το στείλω, θέλω να με πιστέψεις.

Σχετική βιβλιογραφία: 

- Ti les Mari…vol II
- Ti les Mari…vol IIΙ

Σχετική βιβλιογραφία:

Αληθινοί Διάλογοι VIII
Αληθινοί Διάλογοι VII
Αληθινοί Διάλογοι V
Αληθινοί Διάλογοι IV

• if you got it, you flaunt it
• ποτέ μη πιεις κάτι που σερβίρεται από πλαστικό μπουκάλι κέτσαπ, είναι αμφιβόλου περιεκτικότητας και κάνει καλό στην πέψη επειδή “η θεία μου είναι γιατρός στη Γερμανία και ξέρει απ’αυτά“.
• όταν σε καλούν σε party γενεθλίων όπου οι καλεσμένοι είναι “επιλεγμένοι προσεκτικά“, πάντα να ρωτάς με ποια κριτήρια έγινε αυτή η επιλογή, γιατί
• όσο ωραία και να’ναι η τούρτα που σου σερβίρεται σε χαρτοπετσέτα, αν είσαι ο μόνος καλεσμένος που δεν τα πληρεί, τότε είναι απλά ένα σκατά party.
• πόσο αποδοτικά μπορεί να είναι τα C.V. workshops, όταν μπορείς να περιγράψεις το επάγγελμα ‘παρκαδόρος’ με πάνω από δύο λέξεις.
• μπορείς να χρησιμοποιήσεις την έκφραση “grow up with someone” ακόμα κι όταν ξεκινάτε να grow up στα 21.
• υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τους αρέσει να είναι σε σχέση. Χαίρομαι.
• την ίδια χαρά έχουν συνήθως και οι γκόμενοι αυτών των ανθρώπων.
• τους καταλαβαίνεις όταν περιγράφοντάς σου περασμένες διακοπές, η λέξη που χρησιμοποιεί περισσότερο είναι we.
• ο έρωτας, οχτώ Νυχτερινά μετά, εξακολουθεί να είναι τυφλός.

Καλύτερη ατάκα βραδιάς με την μορφή ερώτησης τόμπολα: what’s the next step after eight and a half years in the relationship?

Σχετική βιβλιογραφία:

- Το Νυχτερινό σε δύο πράξεις
- To Νυχτερινό – a day later
- Το Νυχτερινό special edition
- To Νυχτ3ρινό
- Το Νυχτερινό, the morning after
- To Νυχτερινό

Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός: οι φόβοι.
Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα.

– Κική Δημουλά, Πληθυντικός αριθμός

Το μέλλον. Μεγάλη κουβέντα.

Επιστημονικώς μιλώντας είναι η αόριστη χρονική περίοδος μετά το παρόν. Είτε πρόκειται για ένα νανοδευτερόλεπτο μετά ή 153 χρόνια μετά, η άφιξή του θεωρείται αναπόφευκτη λόγω της ύπαρξης του χρόνου και τους νόμους της φυσικής.

Συμπαντικώς μιλώντας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το παρόν.

Κοινώς πάλι, είναι σα να λέμε ότι αυτό που είσαι σήμερα  καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό αυτό που θα είσαι αύριο. Μεθαύριο. Την επομένη. Και ουτ ω καθεξής. Και όσο ανακριβές κι αν ακούγεται αυτό, ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά –  εκεί στο βάθος – πως περίπου θα είναι αυτό που θα είμαστε αύριο, μεθαύριο, την επομένη και ουτ ω καθεξής. Λίγοι όμως έχουμε την ευκαιρία να το δούμε live, μπροστά μας, να πίνει καφέ και να διαβάζει εφημερίδα. Έτσι απλά, χωρίς μεταφυσικά και πολλές εξηγήσεις, βλέπεις το μέλλον με τα μάτια σου.

Πως το ξέρεις θα μου πεις… Ναι οκ, με σιγουριά δε μπορείς να πεις. Αυτό που μπορείς όμως εύκολα να δεις, είναι αυτά τα μικρά αλλά ευδιάκριτα σημάδια τα οποία μπορείς να αναγνωρίσεις ως χαρακτηριστικά που θα σε περιέργραφαν με μεγάλη ακρίβεια. Με τρομακτική ακρίβεια: η εφημερίδα που δεν επιτρέπεται κανείς άλλος να βγάλει από την πλαστική της θήκη πριν από εσένα, ο διαχωρισμός των ενθέτων σε αυτά που διαβάζεις πρώτα και αυτά που θα διαβάσεις αργότερα, ο εκνευρισμός γιατι δε χωράνε τόσα ένθετα στο τραπέζι, η αναποφασιστηκότητα για την καταλληλότερη θέση της κούπας, το φσιτ-φσιτ της μηχανής του καφέ, οι πελάτες που γελάνε δυνατά, το κλάμα του μωρού και οτιδήποτε σου αποσπά την προσοχή από το διάβασμα. Ακούγεται τρελό, αλλά μετά από λίγο είναι σα να κοιτάς σε καθρέπτη. Και αρχίζεις να κοιτάς λίγο καλύτερα.

Και αναρωτιέσαι γιατί το Μέλλον να είναι μόνο του Κυριακή πρωί σε cafe, κοιτάς προσεκτικά τα δάχτυλα για να διακρίνεις την απουσία βέρας, παρατηρείς τις μικρές, σπασμωδικές κινήσεις του προσώπου και την γλώσσα του σώματος που μαρτυρούν έναν άνθρωπο… ιδιαίτερο. Και μόνο, υποθέτεις. Κι εδώ αρχίζεις να κάνεις σενάρια, να φτιάχνεις εικόνες και να προσπαθείς να δεις την διαδρομή που οδήγησε το Μέλλον να κάθεται μόνο του για καφέ, Κυριακή μεσημέρι.

Φυσικά όσα σενάρια και να κάνεις, ποτέ δεν θα ξέρεις τι πραγματικά συνέβη, αλλά για κάποιο λόγο πιστεύεις οτι οι επιλογές, οι συνήθειες και οι τρόποι του Μέλλοντος δε διαφέρουν και πολύ από τις δικές σου τις τωρινές οι οποίες, αν συνεχιστούν ίσως να….μωρέ λες; Μέχρι να τελειώσεις τον καφέ σου, έχεις πειστεί ότι έχεις πάρει τον ίδιο δρόμο με το Μέλλον, ο οποίος αναπόφευκτα θα σε οδηγήσει κάποια Κυριακή μεσημέρι να πίνεις καφέ, μόνος σου. Ίσως να βρεις παρηγοριά στην σκέψη ότι είσαι μια χαρά, έχεις τη δουλειά σου, το σπίτι σου, έτσι όπως το έχεις φτιάξει εσύ, τακτοποιημένο, με τα πράγματα εκεί που πρέπει να είναι γιατί δεν αφήνεις ποτέ κανέναν να τους αλλάξει θέση. ‘Η να αλλάξει εσένα.

Άρα τι; Ή αλλάζεις ή βουλιάζεις; Όχι ακριβώς, άλλωστε μη ξεχνάς ότι το Μέλλον μπορεί να είναι εκεί απο επιλογή ή ακόμα και να είναι μια χαρά με αυτό που είναι. Ακόμα κι αν δε το πιστεύεις – που δεν το πιστεύεις. Από την άλλη πάλι, αλλάζει ο άνθρωπος; Προσωπικά πάντα πίστευα πως ναι – όχι εύκολα και ίσως όχι κάτω απ’τις καλύτερες συνθήκες αλλά αν θέλει αλλάζει ο άνθρωπος. Γιατί το μέλλον μπορεί να μην έχει πληθυντικό αριθμό, αλλά δύο κούπες πάνω στο τραπέζι κάνουν έναν Κυριακάτικο καφέ λίγο καλύτερο.