Ουκ επιθυμήσεις τα φωτάκια του πλησίον σου

…ή Πως οι Χριστουγεννιάτικοι Στολισμοί Μπορούν να Οδηγήσουν στον Νευρικό Κλονισμό και την Πείνα.


 

21/12/06 Τι είναι αυτό που με πιάνει, κάθε που διαβάζω βιβλίο να ξυπνάει ο συγγραφέας μέσα μου. Αυτή τη φορά ο αίτιος είναι ο δικός μας Sedaris και το βιβλίο που λέει για την οικογένειά του. Πολύ θα ήθελα να έγραφα βιβλίο για την οικογένειά μου. Γι’ αυτό και πριν που με έστειλε η μητέρα για ψώνια (όπως έκανε όταν ήμουν μικρός), στο δρόμο έψαχνα να βρω τι θα μπορούσα να αναφέρω στο βιβλίο. Μιας και η διαδρομή μέχρι το σούπερ μάρκετ είναι κοντινή, δεν μπορώ να πω ότι υπήρχε πολύ έμπνευση στον αέρα. Υπήρχε όμως κάτι το οποίο με άγγιξε. Κάτι φαινομενικά ασήμαντο.

Είναι ο χριστουγεννιάτικος στολισμός ενός σπιτιού, ο οποίος είναι ίδιος για όσο χρόνια μπορώ να θυμηθώ και ο οποίος με κάνει να ζηλεύω. Ιδανική τοποθεσία, μπροστά στο δρόμο, αυτό που ζήλευα πάντα είναι το πως έχουν στολίσει τα παράθυρα. Σε σχήμα τετράγωνο, τα φωτάκια ακολουθούν το περίγραμμα σχεδόν ευλαβικά, σα να ήταν εκεί από τότε που φτιάχτηκε. Ούτε ένα δεν ξεφεύγει της πορείας του. Τα δε διπλανά, το ίδιο. Μόνο που αυτά έχουν πιο δύσκολη δουλειά, γιατί στολίζουν το παράθυρο στο οποίο βρίσκεται το δέντρο! Ένα ψιλό, γεμάτο δέντρο, στολισμένο με κόκκινες μπάλες και χρυσές. Βλέποντας όλο αυτό το αρμονικό σκηνικό, δεν μπορούσα παρά να φέρω στο μυαλό μου το σκηνικό που επικρατεί στο σπίτι μου.
Κάθε χρόνο, εγώ και η μητέρα καταβάλουμε φιλότιμες προσπάθειες να στερεώσουμε το δεύτερο ζευγάρι φωτάκια που έχω στο παράθυρο που βλέπει στο δρόμο. Μάταια. Καταναλώνουμε τόνους κολλητικής ταινίας προσπαθώντας να τα στερεώσουμε στα πλακάκια. Κι ενώ για μερικά λεπτά νιώθουμε υπερήφανοι που τα καταφέραμε, τα αμέσως επόμενα τα κρατάμε στα χέρια μας απορημένοι. Μια δυο προσπάθειες είναι αρκετές για να τη φέρουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Μετά από μερικές ακόμα, συνειδητοποιώ ότι το παράθυρο είναι δίπλα στην κουζίνα και οι ατμοί δεν αφήνουν την ταινία να «πιάσει». Άρα ή θα έπρεπε να μείνουμε νηστικοί για να έχουμε στολισμένο παράθυρο ή το παράθυρο θα υποδεχόταν τις γιορτές με τα καθημερινά του.
Το δέντρο αποτελεί άλλο ένα αγκάθι στις Άγιες Μέρες. Κανείς δεν ασχολείται μαζί του, παρά μόνο εγώ. Έτσι, αν πάθω μαλάκυνση ή μεταναστεύσω σε άλλη χώρα, το παράθυρο δεν θα είναι το μόνο που θα υποδεχτεί τις γιορτές φορώντας τα καθημερινά του. Ο στολισμός αποτελεί ιεροτελεστία. Τα ίδια στολίδια εδώ και χρόνια, το ίδιο χριστουγεννιάτικο cd εδώ και χρόνια. Οι μπάλες, λες και το ‘χουν μάθει πια, πάνε μόνες τους στη θέση τους. Σιγά – σιγά ακολουθούν και τα υπόλοιπα και μέσα σε λίγη ώρα ολοκληρώνεται η εικόνα του δέντρου. Το μόνο πρόβλημα που προέκυψε φέτος, είναι τα φωτάκια: δεν φτάνει το ρεύμα μέχρι εκεί. Έτσι φέτος το δέντρο δεν μας φωτίζει, ακόμα τουλάχιστον, ο μπαμπάς είπε θα βρει λύση. Επίσης, φέτος ανακαλύπτω μετά θλίψης, ότι δεν έχω πολύ όρεξη. Να φανταστείς, δεν ολοκλήρωσα το τελετουργικό το οποίο τελειώνει με την αγαπημένη μου τραγουδίστρια να τραγουδάει τον ύμνο των ημερών. Ίσως να φταίνε τα φωτάκια που δεν έχουν ανάψει και δεν μου έχουν μεταδώσει την «φώτισή» τους.
Πέρα των γιορτινών, δε μπορώ να γράψω ή να σκεφτώ κάτι άλλο. Όχι ότι ζω τις γιορτές σε όλο τους το μεγαλείο, αλλά λέμε τώρα. Δε ξέρω τι φταίει, ο καιρός; Μπορεί. Οι ειδικές περιστάσεις της διπλής ζωής που ζω; Καλά, αυτό κι αν δε θέλω να σκέφτομαι καθόλου. Αν και εκεί τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, αλλά και πάλι δε θέλω να τα σκέφτομαι. Νιώθω ότι παρατηρώ τις μέρες μου να περνάνε. Ότι δεν κάνω τίποτα. Ναι, ξέρω ότι τωρα είναι διαφορετικά τα πράγματα, αλά και πάλι δεν μπορώ να το αγνοήσω. Τέλος πάντων, δεν έχει τέλος αυτή η κουβέντα.

~ από writersblokc στο 3 Δεκεμβρίου, 2007.

2 Σχόλια to “Ουκ επιθυμήσεις τα φωτάκια του πλησίον σου”

  1. 1ον. Ποια είναι η διπλή ζωή που ζεις;! Αχ πεσμουπεσμουπεσμου!

    2ον. Μ’ αρέσει ο τρόπος που γράφεις.

    3ον. Θα σου στείλω ένα ρολό επαγγελματική duct tape. Δε θα ξεκολλήσουν ούτε το Πάσχα!

  2. 1ον. Αφού επιμένεις.. Τότε, τα Χριστούγεννα του 2006, ήμουν 8 μηνών φαντάρος. Οπότε καταλαβαίνεις οτι αυτή η εναλλαγή κόσμων και χωρών στην ουσία -υπηρετούσα στην Κύπρο- επιδρούσε κάπως σαν την διπλή ζωή της Βερόνικας, με εμένα φυσικά στον ομώνυνο ρόλο !

    2ον. Σ’ευχαριστώ πολύ μωρέ..

    3ον. Φέτος, για την ψυχική υγεία της μητέρας, καταργήσαμε τα φωτάκια. Η προσφορά σου όμως καταγράφηκε και εκτιμάται δεόντως!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: