Γνωρίζοντας τον κινέζικο πολιτισμό

…ή πως να γίνεις πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες (μ’ενα μικρόοο τίμημα).

Την ελαφράς μορφής «τρέλα» του Η. την διέκρινα από τα πρώτα λεπτά.

«Έλα, παραδέξου το, έχεις δεύτερο προφίλ», μου είπε σα να μου ζητούσε να παραδεχτώ οτι το Παλέρμο με το Πικέρμι είναι το ίδιο μέρος.
Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω για το αντίθετο και τότε συνειδητοποίησα πόσο απαίσια πρέπει να ένιωθε η καημένη η Ζαν Ντ’Αρκ. Ξεπερνώντας τον αρχικό εκνευρισμό, απόλαυσα την σαλάτα μου χωρίς να νιώθω ντροπή που έτρωγα μπροστά σε έναν ξένο, με τον οποίο μετά το τραπέζι, θα μοιραζόμασταν και το κρεβάτι. Αλλά είχαμε καιρό ακόμα γι’ αυτό και για να τον γεμίσουμε, πήγαμε για καφέ.

Πως βλέπεις στις ταινίες καμιά φορά όταν μιλάνε δυο άνθρωποι που έχουν βγει ραντεβού και ξαφνικά εκεί που μιλάει ο ένας ακούς τι σκέφτεται ο άλλος; Κάπως ετσι κύλησε ο καφές, όχι τόσο με σκέψεις όσο με βλέματα. Προσπαθούσα να καταλάβω αν αυτό που εχω απέναντί μου μού αρέσει κρίνοντας από το πως κοιτάει, πως γελάει, πως κινεί τα χέρια του. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω την Σούλα που μου έκανε δώρο πριν 5ετίας το δίτομο αριστούργημα «Η γλώσσα του σώματος», «Η γλώσσα του προσώπου (αυτό με την Σάρον Στόουν στο εξώφυλλο).
Ανακάλυψα οτι έχουμε πολλά κοινά στοιχεία, πράγμα που με χαροποίησε, μέχρι που αναφέρθηκε στο θέμα του διπλού προφίλ: «Δεν είναι ντροπή μου λέει, κι εγώ εχω 2 προφίλ». Πέραν του προφανούς εκνευρισμού -με λίγα λόγια με έλεγε ψεύτη-, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιος να έχει 2 προφίλ. Μου έδωσε μια εξήγηση που δεν με έπεισε, όταν όμως αργότερα περπάταγε μπροστά μου για να φύγουμε, το θέαμα εκεί χαμηλά επανέφερε την πίστη μου. Και σ’ αυτόν και στα εφαρμοστά τζηνς !
Μπαίνοντας σπίτι του, παρατήρησα οτι σαλόνι και κρεβατοκάμαρα ήταν ένας χώρος και γι’ αυτό περάσαμε στην κρεβατοκάμαρα μετά από μια σύντομη – τυπική στάση στο σαλόνι. Τα πράγματα εκεί κύλησαν πολύ καλά. Για αυτόν! Για μένα όχι και τόσο, αλλά τι να’κανα που είχα πει στον εαυτό μου ότι ήταν καιρός να προχωρήσει. Όλα έμοιαζαν τέλεια, μέχρι που το αναθεματισμένο θέμα του 2ου προφίλ έκανε την εμφάνισή του. Του είπα οτι είναι πολύ βασικό για μένα να με πιστέψει. Μου είπε οτι δεν μπορεί να με πιστέψει. Σε 2 λεπτά είχα ντυθεί, του εξηγούσα προφανώς εκνευρισμένος και γενικά η βραδιά έκλεισε σε έντονο κλίμα.
Μεσολάβησαν 2 μέρες μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, στις οποίες μέρες τα δείγματα που λάμβανα από αυτόν ήταν αρκούντως ανησυχητικά και έδειχναν ένα άτομο με αλλοπρόσαλη συμπεριφορά. Φανατικός οπαδός της δεύτερης ευκαιρίας, βρέθηκα σπίτι του με όλη την καλή διάθεση.

«Θέλεις να δεις τι πήρα«, με ρώτησε με ενθουσιασμό.
«Ναι, αμέ«, απάντησα σε στυλ εύθυμο.

Τίποτα δεν με προετοίμασε για το τι θα έβλεπα τα επόμενα 5 λεπτά. Μπροστά μου στεκόταν ο Η., κρατώντας στα χέρια του ένα σπαθί. Κανονικό. Απ’τα μεγάλα. Αυτά που βλέπεις στις κινέζικες ταινίες που συνήθως καταλήγουν ανάμεσα σε ενα λαιμό κι ένα κεφάλι.

«Σ’ αρέσει«, με ρωτάει.

Τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στην αντανάκλαση της λεπίδας και μέσα της έβλεπα το αυριανό πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας:

«Ανατριχιαστικό έγκλημα! Θύμα γοητευτικός νεαρός, αποκεφαλίστηκε με σπαθί. Κινέζικη μαφία, λένε οι αρχές«.

Πριν προλάβω να διαβάσω το ρεπορτάζ, ένα δεύτερο έρχεται να με ταρακουνήσει. Οχι σοκ, σπαθί.

«Πήρα και αυτό, γιατί μου άρεσε. Είναι μεσαιωνικό«, μου λέει. Εγώ τη διαφορά από το πρώτο δεν την εντόπισα, αλλά δεν στάθηκα σ’αυτό. Προσπαθούσα να εστιάσω στην λεπίδα και στο κατά ποσό μπορεί να είναι κοφτερή. Αφού διαπίστωσα οτι είναι ψεύτικη, μόνο τότε ηρέμησα κάπως.
Όταν κάθισε δίπλα μου και με πλησίασε, δεν ξέρω πως, ξέχασα τις σπάθες και συγκεντρώθηκα σε αυτόν. Και αυτός σε ‘μενα. Για λίγο ήταν καλά, όταν όμως ήρθε η ώρα να φύγω, αρνούμενος να προχωρήσουμε, η συμπεριφορά του άλλαξε τελείως, το ίδιο και το πρόσωπό του. Τον κοίταγα για λίγο και ήξερα οτι εκείνη ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπα.
Αν του το είπα; Δε θα’σαι με τα καλά σου.. Ποτέ δεν χωρίζεις αυτοπροσώπως κάποιον που έχει 2 σπαθιά σπίτι του. Πρότιμας πιο έμεσους τρόπους. Όχι μόνο για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, αλλά για να έχεις το κεφάλι σου. Τελεία.

~ από writersblokc στο 4 Δεκεμβρίου, 2007.

5 Σχόλια to “Γνωρίζοντας τον κινέζικο πολιτισμό”

  1. η ζούγκλα των ανθρωπίνων σχέσεων….. καλή αρχή!

  2. Αγαπητέ σε θαυμάζω για το κουράγιο σου! Μα στον Κιλλ Μπίλ πήγες και έπεσες κι εσύ κατευθείαν;; Μην ανησυχείς όμως… όπου βλέπεις μεγάλα ‘σπαθιά’ βάστα μικρό καλάθι. Συνήθως τα θέλουν κρεμασμένα στο σαλόνι… είναι και πολύ γκόθικ φάση δικέ μου.

  3. Κοίτα, Κιλλ Μπιλ δεν το λες.. Αλλά μια τρομάρα την πήρα ομολογουμένως. Να χαρείς μόνο, μη συνδυάζεις το «σπαθί» με τη λέξη μικρό, γιατί το βλεπω το φλας μπακ που με χαιρεταει απειλητικα ! Αλλά ‘νταξει, εμπειρία ήταν κι αυτό. Λίγο twilight, αλλά εμπειρία πάραυτα !

  4. [χεχε – συγγνώμην κιόλας! ωραίο γράψιμο. και μη χειρότερα, πάντως :-)]

  5. Αστα, sensual… έπρεπε να’σουν απο μια μεριά, αυτό σου λέω μόνο. Τελικά, οι κοιλιακοί είναι η μεγαλύτερη παγίδα έβερ! Σε τυφλώνουν και δεν βλέπεις από ‘κει και πάνω, παίζεις μόνο σ’ αυτη την περιοχή – ενίοτε και παρακάτω😉

    ‘Ντάξει, τέλος καλό, όλα καλά. Σ’ευχαριστώ για το κοπλιμάν !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: