Νιου γιορκ, νιου γιοοορκ !..

..ή πως οι 2 τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου κρύβουν όλα σου τα όνειρα και όλους σου τους φόβους.

00589_brooklynbridge_1024x768.jpg

«[…] Αλλά εκεί, στην άκρη του μυαλού μου, υπήρχε πάντα η Νεα Υόρκη. Μου φαινόταν πως ήταν το μέρος όπους ταίριαζαν όλοι οι αταίριαστοι.
Ίσως να το ήξερε αυτό ο Μπούκμαν.
Έτσι, σέρβιρα χάμπουργκερ και σαλάτες με κοτόπουλο και ψητές πατάτες και ουίσκι σάουερ. Και περπατούσα σαν υπνοβάτης, ενώ ονειρευόμουν το Μανχάταν. Προσπαθούσα να φανταστώ τον εαυτό μου εκεί ανάμεσα στους ουρανοξύστες και στα μηχανήματα αυτόματης πώλησης χοτ-ντογκ.
Και τον φανταζόμουν μια χαρά.Δεν είχα ιδέα πώς θα τα κατάφερνα να πάω μια μερα στη Νέα Υόρκη ούτε τι ακρβώς θα έκανα όταν έφτανα εκεί, ήξερα όμως ότι, αν κατόρθωνα να μαζέψω αρκετά χρήματα για να τη βγάλω για μια βδομάδα, κάποιο τρόπο θα έβρισκα για να μείνω μόνιμα.
Και ενώ καθάριζα το ντρεσινγκ Τhousand Island από το τραπέζι, βλέποντας ότι για άλλη μια φορά μού είχαν αφήσει μόνο πενήντα σεντες πουρμπουάρ, συνειδητοποίησα κάτι.
Φυσικά και θα τα κατάφερνα στη Νέα Υόρκη. Δεν υπήρχε περίπτωση να αποδειχτεί η Νέα Υόρκη πιο παλαβή από τη ζωή μου στο σπίτι των Φιντς στo Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης.
Άθελά μου είχα πάρει ντοκτορά στην  επιβίωση.
Είδα ένα όραμα με τη Liza Minelli να τραγουδάει με μαύρο κορμάκι: «Αν τα καταφέρω εκεί, θα τα καταφέρω παντού…» […]
Παράλληλα με αυτό το όραμα, υπήρχε και ένα άλλο, στο οποίο ήμουν σκυμμένος στο πίσω κάθισμα ενός περιπολικού, σε ένα δρομάκι του Γκρίνουιτς Βίλατζ. Έπαιρνα πίπα σε ένα χοντρό μπάτσο, έτοιμο να βγει στη σύνταξη. Κούναγε δεκα δολάρια στη μούρη μου και έλεγε με κομμένη ανάσα: «Δεκαπέντε αν τα καταπιείς».
Ποιός ξέρει;

[…] Kάπως έτσι νιώθω κι εγώ. Ναι, σίγουρα θα μου άρεσε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά, αναστεναγμός, τι μπορείς να κάνεις ; Ανασήκωμα ώμων

Απόσπασμα από το βιβλίο του Augusten Burroughs, Running with scissors
copyright 2002, Augusten Burroughs

~ από writersblokc στο 15 Δεκεμβρίου, 2007.

2 Σχόλια to “Νιου γιορκ, νιου γιοοορκ !..”

  1. OMG> Πάω να το αγοράσω τώρα!!!😛

  2. Να το αγοράσεις. Δεν είναι αστείο, όπως το περίμενα. Δηλαδή όχι τόσο όσο τα βιβλία του Sedaris. Πιο πολύ psycho είναι και λίγο λυπητερό, όταν συνειδητοποιείς ότι όοολα αυτά τα ζούσε ένα 13χρονο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: