Μάνα θα φύγω…

…ή πως να κάνετε το σπίτι σας άνω κάτω για ένα όνειρο

– Μητέρα, θέλω να παω στην Αγγλία για σπουδές.

– Μα τι λες μωρέ ;

Αυτές είναι οι λιγοστές κουβέντες που θυμάμαι από την πρώτη φορά που ανακοίνωσα στην μητέρα μου τι θέλω να κάνω, 2μιση χρόνια σχεδόν πριν. Θυμάμαι όμως ξεκάθαρα ότι εκείνη την στιγμή στεκόταν στην κουζίνα, και κάτι τηγάνιζε. Πράγμα καθόλου σπάνιο αφού αυτές τις δύο μοιάζει να τις συνδέει κάτι τελείως άρρηκτο, αόρατο στα δικά μας μάτια. Φυσικά η συζήτηση συνεχίστηκε, στην αρχή σε χαμηλούς τόνους, και καθώς δυνάμωνε η φωτιά τόσο φούντωνε και το κλίμα. Τα πρώτα συμπεράσματα ήταν σχεδόν απαγορευτικά.
Στα επόμενα χρόνια, αυτό ήταν το μεγάλο θέμα που απασχολούσε τους γονείς μου, που έβλεπαν ότι, όχι μόνο δεν αλλάζω γνώμη, αλλά επιμένω ακόμα περισσότερο. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να είχαμε μαλώσει σε τόσο βαθμό και με τόση ένταση. Ούτε στο γυμνάσιο, ούτε στο λύκειο, ποτέ δεν είχα επιδείξει συμπεριφορά που να χρίζει επίπληξης (σ.σ. ήμουν ξενέρωτος). Αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο.
Οταν μετά από καιρό, πριν κανά χρόνο, το θέμα ξανάπεσε στο τραπέζι, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λίγο. Υπήρξε περισσότερο κουβέντα και λογική αλλά χρησιμοποιήθηκαν για να με αποτρέψουν. Και μπορώ να πω οτι αρκετές φορές πλησίασαν αρκετά στο να με πείσουν. Δεν πέτυχε κι έτσι ξαναγυρίσαμε στα παλιά, φωνές, νεύρα, απειλές -είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μετανιώνεις αυτά που λες στους γονείς σου πάνω στα νεύρα σου. Μόνο όταν της εξήγησα τι σημαίνει για ‘μένα αυτό και πόσο πολύ το θέλω ηρέμησε κάπως και μου έδωσε την ‘ευχή’ της .Προφορικά, γιατί από μέσα της άλλα έλεγε.
Την απόφαση να μην πάω την πήρα αρκετό καιρό μετά, αφού οι επιστολές και οι αιτήσεις από και προς UCAS και πανεπιστήμιο δίναν και παίρναν. Όταν της το είπα, δεν αντέδρασε όπως περίμενα. Δεν γέλασε, ουτε καν χαμογέλασε, δεν μου είπε καλύτερα έτσι… Απλά είπε οτι κάνω το σωστό. Το σωστό για ποιον, πήγα να πω, αλλά εκείνη την ώρα τρώγαμε και επειδή όταν τρώμε δεν μιλάμε…
Την επόμενη φορά που άκουσαν για την Αγγλετέρα ήταν όταν τους ανακοίνωσα ότι θα κάνω Χριστούγεννα στο Λονδίνο. «Ο Χριστός κι Απόστολος, τι δουλειά έχεις παιδάκι μου χειμωνιάτικο στο Λονδίνο, να σε πιάσει κανά χιόνι ν’ αποκλειστείς;» Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μου αλλάξει γνώμη, τα εισιτήρια είχαν κλειστεί μήνες πριν. «Κι εγω βρε, τι θα λέω στον κόσμο αμα με ρωτάνε που είσαι;» Το Σύνδρομο του Κόσμου, η αρρώστια της ελληνίδας μάνας..
Αυτές τις μερες θα αρχίσω ξανά τις διαδικασίες αιτήσεων για τον επόμενο Σεπτέμβριο. Δεν τους το έχω πει ακόμη. Ελπίζω να έχουν συνηθίσει πλέον στην ιδέα τou γιου τους να μένει «στην άλλη άκρη του κόσμου»! Άλλωστε, τι θα πει κι ο κόσμος..

~ από writersblokc στο 23 Ιανουαρίου, 2008.

9 Σχόλια to “Μάνα θα φύγω…”

  1. Δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Κάνε αυτό που νομίζεις ότι πρέπει να γίνει έτσι ωστέ να μη σε πιάσει η απελπισία αργότερα από τις τύψεις. Και αυτό φυσικά είναι και το δίκοπο μαχαίρι.

    Ότι χρειαστείς, σφύρα.

  2. Ναι, αυτό το γ@μημένο το μαχαίρι ειναι το θέμα. Ποιος θα το κρατάει, εσύ ή εκείνοι ;
    Σ’ευχαριστώ πολύ ρε Σοφία, ειλικρινά.🙂

  3. Αγαπητέ!
    Σε θαυμάζω για την ‘προσήλωσή’ σου στην προσπάθεια αυτή και εύχομαι να εξελιχεί όπως την έχεις φανταστεί, για τους λόγους που νομίζεις εσύ πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις και πάλι.

    Πάντως μη ξεχνάς πως οι λόγοι που οι γονείς μπορεί να μην θέλουν το παιδί τους να φύγει στο εξωτερικό δεν είναι μόνο συναισθηματικοί, αλλά μπορεί επίσης να είναι οικονομικοί ή πρακτικοί ή ένα σωρό άλλοι και να μη θέλουν να τους προβάλουν ως επιχείρηματα στα παιδιά τους.

    Και η δικιά μου η μάνα έμεινε με το τηγάνι στην ιδέα ότι θα της ‘φύγει ο κανακάρης της’ αλλά προσωπικά είχα την τύχη να έχω αμέριστη συμπαράσταση από τους γονείς μου όσον αφορά την… ‘μετανάστευση’ μου, παρόλο που δεν διακρινόμαστε ούτε για ‘κοσμοπολιτισμό’, ούτε για οικονομική άνεση. Έχω δει όμως και τους πολύ πιο ‘μορφωμένους’ και οικονομικά άνετους γονείς της πρώην μου να της λένε πως ‘οι σπουδές στην Αμερική είναι άχρηστες’ και καλά θα κάνει να μείνει στην Αθήνα και σιγά σιγά ‘να βολευτεί κάπου με τόσους γνωστούς που έχουνε’.

    Φυσικά δε γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους οι δικοί σου γονείς μπορεί να μην πετούν και τη σκούφια τους που θέλεις να την κάνεις, αλλά εαν τους εντοπίσεις εσύ (εάν δεν το έχεις κάνει ήδη) θα είναι πολύ πιο εύκολο ίσως για να τους πείσεις πόσο σημαντικό είναι για σένα κάτι τέτοιο (συν Αθηνά και χείρα κίνει βέβαια…). Κυρίως όμως πες τους όλα αυτά που πιστεύεις πως θα κερδίσεις από αυτή την κίνησή σου, ότι κάνοντας κάτι τέτοιο ουσιαστικά βγάζεις τον εαυτό σου συνειδητά έξω από την ‘comfort zone’ της ζωής στην Ελλάδα και διαλέγεις μία πιο ‘δύσκολη’ ζωή (γιατί περί αυτού πρόκειται επίσης).

    Σε κάθε περίπτωση όμως συζήτησε το όταν πιστεύεις πως δεν πρόκειται να σου ξεφύγουν πράγματα που θα μετανιώσεις μετά (το έχουμε πάθει όλοι ουκ ολίγες φορές), γιατί έτσι χάνεις ακαριαία όλο το δίκαιο που μπορεί να έχεις και είναι κρίμα…

    Και κάπου εδώ ίσως να κλείσω γιατί δεν είναι κόμμεντ αυτό, διάγγελμα Τρικούπη είναι.

    υ.γ. πολύ με αρέσει η νέα κατηγορία του πόστ!😉

  4. Φαντάζομαι πως όλοι οι γονείς δυσκολεύονται στην ιδέα του «παιδί μακριά», αλλά διάολε, 5 χρόνια έμενα στην άλλη άκρη της Ελλάδας, γιατί το να πάω λίγο παραέξω είναι θέμα αναθεματισμένο; Καταλαβαίνω όλους τους ενδοιασμούς, όλες τις ανησυχίες – αλλοίμονο γονείς είναι- αλλά ρε πουτη μου, εχω φτάσει αισίως τους 26 Μάηδες, ε δεν ειναι καιρός να κάνω κατι και για μένα, να δω άλλα πράματα, να ‘νοιξει το μάτι μου, το μυαλό μου, να δεχθώ νέα ερεθίσματα, να γνωρίσω άλλους ανθρώπους, νέεις απόψεις. Νομίζω πως αν οι γονείς μου ήταν πιο μορφωμένοι να είχα λιγότερα προβλήματα, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, αυτό δεν συμβαίνει πάντα.

    Τέλος πάντων, ελπίζω να μην χρειαστεί να χρησιμοποιήσω τις συμβουλές σου και όλα να κυλήσουν ομαλά.
    Σευχαρίστω που πέρασες από’δω (εκ του pass by) !

    υ.γ. μήπως σου αρέσει η νέα κατηγορία επειδή είσαι ο νονός της ;;🙂

  5. katigoria «megalo project», m’arese o titlos

    peisma, ypomoni, xamogelo, kai diplomatia, kai ola tha ginoun!🙂

  6. Ki ego a idia problems exo oxi bebea gia taksidi…..alla gia alla pramata

  7. Ελπίζω να μην είναι κάτι που δεν επιδέχεται λύσης ή να είναι κάτι πολύ σοβαρό.

    Μήπως θα ήθελες να μας πεις τι άλλα πράγματα; Όχι τίποτα άλλο, μήπως μπορούσαμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

  8. does anyone knows if there is any other information about this subject in other languages?

  9. I am sure that there are plenty blogs out there dealing with the Great Escape that people need/dream.

    The least I can do for you is try and translate this post in English. Please let me know if you want it.

    p.s Do you mind writing down how you came across my blog and this post in particular?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: