Με λένα Μaνόlη και είμαι καλά

…ή η Ζωή χωρίς υπολογιστή για 1 εβδομάδα

Ότι η άθλια και παμπάλαια δικαιολογία που είχα για υπολογιστή έπρεπε να είχε πεταχτεί εδώ και χρόνια, ήταν γνωστό τοις πάσι. Τι γιατί; Εν έτει 2000+, να δουλεύεις με εναν AMD Athlon, στα 667 ; Μhz ! Όχι αυτά που βλέπεις τώρα, με το G(hz) μπροστά, που είναι 2, 2.4, 2.8, 3.0. Μιλάμε για ένα μηχάνημα που πρωτοαγόρασα το 1997. Την περασμένη χιλιετία ! Περιττό να πω ότι η εργασία με ένα τέτοιο μηχάνημα είναι το απόλυτο nerve racking. Και δεν μιλάω για δουλειά τύπου, συγκέντρωση και ανάλυση δεδομένων από την χρήση προσαρμοστικών συστημάτων. Μιλάω για το βασικά: net, msn, dvd’s, να κατεβάσω κανά mp3, τέτοια. Πριν 1 εβδομάδα ακριβώς και χωρίς προφανή λόγο, αρνιόταν πεισματικά ν’ ανοίξει. Ούτε το safe mode δούλευε, ούτε οι «τελευταίες ρυθμίσεις που λειτουργούσαν» έμοιαζαν ικανές να κάνουν το ‘κάρβουνό’ μου να ξαναβρεί την παλιά του σπίθα. Το τέλος μιας εποχής; αναρωτήθηκα με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη μου.

Από τότε δοκίμασα κάμποσα κόλπα μπας και μπορέσω να το επαναφέρω στη ζωή. Απέτυχαν όλα. Και ενώ είχα ήδη πειστεί ότι έφτασε ο καιρός να πάρω επιτέλους τον πρώτο μου Mac, δεν υπολόγισα τον ξενοδόχο. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι το μηχάνημα που υπήρχε στο στοκ έχει 2 καμμένα πίξελ και δεν υπάρχει άλλο, περιμένει νέες παραλαβές οι οποίες θα χρειαστεί περίπου 2 εβδομάδες για να έρθουν. Από τότε ζω ένα μικρό, tech drama.
Γυρνώντας το βράδυ σπίτι, πιάνω τον εαυτό μου να κωλοβαράει, βαριεστημένα πηγαίνοντας από το ένα δωμάτιο στο άλλο και αναρωτιέμαι: πως γέμιζαν οι ώρες παλιότερα; Τι ήταν αυτό που με κρατούσε απασχολημένο; Η κλειστή, μαύρη οθόνη του νεκρού πισι, με κοιτάει ανελέητα καθώς μου δίνει την απάντηση. «Βάζεις να κατεβαίνει το τελευταίο επεισόδιο από τις νοικοκυρές, ενώ ακούς την αγαπημένη σου μουσική σιγυρίζοντας το δωμάτιο. Πριν απολαύσεις τους καρπούς του downloading σου, λες μια καλησπέρα στον φίλο σου απ’το Εδιμβούργο, ο οποίος σου στέλνει το τελευταίο τραγούδι που άκουσε και είναι «sooo you»! Τώρα; Τώρα έχω μείνει εγώ και το δωμάτιο. Το κοιτάω απ’ άκρη σ’ άκρη -κάτι που διαρκεί πολύ λιγότερο απ’ όσο ακούγεται- και συνειδητοποιώ ότι έχω ήδη αρχίσει την πορεία των πέντε σταδίων της θλίψης.

Stage 1:
άρνηση: Το πρώτο στάδιο το πέρασα όταν μετά από 2 ώρες προσπαθειών, restart και reboot κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναδώ το φωτάκι του HDD να ανάβει. Είμαι πεπεισμένος ότι θα αγοράσω νέο υπολογιστή. Κάνω σχέδια για το πως θα ανακυκλώσω τον παλιό. Είμαι χαρούμενος !

Stage 2:
θυμός. Αυτό δε χρειάστηκε να το περάσω τώρα. Έννοια σου και το’χω περάσει στο παρελθόν μ’ αυτό το μηχάνημα ουκ ολίγες φορές. Οπότε, συγχώρα με που αποφάσισα να το πηδήξω και να πάω στο αμέσως επόμενο.

Stage 3:
διαπραγμάτευση. Τα πρώτα τηλέφωνα με τον αντιπρόσωπο έχουν αρχίσει. Τα βράδια τα περνάω στο γραφείο, αλλάζοντας την θέση των βιβλίων και των αντικειμένων, ξεφυλλίζοντας παλιά περιοδικά για να βρω με τι θα στολίσω τον όποιο άδειο τοίχο έχει μείνει. Πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά.

Stage 4: κατάθλιψη. Ο αντιπρόσωπος με ενημερώνει ότι δεν υπάρχει στοκ και ότι θα πρέπει να παρεγγείλει. Τα βράδια τα περνάω στο γραφείο. Αναρωτιέμαι ποιος ανακάτευε πάλι τα πράγματά μου και τα έβαλε έτσι, τακτοποιώντας τα όπως τα είχα πριν (σ.σ. πριν το stage 3). Οποιαδήποτε αναφορά σε multimedia υλικό προκαλεί αναστάτωση. Πιστεύω ότι είμαι πολύ γκαντέμης.

Stage 5: αποδοχή. Ο κόσμος, όπως τον ήξερα, έχει αλλάξει. Ταινίες βλέπω μόνο στην τηλεόραση, μουσική μόνο στη δουλειά, ενώ οι online ‘φίλοι’ μου με’χουν ξεχάσει, αφού έχω εξαφανιστεί από προσώπου web. Το πρόβλημα απασχολεί τους δικούς μου, οι οποίοι με φιλότιμες προσπάθειες προσπαθούν να με βγάλουν από το σπίτι, όπου τότε, μετά έκπληξης, ανακαλύπτω ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο οι άνθρωποι τις Κυριακές γεμίζουν τα καφέ διαβάζοντας εφημερίδες, κάνουν βόλτες στον ήλιο και κατακλύζουν τα φαγάδικα για οφτό αρνί και σφακιανή πίτα με μέλι. Όλα συνηγορούν στο ότι αυτό το σύμπαν είναι το κανονικό και ότι το άλλο δε το λένε «εικονικό» τυχαία.

Εκείνη η Κυριακή μου άρεσε πάρα πολύ και όταν γύρισα σπίτι, το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ. Χωρίς να τσεκάρω τα mail της ημέρας, χωρίς να δω ποιος είναι online. Από τότε έχω αποδεχτεί το γεγονός οτι για 10-15 μέρες ακόμα θα είμαι χωρίς υπολογιστή και κάπως έχω ηρεμήσει. Ηρέμησε και το γραφείο μου, στο οποίο τώρα, μετά από τόσα πέρα δώθε δεν μπορώ να βρω τίποτα. Δε λέω, μου λείπουν τα βράδια με το Heroes και το Long way round, αλλά και η ‘Εισαγωγή στην Θεωρία και την Ιστορία του Graphic Design’ είναι εξίσου ικανοποιητική. Ελπίζω μόνο να έχω την ίδια άποψη και όταν -επιτέλους- πάρω το νέο μηχανάκι και να μην ξανακυλήσω στον βούρκο της τεχνολογίας…

~ από writersblokc στο 8 Φεβρουαρίου, 2008.

5 Σχόλια to “Με λένα Μaνόlη και είμαι καλά”

  1. Εμένα από όλο το ποστ ένα μου έμεινε, το παράλληλο σύμπαν στο οποίο οι άνθρωποι τις Κυριακές γεμίζουν τα καφέ διαβάζοντας εφημερίδες, κάνουν βόλτες στον ήλιο και κατακλύζουν τα φαγάδικα για οφτό αρνί και σφακιανή πίτα με μέλι!!! Θέλω κι εγώ!!!

    Btw: Που το βρήκες τέτοιο συλλεκτικό κομμάτι κι εσύ βρε παιδί μου;; Ούτε για το μουσείο πια!

  2. Αγαπητέ bibi. Από τούτη τη στιγμή εκρεμεί ανοιχτή πρόκληση για να έρθεις και να περάσεις ένα ολόκληρο Σ/Κ στα μέρη μας. Το Σάββατο είσαι φρι να κάνεις ότι θέλεις, την Κυριακή όμως θα σε μυήσω στις παραδοσιακές, κρητικές γεύσεις. Και αν και θα χρειαστεί να γυρίσεις με τα πόδια στις ξενιτιές για να τα κάψεις, πίστεψέ με, αξίζει τον κόπο. Και ναι, έχουμε ΚΑΙ γεμιστά !😉

    Btw: Το κομμάτι το χτύπησα όταν ξεκινούσα την ‘καριέρα’ μου στους υπολογιστές. Και μου ‘μεινε από τότε. Και φαντάσουν οτι η original σύνθεση ήταν ένας Pentium II, αν θυμάμαι καλα.. Έχω ένα δίλημμα μόνο: να το δώσω για δημοπρασία στον οίκο Sotheby’s ή να το προσφέρω αφιλοκερδώς στο μουσείο Ιστορίας για να εκτεθεί δίπλα στην πέτρα, τον τροχό και τον χαλκό;

  3. Dear Manolo,
    κάτι έχεις κάνει λάθος κατ’ αρχάς και όταν πατάω στο ονομά σου από σχόλιο δεν με βγάζει στη σελίδα σου.

    Συγκινούμαι από την ευαισθησία σου για την προσφορά ενός τέτοιου συλλεκτικού κομματιού στο μουσείο Ιστορίας.

    Τέλος, να σου πω πως δεν ξεχνώ εύκολα όταν πρόκειται για μύηση σε παραδοσιακές γεύσείς. Πριν δύο καλοκαίρια είχα βρεθεί με δύο φίλους στην Κρήτη, και αλωνίζαμε στα βουνά αντί για τις πηγμένες παραλίες. Κάποια στιγμή ζαλιστήκαμε από τις στροφές κοντά στα Σφακιά και σταματήσαμε σε ένα απομονωμένο καφενείο. Μας είδε ζαβλακωμένους η κυρία που το είχε και λέει ‘Μη μου πείτε τίποτα, θα σας σιάξω εγώ’. Και δώστου σφακιανόπιτες και ρακές… και να της λέμε ‘θα γίνουμε χειρότερα’ και λέει ‘ακούστε με κι εμένα!’ και είχε δίκιο, μας έκανε περδίκια!

  4. Xriste mou, ti decadence… Na katefeugo se net cafe, en meso eksalon teenagers pou vrizoun kai kinigoun terata. ‘H o enas ton allon, den exo katalavei. Kai to keyboard na arneitai peismatika na allaksei se ellinika!

    Agapite eu_aggele, den iksera oti prepei na kano kati gia na ginei to «onoma» moy link, nomiza oti apla etsi ginetai. An ksereis kati parapano, do share.

    Vasika auto pou pithanotata na sas eipe i «kiria» – emeis edo tha legame, theia, o tonos sto -a – tha itan «mi mpeite prama ki ego da sas’e sakso». Kai oxi, pote kapoios den egine xeirotera apo ton sindiasmo sfakianis pitas kai rakis!

    Perissotera, en kairo, me tin polianamenomeni afiksi tou imac… Xairetismous.

  5. [ευχαριστώ γιά το σχόλιο
    καλησπέρα [πιά]]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: