I don’t speak to Lois Lane

ή πώς να σιγουρευτείς ότι χρειάζεσαι οπωσδήποτε ένα δωματιάκι στο Daphni Club Resort and Hotel

Σπάζομαι. Δύο εβδομάδες χωρίς υπολογιστή – για την ακρίβεια, 2 εβδομάδες και 4 ημέρες. Και να που τώρα που η έμπνευση, ή έστω η επιθυμία, μου ‘ρθε στο ξαφνικό, εγώ αναγκάζομαι να γράφω με μολύβι. Αλλά δε πειράζει, το χρίτσι χρίτσι που κάνει θαρρώ είναι πιο ωραίο από το … αλήθεια, πως κάνουν τα πλήκτρα του υπολογιστή όταν γράφουμε; Τσίκι – τσίκι; Όχι, έτσι κάνουν οι πασατέμποι… Τέλος πάντων, θα το κοιτάξω αργότερα αυτό. Άσε που έφαγα τον κόσμο να βρω ένα τετράδιο να γράψω. Τελικά βρήκα ένα με κάτι μουτζουρωμένες σελίδες, έργα τέχνης από τα ξαδελφάκια… δύο σελίδες άφησαν άθικτες, οι Πικάσο. Έννοια σου και την άλλη φορά θα τα στείλω να του κάνουν παρέα.

Θέμα: διάβασα σήμερα κάτι για τα όνειρα. Έλεγε ότι, «τα όνειρα δίνουν απαντήσεις, λύσεις, ιδέες, σε βγάζουν από αδιέξοδα. ..» ‘Ντάξει, δεν είναι και η πιο επαναστατική θεωρία ever, αλλά εμένα μ’ έβαλε σε σκέψεις. Κι΄ αυτό γιατί πριν μερικές εβδομάδες, είχα πάθει ένα κάτι με τα όνειρα, που επί 3 συνεχόμενες βραδιές, έβλεπα ότι έκλαιγα. Αλλά όχι κλαίω τύπου, άλλαξα κινητό κι’ έχασα όλα τα τηλέφωνα (που κι αυτό το’χω κάνει). Σου μιλάω για κλάμα με τα δάκρυα, με τη στεναχώρια, το ψυχοπλάκωμά του…κομπλε. Αλλά το καλύτερό μου είναι τα όνειρα υπερπαραγωγές. Με ολόκληρο θίασο, γνωστά ονόματα της showbiz, ήρωες της τιβι… να μη θες να ξυπνήσεις.

Άκου: το νο.1 όλων, το όνειρο κάθε καλλιτέχνη είναι αυτό που είμαι σε ένα τραπέζι και απέναντι έχω Μερκούρη και Κάλλας. Μαζί! Μες τα μαύρα λέει αυτές, αλλά όχι το μαύρο το σκιαχτικό, το μαύρο το κλας. Εγώ απέναντι να κοιτάω σα χάνος, αυτές μούγγα αλλά με ύφος «τζίζους, τι θέλει τώρα αυτός και μας κουβάλησε εδώ»; Τελικά δεν είπαμε τίποτα, δεν έγινε τίποτα, απλά καθόμασταν εκεί. Το άλλο πρωί δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ – είδα δυο σταρ στον ύπνο μου – ή να χεστώ πάνω μου – είδα δύο νεκρές σταρ στον ύπνο μου!

‘Ντάξει, τα άλλα τα κλασικά με εναέριες πτήσεις πάνω από θάλασσες, φαντασμαγορικές λήψεις και τα λοιπά δε τα αναφέρω καν, έχουν γίνει αγαπημένο θέμα. Ένα άλλο κουφό που είδα όμως, ήταν ότι ήμουν φαντάρος στην αεροπορία – έχω ψυχικό με το στρατό, πως γίνεται και ξεπετάγεται σε κάθε ονείρατο… – και μια ωραία μέρα φέρνουν κάτι τύπισσες για να μάθουν να πετάνε αεροπλάνο. Ανάμεσα σ’ αυτές ήταν και η Λόις Λέιν. Τι θα πει ποια Λόις Λέιν; Η γνωστή και μη εξαιρετέα, σπαστικά γκόμενα του ιπτάμενου. Αυτή η γκάου λοιπόν, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον γκόμενό της από τον Ζουπερμαν, όταν η μόνη διαφορά είναι ένα αναθεματισμένο ζευγάρι γυαλιά και μπόλικο τζελ για λάμψη, κάποιος πίστεψε ότι μπορεί να πιλοτάρει επιτυχώς ένα μαχητικό αεροσκάφος. Μετά το μάθημα που μας ‘κάναν λοιπόν, μπαίνουμε στ’ αεροπλάνα, κι εγώ μαζί, μη χάσω! Στο επόμενο πλάνο, είμαστε στον αέρα όταν κάποιο από τα αεροπλάνα παρουσιάζει πρόβλημα με καπνούς να βγαίνουν από τα φτερά, την ουρά, δεν θυμάμαι τώρα πάνω στον πανικό μου. Μάντεψε ποιανού ήταν το αεροπλάνο. Της γκάου φυσικά, που εκτός των άλλων δεν ήξερε και πώς να εκτινάξει το κάθισμα – τι σκατά το κάναμε το μάθημα τόση ώρα; Αρχίζει λοιπόν τις τσιρίδες – παλιά μου τέχνη – ώσπου αίφνης εμφανίζεται ο αγαπητικός που αναγκάζεται και να σπάσει το καλυμμα – αφού η δικιά του δεν…- και να την πάρει σηκωτή από μέσα. Η τύχη του αεροσκάφους, του ζεύγους καθώς και των υπολοίπων θηλυκών αδελφών Ράιτ αγνοείται. Ξύπνησα.

Κάθε βράδυ έπεφτα για ύπνο ενθουσιασμένος και με μια χαρά, άλλο πράμα. Ήξερα ότι σε λίγη ώρα θα πέρναγε από μπροστά μου η Σάρα και η Μάρα και είχα αγωνία να δω τι άλλο θα «ζούσα», τι θα ήταν αυτά που θα γέμιζαν το όνειρό μου. Ώσπου μια ωραία μέρα, στο άσχετο, μου ‘ρχεται το εξής: δεν θα ‘πρεπε να ανυπομονώ να ζήσω πράγματα στον ξύπνιο και όχι στον ύπνο μου; Μήπως έκανα πάλι κάτι λάθος; Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν πργματα irl (έλααα… in real life) τα οποία να με γεμίζουν τόσο, ώστε το υποσυνείδητο να μην χρειάζεται να καταφεύγει σε τέτοιες δραστικές λύσεις; Εντάξει, δε λέω ότι θα ‘πρεπε, κατεβαίνοντας την Δημοκρατίας, να’ρθω μούρη με μούρη με τη Λόις Λέιν – αν και τώρα που το σκέφτομαι θα ‘θελα να συμβεί αυτό για

Α) να της δώσω δυο μπάτσες

Β) να την ρωτήσω αν έχει κρατήσει σημειώσεις απ’ το μάθημα

Αλλά θα μου πεις από πού να πάρει κι αυτό το έρμο το υποσυνείδητο ερεθίσματα, απ΄ την διαδρομή σπίτι – δουλειά – gym – σπίτι; Αυτή η διαδρομή προκαλεί ημικρανίες, ενίοτε πιασίματα αλλά σπανίως ερεθίσματα. Πρέπει να βρω μια «διαδρομή» που να έχει ενδιαφέρον, να με γεμίζει με πράγματα που μου αρέσουν. Μια διαδρομή που να την περπατάνε όμορφοι άνθρωποι, χαρούμενοι, ερωτευμένοι, απ’ τους οποίους θα μπορούσα να μάθω πολλά. Τέτοιες διαδρομές πρέπει να βρω.

Έχω καιρό να δω κάποιο όνειρο που να μου μείνει. Τα ‘φτυσε και το υποσυνείδητο; Τι να πω… Δεν ξέρω αν τα όνειρα (μου) δίνουν απαντήσεις ή λύσεις, το σίγουρο είναι ότι μου δίνουν ιδέες. Κι αυτό μ’ αρέσει πολύ. Λίγο η θεματολογία με προβληματίζει, οφείλω να ομολογήσω, αλλά ελπίζω στο εγγύς μέλλον οι πεθαμένοι και οι τηλεοπτικές ήρωες να παραμείνουν στον κόσμο τους.

~ από writersblokc στο 9 Μαρτίου, 2008.

4 Σχόλια to “I don’t speak to Lois Lane”

  1. Να σου πω; Γιατί βρε δεν κρατάς ένα μπλοκάκι δίπλα στο κομοδίνο πρόχειρο; Κατευθείαν φακελάκι και FedEx στη Universal… (ή στον Φώσκολο -διαλέγεις) και θα χεστείς στο τάλιρο. Και θα κάνεις ότι θες με τις διαδρομές σου!

    Αυτό με τη Μερκούρη και την Κάλλας όντως πολύ κρίπι, αλλά τουλάχιστον είναι δύο όχι σταρ, αλλά γαλαξίες…

  2. Αυτό με το μπλοκάκι στο ναιτσταντ το’χω ξανακούσει… Μωρέ λες; Τι παραπάνω έχει δηλαδή η Diablo Cody που τσίμπησε το οσκαρ σεναρίου φέτος;

    Μου’χουν ξαναπεί ότι τέτοια όνειρα δε τ’αφήνεις ανεκμετάλευτα. Και να δεις που και ταινία να γίνουν, απο κάτω θα ψιθυρίζουν, «μα καλά, γίνονται τώρα αυτά τα πράματα»; Αντε να τους πείσεις τώρα…

    Α, και ενοείται οτι το FedEx θα πάει κατευθείαν στη Universal. Ή το κάνεις το εργάκι ή δε το κάνεις.

    Υ.Γ. Θύμισε μου κάποια στιγμή να (σου) πω για το όνειρο που η Beyonce είχε έρθει στο χωριό μου!..🙂

  3. Αφού συνήλθα από την κραυγή του γέλωτα, να σου πω ότι αυτό το όνειρο με τη Μπεγονσέ στο χωριό πεθαίνω να το ακούσω.

    Δε μου λες, με τα ΚΤΕΛ ήρθε, ή με γαιδούρι; Βερσάτζε φορούσε; της κεράσατε τίποτα τις κοπέλας; ή την αφήσατε απεριποίητη; σφάξατε καμια κότα; τη βάλατε να σας τραγουδήσει και δημοτικά; όπως το ‘μήλο μου kokkinoooou-oh-ouoh-ouoohhhhh? συκαλάκι της προσφέρατε; τι θα πει για τα μέρη μας το κορίτσι ωρέ στα ξένα;;;!

  4. Βασικά αυτό το ονείρατο δεν είχε το σασπένς που είχαν τα άλλα. Μπαίνω στον προαύλιο χόρο του κοινοτικού καταστήματος του χωριού και τι βλέπω… Εκεί στον κήπο, μέσα στα χώματα και τις τσουκνίδες, ένα τραπέζι με φίλους και γνωστούς και από πάνω τους να στέκει όρθια η αοιδός. Φοράει μια ντουαλέτα στενή μακριά μωβ, ίσια η μαλούρα χαμογελαστή και με κοίταγε με ύφος, «εγώ τώρα κάτι κάνω εδώ, αλλά δε ξέρω ακόμα τι». Δεν θυμάμαι να μιλήσαμε – απ’οτι φαίνεται έχω μια ευκολία να τους καλώ όλους αυτούς στον ύπνο μου, αλλά στο μιλητό κολύωμαι.

    Όχι δεν μας τραγούδησε. Ήταν ντεφορμέ!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: