Ο ωραίος των Αθηνών

…ή πως η Μάγια Τσόκλη μπροστά μου ωχριά!

ath.jpg

05:30 : Μετά από 9ωρο ταξίδι, με μουσική, sudoku και διαλείματα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, φτάνω στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν μπορώ να προδιορίσω την τελευταία φορά που βρέθηκα εδώ, αν ήταν για καλό ή για «κακό».

06:50 : Μόλις έχασα τον ηλεκτρικό. Έχει ησυχία στο σταθμό και σκέφτηκα να ρίξω 2 αράδες αντί να ξεφυλλίσω τις 2 (νέες!) free press που πέτυχα στα stands.
Θέλω να πω κάτι για την πόλη, αλλά φοβάμαι μη βγει πολύ, τύπου…κατηγορώ. Μάλλον με πείραξαν τα σκουπίδια στην είσοδο του σταθμού. Αν υποθέσουμε πως αυτός ο σταθμός είναι η είσοδος και η Αθήνα το καθιστικό, τι γνώμη θα σχηματίσει κάποιος για το σπίτι μας βλέποντας αυτή την εικόνα; Έχοντας υπόψη μου τι εστί Αθήνα και τι Ελλάδα γενικότερα – από θέμα αντίληψης – ο συνδυασμός συναισθημάτων δεν ήταν και ο καλύτερος. Η σύγκριση με τα εξωτερικά αναπόφευκτη.
Τέτοια ώρα ήταν περίπου όταν πάταγα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Αγγλετέρα. Μέσα στον ψόφο, να σέρνω μια βαλίτσα που σήκωνε στο πόδι ολόκληρο τετράγωνο, παρέα με μια Αμερικανίδα που γνώρισα στο αεροπλάνο. Χωρίσαμε στο Victoria Station και βρέθηκα μόνος μου, μ’ ένα cup of tea και ένα κρουασάν – ήταν ;; – το άλλο. Μου πήρε μερικά λεπτά να συνειδητοποιήσω που ήμουν. Δίπλα μου, ένα ζευγάρι – από αυτά που γνωρίστηκαν μέσα στις τελευταίες 12 ώρες -, αγκαλιασμένο: η κοπέλα φορούσε ένα στρας καπέλο με ασορτι βλεφαρίδες, ενώ το αγόρι, ψηλός, αδύνατος, της έλεγε να σταματήσει να κλαίει. Σαν ταινία του Αλμοδόβαρ. Σε λίγο, επιβιβαζόμουν στο κόκκινο λεωφορείο για να γυρίσω την δική μου ταινία – Manos goes to London. Όση ώρα καθόμουν στο σταθμό, είχα την εντύπωση ότι ήμουν μέρος κάτι πολύ μεγάλου και εντυπωσιακού, ότι εκεί έξω κάτι καλό περιμένει.
Τώρα, εκεί έξω με περιμένει ένας καλός φίλος που μου έχει λείψει -α, και η θεία, που περιμένει τα χόρτα, πεσκέσι της μητέρας. Και 2-3 αγαπημένοι, must προορισμοί. Είμαι σίγουρος ότι και εδώ, τα βράδια κυκλοφορούν ζευγάρια ιδιαίτερα, αλοπρόσαλα με την πρώτη ματιά, αλλά ικάνα να γεμίσουν 10 ταινίες μ’αυτά που έχουν να σου πουν. Το πρωί όμως, πετάνε τις βλεφαρίδες τους και χάνονται από το φως της νέας ημέρας. Αλλά ως εδώ τώρα, έρχεται κι άλλο βαγόνι και πρέπει να βιαστώ. Η Αθήνα – καλή, κακή- είναι εκεί και (με) περιμένει.

11:30 : Τα πόδια μου έχουν βγει off, τζην δεν βρήκα να πάρω και έχασα και το δαχτυλίδι μου. Ευτυχώς έχει τέλεια μέρα.

Απορίες ενός ζαλισμένου οδοιπόρου:

  • Γιατί όλοι οι κράχτες στο Μοναστηράκι σου μιλάνε ωσάν να είστε φίλοι τουλάχιστον επί 15ετίας; Τα επίθετα που άκουσα: παλικάρι, νεαρός, φιλαράκι.
  • Γιατί το ασανσερ στα Zara Ερμού πηγαίνουν τόσο αργά; Ανθρώπους έχει μέσα, όχι τα αγάλματα του Παρθενώνα.
  • Γιατί όσοι μιλούν σε κινητό μέσα στο μετρό νομίζουν ότι πρωταγωνιστούν στο θέατρο του Παραλόγου και θεωρούν πρέπον να φωνάζουν για να τους ακούει το κοινό μέχρι το τελευταίο βαγόνι;
  • Γιατί πήρα πάλι λάθος μετρό;

16:30 : Ποτέ μην γυρίσεις πάνω κάτω την Αθήνα σαν τον τρελό και μετά πας για φαγητό στο θεία σου. Όλη η κούραση του ταξιδιού, του περιπάτου και της υπνηλίας σε χτυπάνε χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Σκατά, τίποτα δεν έκανα. Πόσα πράγματα έλεγα να πάρω, τελικά 1 cd αγόρασα όλο κι όλο, κι αυτό για δώρο. Ούτε βιβλία, ούτε dvd’s. Παρένθεση, έχω συνδέσει την βόλτα στην Αθήνα με ψώνια, αλλά οπωςδήποτε όμως και τώρα μου’ρθε κάπως. Δε πειράζει, θα’χω περισσότερα για κάτω.

04:00 : Έχω πάει σε πάρτυ και πάρτυ, αλλά σε πάρτυ που να μην ξέρω τον οικοδεσπότη, ομολογώ πρώτη φορά πηγαίνω. Ειδικά όταν εκείνος σου παρουσιάζεται με ξανθιά περούκα, και κόκκινο μπούστο! Το καλό σ’αυτή την περίπτωση είναι οτι δεν σε νοιάζει τι θα πουν για ‘σένα αφού κανείς δεν σε ξέρει. Μετά τα πρώτα λεπτά αμηχανίας, ξεκίνησε ο χορός. Είχα να χορέψω… Όταν βέβαια κάποιος άγνωστος αρχίζει να απλώνει τα χέρια του πάνω σου, τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και κάπου εκεί, το κέφι πάει περίπατο. Μετά από 3 cheekies και κάμποσα χλμ. βρίσκεσαι στη Ραφήνα, σ’ ένα επίσης άγνωστο εξοχικό με οικοδεσπότη αυτή τη φορά τον ξέφρενο χορευτή που γνώρισες στο πάρτυ (βλ. στην αρχή).

Το τζάκι ανάβει κι εσύ μένεις μαλάκας γιατί προσπαθείς να καταλάβεις:

– τι παίζει μέσα σου
– τι παίζει γύρω σου.

Είσαι καλά με τον εαυτό σου; Είσαι ειλικρινής; Μάλλον, η ερώτηση είναι τι επιλογές έχεις. Σε παίρνει να μην είσαι; Πως βρέθηκες εκεί; Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ερωτήματα αμείλικτα. Και είναι 04:15. Και νυστάζω. Πολύ.

2/3 – 20:40 : Ένας φίλος, μου είπε ότι δεν του αρέσουν τα αεροδρόμια και τα λιμάνια, γιατί δεν είναι «εντάξει»: όσο ωραία νιώθεις όταν ξεκινάς για κάπου, τόσο άσχημα νιώθεις για την επιστροφή. Δεν συμφώνησα.

Μαλακία μου.

Οι προορισμοί πάντα ίδιοι είναι, εκεί, δεν πάνε πουθενά. Δύο παράγοντες επηρεάζουν το όλο πράμα: οι καταστάσεις και οι άνθρωποι. Και αν εξαιρέσεις τις καταστάσεις που δεν μπορείς να αποφύγεις – γιατί αν μπορούσες, θα ήταν θέμα επιλογής – τι μένει; Οι άνθρωποι. Είναι απίστευτο πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, με μη ερωτικό τρόπο. Πόσο πολύ μπορεί να νοιάζεσαι, να θέλεις να είναι καλά, να λυπάσαι όταν λυπάται και να γελάς πιο δυνατά απ’ αυτόν όταν γελάει. Και πόση απίστευτη χαρά σου δίνει να ξέρεις ότι και ο άλλος αισθάνεται το ίδιο. Να γαμήσω και τα ψώνια και τα ρούχα και τα dvd’s και το Θησείο που δεν πήγα. Αυτό το ταξίδι άξιζε περισσότερο για αυτά τα τελευταία λεπτά. Από αύριο θα είναι μια απ’τα ίδια. Αλλά και μόνο στην σκέψη όλων αυτών που έγιναν, το ξέρω, θα σκάω ένα χαμόγελο όχι μέχρι τ’ αυτιά, αλλά μέχρι το Θησείο!

Υ.Γ.: Οι καλύτερες θέσεις στις Μινωικές είναι αυτές κάτω απ’τις σκάλες. Με πρίζα για λαπτοπ/κινητό. Ήσυχα και ευρύχωρα.

Blogged with the Flock Browser

Tags: , , , ,

~ από writersblokc στο 16 Μαρτίου, 2008.

4 Σχόλια to “Ο ωραίος των Αθηνών”

  1. Το ταξίδι όσο πιο παράλογο είναι τόσο πιο πολύ σε γεμίζει. Σου μένει. Σε κάνει να το αναπολείς…

    Μου θύμισες Victoria station και το λονδίνο να περιμένει να το ανακαλύψω…

    αχ….

  2. Δεν ξέρω αν αυτό το ταξίδι ήταν παράλογο – αν και τις στιγμές του τις είχε! Αλλά σίγουρα ήταν αυθόρμητο, διαφορετικό και πολύ γεμάτο. Τελικά αν για κάποιο λόγο αξίζει η ‘εφεύρεση’ του εκμηδενισμού των αποστάσεων, είναι για να είσαι κοντά σε άτομα που γουστάρεις και που σε κάνουν να νιώθεις ωραία.

    Αυτό το συναίσθημα της πρώτης φοράς στο Λονδίνο – φαντάζομαι ισχύει και για άλλες πόλεις!-, της αναμονής του να δεις/ακούσεις/νιωσεις πράγματα, είναι απερίγραπτο. Ακόμα και με 2 βαθμούς κελσίου! Αυτο το Victoria st. τελικά έχει κάψει κόσμο…

    Να’σαι καλά ρε καθυ.

  3. Α καλά λέω γω για τα σενάρια με κούριερ…

    Μου θύμισες όταν γύρισα στην Ελλάδα μετά από καιρό και η πρώτη μου εντύπωση ήταν που περίμενα το τρένο παρέα με μια κακόμοιρη κοπέλα του ανατολικού μπλόκ, τον νταβατζή της και τον αρραβωνιαστικό της (!) που ήταν και μαστουρωμένος. Και οι 4 σε ένα παγκάκι. Ρούπι δεν κούνησα γιατί θα την είχα πατήσει… και απαντούσα σε ερωτήσεις του στυλ ‘πότε θα παντρευτείς εσύ; μεγάλος δεν είσαι;;;’ ή συμβουλές τύπου ‘κοίτα να βρείς καμιά δουλειά με λεφτά, γιατί η γυναίκα τα θέλει τα έξοδα της..’.

    Αυτό το φοβερό ‘- τι παίζει μέσα σου – τι παίζει γύρω σου.’ μου θυμίσε καρτούν που κλείνουν τα φώτα και είναι δύο μάτια άσπρα και κοιτούν δεξιά και αριστερά να καταλάβουν τι γίνεται!

    Ερώτηση/κλου: Στο πάρτυ χορέψατε και ‘τα παπάκια?’

    Καλά με τα ασανσέρ του Ζάρα γελούσα σα το χαζό… Κάνουν πρόβα για την επιστροφή των ελγινείων σου λέει!

  4. Εγώ για άλλο απορώ…Τέτοια περιστατικά σαν δικό σου, γίνονται και σε άλλες χώρες ή μόνο εμείς έχουμε το προνόμιο να ζούμε τέτοια πράγματα; Η ιστορία του κοριτσιού θα μπορούσε να γίνει ταινία βαλκανική, ή ρώσικη – γιατί μου έρχεται στο μυαλό το Lijla 4ever του Moodysson ?

    Τα μάτια του καρτούν θα είχαν δύσκολη δουλειά γιατί, ‘νταξει, το γύρω μετά από τα πρώτα λεπτά το είχα ψιλοπιάσει. Το μέσα ήταν το δύσκολο να ξεκαθαρίσω. Και το κακό είναι ότι ΄μέσα σου’, δε σε ρωτάει πότε είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις, έρχεται και σ’ αρπάζει και άντε να βγάλεις άκρη. Σε ξένο σπίτι, 4+ το πρωί, με 2 γνωστούς και 1 άγνωστο, να προσπαθώ να καταλάβω.. Τες πα, long story. Ελπίζω όταν διαμορφώνεις το πρώτο μου loft να βρεις λίγο χρόνο να στα πω.😉

    Ότι και να πω γι’αυτό το πάρτυ θα είναι λίγο. Το κλασικό, la Sar, la Mar είναι λίγο. Και κυριολεκτώ όταν ανεφέρομαι στη θηλυκή πλευρά των αντρών καλεσμένων. Need to say more ? Και όχι, παπάκια δεν χορέψαμε.

    Την πρόβα για τα μάρμαρα να την κάνουν με dummy dolls, όχι με ανθρώπους. Που από το αντρικό μέχρι το υπόγειο προλαβαίνεις χαλαρά να οργανώσεις το περιεχόμενο του handbag σου, να στείλεις sms και να τσεκάρεις και τον διπλανό σου !

    Good to have u back.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: