Το ποτήρι, το φρύδι και ο σοφός

…ή πως να μάθεις να κοιτάς καλύτερα στο σκοτάδι

Όταν σκεφτόμουν πως θα γράψω αυτό το ποστ, ήθελα να βγει πολύ επιθετικό, βαρύ, πολύ τύπου…κατηγορώ. Με βρισιές αλλά και με ωραίες, βαριές εκφράσεις που θα εξέφραζαν την στεναχώρια που πέρασα, με αναφορές σε σημεία σταθμούς αυτής της γνωριμίας που με αναστάτωσε για 1 εβδομάδα. Αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτά έπρεπε να τα είχα κάνει τότε, τότε που τα ζούσα όλα αυτά. Ήθελα τόσο πολύ να κάτσω να γράψω αλλά ποτέ δεν το προσπάθησα. Πως να επεξεργαστείς τόσα αταίριαστα συναισθήματα, πως να ξεκαθαρίσεις όλα εκείνα που σε βασανίζουν και να κάνεις όλα αυτά να χωρέσουν από την μύτη ενός μολυβιού ή από τις άκρες των δαχτύλων;

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κάνεις αυτή την μία κίνηση – συνήθως φαινομενικά ασήμαντη – που θα σου αλλάξει την ζωή. Εν προκειμένω, λίγες μέρες από τη ζωή σου. Πως το, «-γεια. – είμαστε οι μόνοι που χορεύουμε εδώ, ή μου φαίνεται;«, μπορεί να μετατραπεί σε κάτι που κάνει την ανάσα σου να ακούγεται διαφορετικά για να καταλήξει αργότερα σε μια στενάχωρη κατάσταση. Και επειδή ακριβώς δεν το ξέρεις, ξεκινάς με τις καλύτερες των προθέσεων, τα ωραιότερα λόγια, τις ευγενικότερες χειρονομίες.

Τα πρώτα ραντεβού, ξέρεις, αυτά που ακόμα μαθαίνεις τον άλλο, τις εκφράσεις του, το πως κινεί τα χέρια του, το πως χαμογελάει…ακόμα και πως σηκώνει αλήτικα το φρύδι όταν θέλει να τονίσει κάτι.

Τα μηνύματα στο κινητό – «να στείλω, ή να περιμένω»;

Οι ματιές γεμάτες νόημα ανάμεσα στον κόσμο, αυτό το απίστευτο αίσθημα ότι εσύ βλέπεις-ξέρεις τον άλλον όπως κανείς από αυτούς που είναι τριγύρω.

Και όλα αυτά να ξεκινάνε από μια τόσο δα ασήμαντη κίνηση. Από ένα πείσμα – «αυτό ήταν, δεν αφήνω άλλη ευκαιρία να χαθεί, απόψε θα μιλήσω«. Και χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι σα χαμένος, ν’ αναρωτιέσαι πότε έγιναν όλα αυτά, πότε άρχισες να ζεις αυτά που τόσο καιρό ευχόσουν και πως στα κομμάτια γίνεται να άλλαξε η τύχη σου. Και σ’αυτό ακριβώς το σημείο, τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή κι εσύ λες, κάπου το’χω ξαναδεί αυτό.

Αν ήσουν τυφλός και μια μέρα σου έλεγαν, βρήκαμε τρόπο να σε κάνουμε να δεις, αλλά μπορείς να δεις μόνο για 10 λεπτά, τι θα έκανες; Θα ήθελες να δεις; Θα ήθελες επιτέλους να ανοίξεις τα μάτια σου και να κοιτάξεις τριγύρω σου; Μη βιαστείς ν’ απαντήσεις, γιατί μετά από 10 λεπτά όλα θα σκοτείνιαζαν. Θα σου έδιναν αυτό που θα ήθελες περισσότερο και μετά θα στο έπαιρναν. Υπάρχουν 2 περιπτώσεις:

Α) λες, θέλω να δω. Έστω και 10 λεπτά θέλω να κοιτάξω τον κόσμο γύρω μου και αν μετά ξαναπέσω στο σκοτάδι θα νιώθω τυχερός που έζησα κάτι τέτοιο.

Β) λες, δεν θέλω να δω. Δεν θέλω να γευτώ κάτι τόσο ωραίο μόνο και μόνο για να το χάσω μετά. Πως θα αντέξω ξέροντας τι χάνω;

Φαντάζομαι ότι τα παραπάνω είναι της κατηγορίας μισοάδειο, μισογεμάτο ποτήρι, πως βλέπει ο καθένας τα πράγματα και άλλα τέτοια φιλοσοφικά. Η ουσία όμως, είτε αδειάσεις το ποτήρι είτε το γεμίσεις είναι μία: είσαι πάλι στην αρχή, εκεί απ΄όπου ξεκίνησες. Και ναι, ξέρω, υποτίθεται ότι από κάτι τέτοιο πρέπει να βγαίνεις πιο πλούσιος από εμπειρίες, πιο σοφός για τις επόμενες καταστάσεις. Φαντάζομαι ότι αυτό είναι κάτι που γίνεται με τον χρόνο, δεν ξυπνάς το άλλο πρωί, σκεφτόμενος ότι χώρισες, με ‘κεινο το ανελέητο βάρος στο στήθος σου, τα μάτια σου χάλια απ’το ξενύχτι, λέγοντας, » τι καλά, είμαι σοφότερος»!

Αυτό που κρατάω είναι το πρώτο βράδυ στο κλαμπ, που ανάμεσα σε τόσο κόσμο, μου έπιασες συνομωτικά το χέρι – γιατί είμαι και μπουνταλάς. Αυτό και το αλήτικο φρύδι σου. Και φυσικά, αυτή την αναθεματισμένη armani mania…

~ από writersblokc στο 9 Απριλίου, 2008.

3 Σχόλια to “Το ποτήρι, το φρύδι και ο σοφός”

  1. και μόνο ο τρόπος που γράφεις και περιγράφεις το γεγονός (δηλ. δεν είναι ένα παραλήρημα τύπου «κατηγορώ», βαρύ κι ασήκωτο) δείχνει ότι είσαι σε καλό δρόμο🙂 Λένε «καλύτερα να μετανιώνεις γι’αυτά που έκανες παρά γι’ αυτά που δεν έκανες» εγώ λέω «καλύτερα να μην μετανιώνεις»
    Και σίγουρα δεν ξυπνάς το επόμενο πρωί (που είναι δεδομένο ότι θα αισθάνεσαι σκ@τ@) λέγοντας «τι καλά, είμαι σοφότερος!» αλλά μην ξεχνάμε ότι η σοφία έρχεται με το χρόνο που περνά.. την επόμενη φορά θα είσαι🙂

  2. Το μότο «καλύτερα να μετανιώνεις γι’αυτά που έκανες παρά γι’ αυτά που δεν έκανες» είναι ένα από τα πράγματα που υποστηρίζω καιρό τώρα, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί πότε το «καλύτερα να μην μετανιώνεις». Νομίζω ότι αυτό είναι καλύτερο, αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό.

    Απλά ειναι το γμτ που σε πιάνει κάποιες φορές που τα πράγματα σου πάνε σκατά και δεν έχεις την δύναμη να δεις τα πράγματα μακροπρόθεσμα. Ασε που νομίζω ότι δεν χρειάζεται, ο χωρισμός είναι κάτι που πρέπει να αποδέχεσαι, να ζεις και να αφήνεις να «κάθεται» μέσα σου μέχρι να το ξεπεράσεις. Τώρα αν την επόμενη φορά είσαι σοφότερος, ακόμα καλύτερα.

    Σ’ευχαριστώ που πέρασες, να’σαι καλά.

  3. να ξαναέρθεις προς τα εδώ να σου αλλάξουμε γνώμη🙂 θα περνάω συχνά.. you write pretty already! Φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: