Ο ωραίος των Αθηνών, ΙΙ

…ή πως να εκμεταλευτείς τις 2 μέρες άδεια από τη δουλειά.

24/5

15:34 Μικρότερος είχα την εντύπωση πως όταν φεύγεις από ένα μέρος, εκείνο παύει να υπάρχει, παύει να ζει. Φανταζόμουν να αποκρύνομαι από αυτό αργά ή γρήγορα, ανάλογα το μεέσο φυγής και ξαφνικά σαν κάποιος να πάταγε το pause και όλα σταματούσαν. Λες και όλο το μέρος είχε στηθεί για ‘μένα. Τεράστια σκηνικά με μαγαζιά, πολυκατοικίες, χιλιάδες κομπάρσοι να ξεχύνονται στους δρόμους… Θυμάμαι, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι γινόταν όταν είδα στη τηλεόραση μια απευθείας σύνδεση από Αθήνα. Το σκηνικό ήταν ακόμη εκεί, το ίδιο και οι κομπάρσοι. Συνέχιζαν να υπάρχουν και μετά τη φυγή μου! Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια για να καταλάβω ότι ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς εμένα. Ναι ξέρω, τελείως κουλό, αλλά τι περιμένεις από κάποιον που στα 8 του έριξε κάτω την τηλεόραση απλά γιατί «ήθελε να μπει μέσα«;

Η Αθήνα του σήμερα μ’ εκείνη του περασμένου μου ταξιδιού, αν και συνέχισε προφανώς να υπάρχει και μετά την ηρωική μου έξοδο, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Έχει πιο πολύ ζέστη, αλλά αυτό δε πτοεί τους κράχτες στο Μοναστηράκι – με τους οποίους κοντεύω πλέον να γίνω κολλητός – που εξακολουθούν να με φωνάζουν παλικάρι, φίλε κλπ. Σκέφτομαι στο επόμενο ταξίδι να συστηθούμε, μην έχουμε τα ίδια κάθε φορά. Η σημερινή Αθήνα έχει διαδρομές που δεν είχα ξαναδεί, ωραίες γειτονιές, ήσυχες, με μικρά καφέ σε κάθε γωνιά. Δεν ξέρω αν μου φαίνεται «πιο ωραία» επειδή είναι ακόμα νωρίς – ούτε καν 10-, πάντως σίγουρα μου φαίνεται διαφορετική. Τέλος η Αθήνα του σήμερα έχει – δλδ, πάντα είχε – μουσεία που έχουν από καιρό ξεφύγει από την κλασική παύλα βαρετή έννοια της λέξης. Designατα κτίρια, προσεγμένοι χώροι, ευγενικοί άνθρωποι και φυσικά τα γνωστά καφέ που τελευταία είναι πολύ της μόδας.

20:12 Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι περίεργο και αστείο που να συνέβη καθόλη τη διάρκεια της ημέρας αλλά, δεν… Ανάμεσα στο μουσείο Μπενάκη και την Καλλιθέα υπήρξαν μόνο πολύ περπάτημα και συναντήσεις με αγαπημένα πρόσωπα. Μάταια έψαχνα ανάμεσα στον κόσμο να βρω κάτι που θα μπορούσε να δώσει αφορμή για κάτι αστείο – όπως το ότι είδα 2 γυναίκες να φοράνε εσπραντίγιας, ξανάρθαν στη μόδα;- ή λιγότερο αστείο – το αθιγγανάκι στο Μοναστηράκι, να κοιτάει με σηκωμένο κεφάλι τον υπάλληλο-κράχτη, λέγοντας «παπούτσα με ροδάκια έχετε, το 33;». Ίσως ήμουν πολύ απορροφημένος, προσπαθώντας να ανέβω την Ερμού χωρίς να στραμπουλήσω το πόδι μου, ή να μην αργήσω στα ραντεβού μου. Όπως και να’χει δεν βρήκα κάτι… εμπνευστικό

25/5 Πρέπει να πάρω τα δικαιώματα από τον Johnnie Walker: αποκλείεται να έχει περπατήσει πιο πολύ από ‘μένα. Με την συνεχή τάση να χάνω κτίρια και δρόμους, περπάτησα από τον εκθεσιακό χώρο της Helexpo με την φοβερή Art Athina μέχρι το σταθμό της Νερατζιώτισας. Στις 3 το μεσημέρι! Άσε που πρέπει να’παθα και ηλίαση γιατί σε κάποια στιγμή σκέφτηκα πόσο ιδεώδες θα ήταν αν άφηνα τα κοκκαλάκια μου εκεί, στα χωράφια δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ο καλλιτεχνικός οργασμός συνεχίστηκε στο κατάμεστο Παλλάς, το ίδιο βράδυ, όπου η συναυλία της Dulce Pontes θα μπορούσε να λέγεται και When Dulce met Bjork. Oλίγον βαρεμένο το πορτογαλικό ξωτικό αλλά με μια φωνή σκέτη ανατριχίλα. Τέλος, αυτό που η Αθήνα έχει πιάσει τους πεζόδρομους και τους έχει γεμίσει με λογής λογής μαγαζάκια, με τρελαίνει. Σε μέρη που δε τα βάζει ο νους σου, μακριά απ’τα φώτα της πόλης και με προσωπικό τόσo ψαγμένα κουλ, που μοιάζει βγαλμένο από ταινίες τoυ Gas Van Sant, του Ken Loach και του Almodovar.

Πήγα/είδα/έφαγα

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 5 εποχές της Ρώσικης Πρωτοπορίας. Μέρχρι 22/10/08.

Μουσείο Μπενάκη Το ελληνικό design: 50 χρόνια Σχολή Βακαλό.

Art Athina 08

Γιάντες Ωραιότατο βιολογικό εστιατόριο στα Εξάρχεια.

Εvergreen Οι ωραιότερες σαλάτες που έχεις φάει ποτέ. Περίεργοι συνδυασμοί, ζεστά τσιαπάτας και sandwich 24 ώρες το 24ωρο!

Πόλις Το μπαρ/εστιατόριο στην ταράτσα του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Η πιο απόμερη και γοητευτική γωνιά της πόλης.

~ από writersblokc στο 31 Μαΐου, 2008.

4 Σχόλια to “Ο ωραίος των Αθηνών, ΙΙ”

  1. Αντε βρε, και εις ανώτερα! Κ.

  2. Πέρασα να σου πω μια καλησπέρα και έπεσα πάνω σε ενα ακομα όμορφο post. Έχεις μια διάθεση να μας ταξιδεύεις ακόμα και στο τόπο που μένουμε. keep doing that…

  3. Α, ρε john, να’σαι καλά. Κάθε φορά που ανεβαίνω στον τόπο σας αισθάνομαι κάπως περίεργα, από το πρώτο κιόλας λεπτό, δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι που την Αθήνα την έχω σαν ένα 3μερο γεμάτο από πράγματα και πρόσωπα που γουστάρω, χωρίς δουλειές, άγχη, έγνοιες. Όταν επιστρέφω εδώ περνάει καμιά βδομάδα για να «επιστρέψω» κανονικά. Και πιστεύω οτι την διαφορά τελικά την κάνουν τα πρόσωπα που είναι εκεί και λιγότερο τα μέρη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

    Όπως και να’χει σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι πολύ να ξέρω ότι κάποιος μπορεί να νιώσει το παραμικρό διαβάζοντας αυτά τα κείμενα. Να’σαι καλά.

  4. Α, και όσο για ‘σενα, κάποιε γνωστέ.σ’ευχαριστώ πολύ, για άλλη μια φορά. Για όλα.

    Και εις ανώτερα και βορειότερα θα συμπλήρωνα!😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: