Dancing King: a Mamma Mia!’s sad story

…ή πως είναι να ανακαλύπτεις το alter ego σου

Χθες βράδυ, σινεμά πήγαμε τρεις: ο Νίκος, εγώ και Εκείνος. Τώρα τελευταία τον συναντώ όλο και περισσότερο, ίσως γιατί όλο και περισσότερο βλέπω πράγματα που με χαλάνε και επειδή εγώ δεν μιλάω, ζηλεύω την ικανότητα που έχει Εκείνος να βάζει ανθρώπους και καταστάσεις στην θέση τους. Καμιά φορά απορώ πώς γίνεται ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι κρυμμένος μέσα μου. Φτάσαμε 10 λεπτά πριν την παράσταση, κόψαμε τα εισιτήρια και καθώς καθόμασταν στις θέσεις μας, άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο.

Είχα ακούσει ότι όπου παιζόταν το Mammia Mia! γινόταν ένα μικρό πάρτυ. ΟΚ, στο μιουζικαλ ίσως περισσότερο αλλά είχα μια μικρή ελπίδα ότι και στην κινηματογραφική εκδοχή θα γινόταν ένας σαματάς, κάτι. Στην διπλανή σειρά καθόταν μια παρέα 18-20 – δε μπορεί λέω, αυτοί πετάν την σκούφια τους για κάτι τέτοια. Μπροστά μου, 4-5 άτομα, γύρω στα 30κάτι, ξέρεις, απ’ αυτούς που ξεβιδώνονταν στα πάρτυ με BoneyM και Αbba, αλλά είναι του κλασικού, «χορεύαμε εμείς τέτοια; Αντε καλέ, εγώ ίσα που τα θυμάμαι«. Ωσπού ξαφνικά την εντοπίζω: μια εύσωμη κοπέλα, νέα στην ηλικία, με το πακετάκι των νάτσος στο χέρι και την κοκα κόλα στην ειδική θέση, δίπλα στο κάθισμα. Πριν προλάβω να σκεφτώ, «μα τι κάνει;«, βλέπω Εκείνον να σηκώνεται, να πηγαίνει προς το μέρος της και με ύφος αγανακτισμένου διατροφολόγου, να της λέει:

«Είσαι με τα καλά σου, ή θες να βάλω τις φωνές; Καλή μου, αυτό που κρατάς έχει τουλάχιστον 300 θερμίδες και αυτό που πίνεις άλλες 200. Το μπλουζάκι που φοράς διαμαρτύρεται εντόνως, δεν το ακούς; Εδώ το άκουσα εγώ, που κάθομαι απέναντι. Τι θα πει γιατί; Μη με συγχύσεις τώρα. Την είδες την Meryl; 60αρα και στυλάκι. Τίποτα, τίποτα… Πήγαινε πέτα αμέσως αυτές τις αηδίες και έλα ν’ ανεβοκατέβουμε μαζί τις σκάλες. Τι με κοιτάς παιδί μου, σήκω!«.

Έντρομος παρακολουθούσα την σκηνή, περιμένοντας την κοπέλα να σηκώθει και ν’αρχίσει το αερόβιο. Αντ’ αυτού, εκείνη συνέχιζε να απολαμβάνει τα νάτσος της, χωρίς καμία ενοχή. Ευτυχώς τα φώτα έσβησαν και ανακουφισμένος άρχισα να παρακολουθώ τα τρειλερ. Μεταξύ του ανεκδιήγητου Zohan και του απαράδεκτου Meet Dave, δύο κυρίες, κάπου στα 40+, ήρθαν και έκατσαν στις άδειες θέσεις δίπλα μου. Η ταινία αρχίζει και όταν κάνει την εμφάνισή της η Μερυλ Στριπ:

Πω πω, γέρασε και η Στριπ»
Ναι, ναι…»

Μετά από λίγο, το πανί φιλοξενεί το πρόσωπο του Πιρς Μπρόσναν:

Πω, πω, γέρασε κι αυτός ο ηθοποιός»
-«Ναι, ναι…
»

Μου φάνηκε τόσο αστείο γιατί μου θύμισε τις γιαγιάδες που κάθονται στις γειτονιές και συζητάνε τα μύρια όσα, ώσπου πετάγεται μια απ’ αυτές για να σχολιάσει το πόσο γέρασε ή μία ή η άλλη, ενώ οι υπόλοιπες, χωρίς να πάρουν τα μάτια απ’ το πλεκτό, κουνάνε το κεφάλι, μουρμουρίζοντας ναι, ναι.. Αλλά το παραλήρημα είχε και συνέχεια. Παρατηρώντας τα καταγάλανα νερά και τις φυσικές ομορφιές της Σκόπελου, ακούω τον εξής διάλογο:

Βρε παιδί μου, αυτή η Ζάκυνθος τελικά, τι ωραία που είναι»
-«Ναι, ναι…»
-«Λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε να πάμε ένα καλοκαίρι στη Ζάκυνθο, θα είναι τρομερά
»

Κοντεύοντας να ξεχάσω κι αυτά που ξέρω και αφού επιβεβαίωσα με τον φίλο μου το νησί στο οποίο ήταν γυρισμένη η ταινία, έστρεψα το βλέμμα μου στο πανί, μόνο και μόνο για να δω Εκείνον να έχει ήδη πάρει θέση δίπλα στις κυρίες. Ντυμένος με βερμούδα στα χρώματα της φύσης και με’κείνο το χαρακτηριστικό καπελάκι – κουβαδάκι ταξιδιού, κρατάει έναν χάρτη στο ένα χέρι και έχει περασμένη μια πυξίδα στο λαιμό:

«Λοιπόν κορίτσια, πρέπει να οργανωθούμε, γιατί σας κόβω κομμάτι μπερδεμένες και βλέπω να κάνετε χωριστές διακοπές. Ε, τι γιατί αγάπη μου, που είστε άλλη για Χίο τράβηξε, άλλη για Μυτιλήνη. Μ’ αρέσει που παρεξήγησες κιόλας. Λοιπόν η Σκόπελος, Αι-γαί-ο. Που είναι ο Βόλος, δεύτερο νησί δεξιά, το ‘δες; Τώρα πάρ’το όοολο αριστερά και κατέβαινε προς τα κάτω. Έχεις αλλάξει πέλαγο τώρα, έχεις βγει Ιόνιο. Βέεεβαια… Εδώ, είναι η Ζάκυνθος. Εδώ! Αντε τώρα, σταματήστε μπας τη δούμε τη ρημάδα τη ταινία, μου θες και διακοπές στη Ζάκυνθο εσύ. Σουτ! Βλέπε και μη μιλάς«.

Ομολογώ ότι το θέαμα ήταν άκρως ικανοποιητικό και με το ζόρι συγκρατούσα τα γέλια μου από το να ακουστούν σε όλη την αίθουσα. Εκείνες πάλι, χαμπάρι, το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη, μέχρι το επόμενο πανοραμικό πλάνο από την όμορφη Ζάκυνθο!

Απογοητεύτηκα από το κοινό. Μα τόσα τραγούδια, τέτοια τραγούδια και όλοι να παίζουν τα αγαλματάκια αμίλητα (καλά, όχι κι όλοι) ακούνητα (όλοι!); Τους κοίταζα στα καθίσματα, τίποτα.. ούτε το παραμικρό χτύπημα του ποδιού, ούτε το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Καλά, πες, η κοπέλα με τα νάτσος βάρυνε από τα πατατάκια και δε της έβγαινε. Οι 20άρηδες δίπλα; Οι 30άρηδες μπροστά μου; Είχαν σταυρώσει χέρια πόδια λες και βλέπαν ντοκυμαντέρ για την αναπαραγωγική διαδικασία των μπαμπουίνων. Ε, ποτέ σκέφτηκα και ήθελα να καλέσω Εκείνον, να τους σηκώσει όλους από τις θέσεις του και να αρχίσουν να χορεύουν, να γελάνε, να διασκεδάζουν.. Μάταια όμως, δεν φάνηκε πουθενά. Βρήκε την ώρα να την κάνει. Και επειδή εγώ δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο, βούλιαξα στο κάθισμά μου, και αρκέστηκα στο να κουνάω το κεφάλι μου πέρα δώθε, κάτι που πρέπει να ήταν άκρως εκνευριστικό για τους πίσω μου, αλλά μεταξύ μας χέστηκα. Κι εγώ εκνευρίστηκα με το ψόφιο κοινό, με βλέπεις να το κάνω θέμα;

Βγαίνοντας από την αίθουσα, ο φίλος μου, θέλοντας να με πειράξει, μου λέει, «έλα τώρα, μην είσαι έτσι.. πάρε μια πόζα σα την Ντόνα«. Κι εκεί, στην κορυφή της σκάλας, τέντωσα το χέρι μου ψηλά, σα να κρατάω μικρόφωνο και περίμενα την ντισκομπάλα ν’ αρχίσει να γυρνάει, την χρυσόσκονη να πέφτει γύρω μου και τους θεατές ν’ αρχίσουν να χειροκροτούν. Όταν τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε, κατέβηκα αργά τις σκάλες, προσπαθώντας να εντοπίσω Εκείνον, για να τον παρακαλέσω να φωνάξει δυνατά: «Ξενέρωτοι»!

~ από writersblokc στο 20 Ιουλίου, 2008.

7 Σχόλια to “Dancing King: a Mamma Mia!’s sad story”

  1. wow! ayto itan peripetia, oxi night at the movies!
    tha simfwnisw sto: min kanete (apotyximena) sxolia, kai deite irema tin tainia… ligotero [bretaniko (?!)] flegma, please!
    oson afora sto xoro, to nikiazoume se dvd kai kanoume our own 70s ABBA party!😉

  2. Α, δεν έχεις δίκιο. Οφείλεις να παραδεχτείς ότι σε ορισμένες περιπτωσεις, το βρετανικό φλέγμα είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται. ΟΚ, ίσως στις συγκεκριμένες όχι τόσο, αλλά εδώ δίνεται περισσότερο για μια κωμική νότα.

    Όσο για το χορό, έχω αρχίζει ήδη τις πρόβες από σήμερα το πρωί, που ξυπνώντας, είχα μια ακατανίκητη επιθυμία ν’ ακούσω abba και το gimme gimme gimme αντήχησε δυνατά στην γειτονιά μου! Όχι, Εκείνος δεν εμφανίστηκε, αφού δεν υπήρξαν παράπονα απ’ τους γείτονες.😛

  3. Παρέα τριών (Α,Β,Γ) , κάθεται δίπλα μου:
    Α σε Γ: – Ο Β είπε ότι στην ταινία παίζει και αυτός που έκανε τον 007
    Γ: – Ποιος, ο δεύτερος;
    Β: – Ναι.

    (ασχολίαστο)

    Α σε Β: – Ποιο νησί είναι;
    Β: – Η Ζάκυνθος

    (!!!!! Και αυτοί!!!)

    Α: – Από που έρχονται αυτοί; (εννοεί τους Μπρόσναν και Φερθ)
    Β: – Από τη Νέα Υόρκη

    (Ο Β είναι μάλλον ο φωτεινός παντογνώστης)

    Α σε Γ: – Ο Β είπε ότι τα τραγούδια τα τραγουδούν Έλληνες ηθοποιοί, όχι οι ξένοι

    (Η Α ήταν το… αστέρι της παρέας)

    Α και στους δύο όταν έπεφταν οι τίτλοι τέλους και είδε Απόδοση των τραγουδιών: Ναταλία Γερμανού)
    – Η Γερμανού έχει γράψει τους στίχους;

    (Έμεινα άναυδη!)

  4. Α, να’σαι καλά…Ήρθα στη δουλειά πριν λίγο, σπασμένος όπως πάντα, και γέλασα πάρα πολύ με το ποστ σου… Αυτό με τη Νέα Υόρκη και τους Έλληνες τραγουδιστές, όοολα τα λεφτά, αλλά το τελευταίο με γονάτισε! loool

    Καμιά φορά σκέφτομαι, δε μπορεί να τ’ακούω μόνο εγώ αυτά τ’ απίστευτα. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνος. Λοιπόν, έχει κλείσει, έτσι; Εγώ θα πάρω αυτές δίπλα μου, εσύ τα παιδιά και θα βρεθούμε όλοι Ζάκυνθο, είσαι; Θα τους πούμε ότι θα επισκεφτούμε τo νησί που γυρίστηκε η ταινία. Τι φοβάσαι, μη καταλάβουν οτι ΔΕΝ είναι αυτό;😛

    Σ’ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου, να ‘σαι καλά.

  5. Kalo Mina Dancing King!

  6. Δεν γέρασε καθόλου αγαπητή μου ο Μπροσναν τον έχω δει από κοντά φαίνεται 15 χρόνια μικρότερος από τη είναι και είναι πολύ ομορφότερος από ότι στο σινεμά και αντίθετη γνώμη δεν δέχομαι.Αν τον βλέπατε από κοντά θα καταλαβαίνατε πόσο ωραίος είναι..

  7. Πεεες τα χρυσόστομη! Βέβαια κομμάτι αργά για να τ’ακούσει, αλλά δεν είναι ποτέ αργά για να αποκατασταθεί μια αδικία, ειδική όταν πρόκειται για τον Πιρς.

    Τα φιλιά μου και στους δυο σας και σ’ευχαριστώ για το σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: