The loneliest day

Welcome...

Welcome...

Πριν μερικές μέρες, σε καποιο ποστ, τέθηκε η ερώτηση: που είναι προτιμότερο να είναι κάποιος, τι θα μετρήσει για να αποφασίσει που θέλει να είναι: το μέρος ή οι άνθρωποι; Μάλιστα, θυμάμαι χαρακτητιστικά, ότι μια απάντηση έλεγε » όταν μάθω σε 10 χρόνια θα σου πω«. Αν με ρώταγαν σήμερα θα έλεγα οι άνθρωποι. Χωρίς αμφιβολία, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς κανένα δισταγμό.

Είναι η 2η μέρα μου στο Λονδίνο και μπορώ να πω ότι δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Μάλλον είμαι καλύτερα από χθες, όπου πραγματικά ένιωθα ότι θα πέσει το σπίτι και θα με πλακώσει. Αισθανόμουν χαμένος και ευάλωτος και μόνος. Αυτό το απαίσιο συνάισθημα του να μην ανήκεις, του να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι ασφαλής γιατί δεν είναι κανείς εκεί γύρω να σε προσέχει. Να νιώθεις μέσα σου ένα κενό απ’ όλα αυτά που είχες πριν μερικές ώρες και τώρα είναι χιλιόμετρα μακριά. Μένω σε μια πολύ καλή εστία, σε μια αρκετά καλή περιοχή και σε ένα πολύ καλό δωμάτιο. Αλλά αυτά δεν ήταν αρκετά να με κρατήσουν και από τα πρώτα 15 λεπτά ένιωσα την ανάγκη να φύγω. Αυτή η απόλυτη ησυχία με τρέλαινε. Προσπάθησα να βρω κάποιον από τα δίπλα δωμάτια αλλά όταν χτύπησα δεν ήταν κανείς. Δεν άντεχα άλλο εκεί μέσα. Άφησα τα πράγματα όπως ήταν και βγήκα έξω. Αλλά και που βγήκα τι κατάλαβα; Χειρότερα ήταν. Ξέρω ότι αρκετές φορές έχω πει πως είναι τέλειο το συναίσθημα του να είσαι κάπου που δε σε ξέρει κανείς. Ποτέ όμως δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι για να μη σε ξέρει κανείς τότε λογικά δεν θα έχεις κανέναν.

Ξέρω ότι όλα αυτά είναι οι ανησυχίες των πρώτων ημερών και ελπίζω πως όταν ξεκινήσουν τα μαθήματα πολλά απ’όλα αυτά θα αλλάξουν. Ελπίζω να έχω λιγότερο χρόνο κι ας το μετανιώνω τότε που θα τρέχω και δε θα φτάνω. Ελπίζω να έχω τόσα στο κεφάλι μου, που να μη προλαβαίνω να σκεφτώ ποιοι μου λείπουν. Αλλά πιο πολύ απ’όλα ελπίζω να βρω ανθρώπους με τους οποίους να μπορώ να επικοινωνήσω, να αποκτήσω το συναίσθημα του ‘ανήκειν΄και να με κάνουν επιτέλους να σταματήσω ν΄αναρωτιέμαι αν το να φύγω ήταν η σωστή απόφαση.

Pardon το μελαγχολικό του θέματος, αλλιώς είχα στο μυαλό μου το πρώτο ποστ. Τον κατακλυσμό από κινέζους, την ξανθιά που την 2η φορά που με είδε έπεσε στην αγκαλιά μου και το μεσονύχτιο περίπατο στην Brick Lane με βερμούδα και παντόφλα σας τα φυλάω για αργότερα.

~ από writersblokc στο 25 Σεπτεμβρίου, 2008.

14 Σχόλια to “The loneliest day”

  1. sout!
    min akouw melagxolies kai xaza!

    diladi , de lew , embrace to sinaisthima , aplws min to epitrepseis na se nikisei😉

    KALH KALH KALH KALH KALH KALH ARXH !!!

    xairomai TOOOSO poly gia sena!

    na deis, ola tha pane super!😀

  2. simpliroma:
    me geia to fresko look tou blog😀

  3. glike mou manoli,

    Mi se pernei apo katw akoma, h agglia mporei na ferei kata8lipsh hehe!

    H hsyxia einai ontos ena 8ema an leipoun oi sigatoikoi, alla opou na einai 8a er8oun kai aftoi fantazomai! Girna mia voltoula, vgale fotografies gia mas pou eimaste edw kai perimenoume me anipomonisia!!

    O kalyteros tropos na apolayseis to londino monos sou einai na pigeneis voltes! Pigene stin camden town avrio pou einai savvato, h perna mia volta apo kapio mouseio! tha jexasteis gia 1-2 meres ospou na arxisoun ta mathimata kai na gnoriseis kosmo. Psaje to forbidden planet, stin shaftesbury avenue, must magazi gia comics, fantasy kai illustrations.

    Eimai sigouri oti se liges vdomades tha allajeis to xroma tou blog se kati pio haroumeno (mono egw exw mavro akous?) kai mi sou po oti de tha exeis kairo oute kalhmera na grafeis!!

    2 meres einai arketa grigores gia na peis oti de se xwraei enas topos. Dwse mia eykairia kai misise ton argotera🙂

  4. Με λένε Μανόλη και είμαι καλά! Έβαλα ιντερνετ από χθες οπότε μπορώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους μου οταν είμαι με τις ώρες σπίτι, πέτυχα τυχαία την ξανθιά που σου έλεγα και με κάλεσε το βράδυ να βγούμε σ’ενα μαγαζακι στο Covent, το απόγευμα έχουμε το all together dinner party: 6 κινεζάκια κι εγώ!

    Έχω λιώσει στις βόλτες, έχω γεμίσει την φωτογραφική, ειδικά σήμερα που έχει τέλεια μέρα.. πήγα Aldwych και Holborn. Θα ανεβάσω φωτογραφίες αργότερα.

    Το χρωματάκι λέω να το κρατήσω. Καινούρια αρχή με παλιά παλέτα; Δε λέει! Θα του δώσω του Λονδον παραπάνω από μια ευκαιρίες και κάτι μου λέει οτι θα με ανταμείψει. Ελπίζω να τα πούμε σύντομα.
    Φιλιά και σ’ευχαριστώ για όλα.

  5. Αυτά που σου λέει η Pixel Sprite θα σου έλεγα κι εγώ. Δύο μέρες δεν είναι τίποτα, και σίγουρα δεν είναι ενδεικτικές του τι θα ακολουθήσει. Καλή διάθεση χρειάζεται, καλή ενέργεια και όλα θα πάνε καλά🙂

  6. Άντε βρε μαλάκα!

  7. Σοφία μου, ελπίζω να μην είναι ενδεικτικές του τι θα ακολουθήσει γιατί τη βάψαμε! Ευτυχώς η διάθεση όλο και ανεβαίνει οπότε πάμε καλά. Ανυπομονώ ν’αρχίσουν τα μαθήματα, να γνωρίσω τους συμμαθητές..

    Σας παρακαλώ κύριε ibt, πως εκφράζεστε έτσι; Δε μπορεί δλδ ένας newbie να έχει μια περίοδο μελαγχολίας και homesick? Αντί να με παρηγορήσετε, με βρίζετε κιόλας… Μου φαίνεται η επαρχία σας έχει κάνει σκληρό άνθρωπο! 😛

  8. ouf mpika na grapsw kati parigoritiko alla se vriskw mia xara!!!! ade! kala sta leei i pixel! sto telos tis xronias den tha thes na figeis griniari!!!!

    filakia!

  9. Χα! Σευχαριστώ ρε Κατερίνα. Με πήρε λίγο από κάτω – οκ, πολύ – αλλά τώρα όλα καλά. Ειδικά μέτά τη σημερινή βόλτα.. Περισσότερα οσονούπω.

    Αυτό που η Λήμνος είναι online με london, δλδ, δεν έχω καλύτερο!🙂

  10. kai mena mou aresei ayti i epikoinwnia… hugs…

  11. Καλό μου παιδί. Αν σε έπιασε χτες που είχε ήλιο τί θα πάθεις σήμερα που είναι και μουντά τα πράγματα.

    Το Λονδίνο μπορεί να είναι πολύ μοναχικό μέρος – ειδικότερα αν δεν έχεις τί να κάνεις (δουλειά/ πανεπιστήμιο) και δεν έχεις προλάβει να αρχίσεις / βρεις κάτι.

    Υπομονή. Ένα καλό βιβλίο όλα τα διορθώνει.

  12. Ναι, κάτι κατάλαβα από τη μοναξιά που μπορεί να σου βγάλει το Λονδον.. δεν είχα και ιντερνετ κιολας και ήταν πολυ μοναχικά τα πράγματα. Αλλά τώρα πάει, πέρασε… τώρα αγχώνομαι γιατί πρέπει να αρχίσω να κουμαντάρω τα οικονομικά, να βρω δουλειά.

    Άκου τι κουλό έχω πάθει με τα βιβλία: ο λόγος που δεν έχω αγοράσει ακόμη είναι γιατί, πως να το πω..δε νιώθω ακόμα «σα το σπίτι μου» για να μου επιτρέψω να χαλαρώσω και να διαβάσω. Επειδή έχω το φιλινγκ του κυριακάτικου διαβάσματος στο δωμάτιό μου (GR) νομίζω ότι αυτό δεν το έχω ακόμα για το εδώ δωμάτιο.. Ξέρω, psycho, αλλά δε μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα.

    Σ’ευχαριστώ που πέρασες.

  13. Πριν δέκα χρόνια θα σου έλεγα ότι σημασία έχουν οι άνθρωποι… Τώρα πλέον λέω το μέρος… Όταν εξάλλου έχεις την ησυχία σου, μπορείς και να γράψεις…

  14. Ε, να…είδες. Αυτό το διαχωρισμό δεν μπορώ να κάνω ακόμα. Ίσως είναι πολύ νωρίς. Ίσως δεν θα έπρεπε να το βιάζω το πράγμα, να το αφήσω να με βρει μόνο του. Όποια κι αν είναι όμως η απάντηση, εύχομαι την απόφαση να την παρω εγώ, να μπορώ να την στηρίξω και κυρίως να είναι η σωστή. Φυσικά, αν τα ήξερες αυτά εξ αρχής τότε το ‘παιχνίδι’ δεν θα είχε ενδιαφέρον…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: