Round my hometown

…ή πως να μάθεις να αγαπάς το καινούριο σου σπίτι

"Τι να κάνεις στο Λονδίνο; Εκεί όλο βρ�χει"

"Τι θα κάνεις στο Λονδίνο, εκεί όλο βρέχει"

Αυτό που γίνεται τις τελευταίες μέρες στο Λονδίνο νομίζω είναι απίστευτο. Έχει ταξιδέψει με ταχύτητα φωτός σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης φαντάζομαι – ναι, το είπα στη μητέρα. Όσοι πληροφορούνται ότι στο Λονδίνο έχει ήλιο τείνουν να απαντούν με έναν από τους παρακάτω τρόπους: «Τι«; ή «Άντε ρε…» . ή «Σοβαρά«; ή «Στο Λονδίνο«; Χαρακτηριστική είναι και η εξής περίπτωση απάντησης: «…» ! Κάποιος μου είπε να το απολαύσω όσο κρατάει γιατί δεν θα κρατήσει για πολύ. Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα ότι είναι καιρός να βγω μια βόλτα στην γειτονιά μου, να δω πως είναι, τι έχει και τελικά αν μ’ αρέσει.

Νομίζω λοιπόν ότι μ’αρέσει το Hoxton. Γενικά, το Hackney δεν θεωρείται και από τις καλύτερες περιοχές του Λονδίνου. To 2001, η επιτροπή ελέγχου των δήμων είχε εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για την λειτουργία του Hackney ως δήμος και πολλές από τις υπηρεσίες του είχαν αποτύχει, κάτι που διαφημίστηκε ευρέως από τον τοπικό τύπο. Το 2005, δημοσκόπηση έδειξε ότι οι κάτοικοι του Hackney ήταν πιο ευχαριστήμενοι απ’ ότι το 2002, ενώ το 2007 η επιτροπή ελέγχου υπέδειξε ότι συνεχίζονται οι βελτιώσεις όσον αφορά τις λειτουργίες του δήμου, ενώ το συμβούλιο ‘παίρνει’ 3 αστέρια και χαρακτηρίζεται ως «συνεχώς αναπτυσσόμενο». Ανάμεσα στα καινούρια κτίρια υπάρχουν και αρκετές εργατικές κατοικίες, στις οποίες μένουν κυρίως αλλοδαποί.

Ο κεντρικός δρόμος είναι η Hoxton Street Market με πολλά, μικρά μαγαζάκια τα οποία νόμιζα ότι θα ήταν κλειστά κυριακάτικο. Βασικά, έψαχνα μπας και πετύχω καμιά Κathimerini, αλλά ατύχησα. Μ’ άρεσε που όχι μόνο τα βρήκα ανοικτά, αλλά είδα και κόσμο στο δρόμο, δεν είναι απ’ αυτές τις περιοχές που αναρωτιέσαι αν κατοικείται. Μ’ άρεσε που έχει πράσινο. Πολύ. Παντού. Στην άκρη του δρόμου, στις αυλές.. σχεδόν σκεπάζει τα σπίτια και κάπως σπάει αυτό το αυστηρό του τούβλου που έχουν παντού.

Κι εκεί που περπατάς μέσα στο δάσος, έρχονται τα θηρία να σου θυμίσουν ότι μένεις σε πόλη. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μ’ ενθουσιάζει στο Λονδίνο, πως καταφέρνει να δένει μαζί τόσα ετερόκλητα πράγματα – από τους κατοίκους της μέχρι τον αστικό σχεδιασμό. Μπορείς να βρεθείς από την εξοχή στην πόλη μέσα σε λίγα λεπτά.

Αυτό το σημείο είναι που σε βγάζει στο τέλος της Street Market, από τη μια πλευρά, που οδηγεί προς τον σταθμό του μετρό. Επειδή είχε ξυπνήσει η Τσόκλη μέσα μου, το πήρα και από την άλλη. Και δες τι βρήκα.

Hoxtol Hall: πρωτοάνοιξε τις πόρτες του σαν χώρος ψυχαγωγίας, προσφέροντας στους ντόπιους «απόλαυση για τα αυτιά, ευχαρίστηση για τα μάτια και τροφή για σκέψη«. Oι πρώτες παραστάσεις είχαν να κάνουν με το τραγούδι, την δημιουργία αλλά η κύρια χρήση ήταν για διαλέξεις. Κι όλα αυτά το 1863! Σήμερα η αίθουσα – με απίστευτη ατμόσφαιρα, δε μπορούσα να ξεκολλήσω – χρησιμοποιείται για γαμήλιες δεξιώσεις, live εμφανίσεις τοπικών συγκροτημάτων και άλλες εκδηλώσεις.

Britannia Leisure Centre: Φαντάσου κάτι σαν κέντρο άθλησης, με πολλές δραστηριότητες: τοίχο αναρρίχησης, πισίνα, χόκευ, τένις, γυμναστήριο, σάουνα… Αλλά το καλύτερό του, είναι απέξω. Αυτός ο τεράστιος χόρος είναι ανοικτός για όλους. Πίσω μου είναι τα γήπεδα του τένις ενώ από την δεξιά πλευρά έχει διαδρομή για ποδηλάτες.

Στην έξοδο αυτού του…χώρου, τέλος πάντων, υπάρχει και αυτό το υπέροχο παρκάκι – κηπάκι και μάλιστα είδα και ανθρώπους να έχουν ξαπλώσει, διβάζοντας τα βιβλία τους. Βιβλίο δεν είχα, αλλά μια ηλιοθεραπεία την έκανα, δεν άντεξα. Τώρα καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι αγαπάνε τα πάρκα τους, είναι υπέροχη η αίσθηση του να ρεμβάζεις στο γρασίδι, με τον ήλιο να σε ζεσταίνει.

Μ’ αρέσει η γειτονιά μου. Αν και ξέρω ότι για να την ξαναδώ όπως σήμερα θα περάσουν αρκετοί μήνες, και η χειμερινή εκδοχή της, με τα πεσμένα φύλλα, τα γήινα χρώματα, τη μυρωδιά της βροχής και το κρύο που σε κάνει να σφίγγεις το παλτό, νομίζω θα μου αρέσει εξίσου. Για να μην αναφερθώ στις designιες που ξεφυτρώνουν στο άσχετο, όπως αυτή η…πόρτα; Είσοδος block;

Και για το τέλος, το καλύτερο. Λεμονάδα κανείς ;

Υ.Γ.: Για ποια χτυπά η καμπάνα ;;😉

~ από writersblokc στο 28 Σεπτεμβρίου, 2008.

8 Σχόλια to “Round my hometown”

  1. Eides? London is gorgeous after all!

    Super ta lemonia!
    Tha paw ayrio laiki na parw freska, na kanw Lemonade inspired by Manu!

  2. Λοιπόν ….σε παρακολουθώ και διακρίνω μια άνεση, ένα …χαρούμενο καινουργιο, που σε λίγο θα γίνει ένα συνηθισμένο …παλιο.
    Να είσαι καλά, να το γλεντήσεις και βασικά να το ΖΗΣΕΙΣ!!!

  3. Παρόμοια έμπνευση είχαμε για ποστ. Μάλλον οφείλεται στον καιρό – ο οποίος καλά σου λένε, δεν θα κρατήσει, γι’ αυτό ευχαριστήσου τον όσο μπορείς. Αν και γενικά ο χειρότερος καιρός είναι το καλοκαίρι, και έχεις μήνες να εγκλιματιστείς μέχρι τότε. Χεχε😉

    Φτηνά τα βρήκες τα λεμόνια. Ελπίζω να είναι καλής ποιότητας και να μην μου φτιάξεις σκάρτη λεμονάδα!!!

  4. Βαγγέλη, αν κάνεις να μου πεις και μένα τη συνταγή γιατί δε τα καταφέρνω καλά μ’αυτά!

    Αχ Κατερίνα, χαίρομαι πολύ που πέρασες από’δω για να’χω την ευκαιρία να σου πω και ‘από κοντά’ ένα μεγάλο ευχαριστώ για το σοφό εκείνο απόφθεγμα:να επιλέξεις αυτούς που σου κάνουν ως άνθρωποι,να ζήσεις το έξω και να εισπράξεις το διαφορετικό. Όλοι μου οι φόβοι και οι ελπίδες σε 2 γραμμές. Σωστά διακρίνεις, αυτό το καινούριο περίμενα εδώ και καιρό. Χαρούμενο ή λιγότερο χαρούμενο εύχομαι μόνο να έχω τη δύναμη να το δεχτώ, να το αντιμετωπίσω και τελικά να το ζήσω.

    Αυτός ο καιρός τελικά ‘έπιασε πολλούς’, bloggers και μη. Ξεσυνήθισα να σου πω την αλήθεια με τόσο ήλιο, θα δω το γκρίζο το σύννεφο και θα μου κακοφανεί. Σκάρτη λεμονάδα;; Είσαι καλά, με τα καλύτερα θα στην κάνω, αυτά που κάνουν 80p!! 😀

  5. ανανεωμένο «σπίτι», φρέσκια διάθεση και νέες εμπειρίες! καλή αρχή και τι να πω;; ότι ζηλεύω;; θα το πω! ΖΗΛΕΥΩΩΩΩΩ😛😀
    φιλιά και δεν χανόμαστε..

  6. Σευχαριστώ pauline μου.. το καλή αρχή φτάνει και τα καλύπτει όλα, πίστεψέ με.

    Εγώ στη θέση σου θα ζήλευα το κομμάτι της βόλτας, των αξιοθέατων, τα μέρη που έχει να πας/δεις. Αλλά έχω τόσα στο κεφάλι μου, που ενώ θέλω να τα χαρώ κάτι με κρατάει. Δεν μπορώ να απολαύσω το living in london γιατί είναι ακόμα πολλά που πρέπει να γίνουν. Ελπίζω κάποια στιγμή να είμαι πιο κουλ, με δουλειά και λεφτά σε account!

    Φιλιά και σε’σένα, να’σαι καλά.

  7. Ελπίζω να ξυπνά συχνά η… Τσόκλη μέσα σου και να διαβάζουμε τέτοιες αναρτήσεις!

  8. Κοίτα, αν ξυπνάει συχνά, τότε θ’αρχίσω ν’ανησυχώ!😛

    Δε φαντάζεσαι πόσες φορές τη μέρα, εκεί που περπατάω βλέπω κάτι και σκέφτομαι φωτογραφία. Λόγω υποχρεώσεων και δουλειάς πηγαίνω σε μέρη που δεν είναι τα κλασικά τουριστικά και έχω ανακαλύψει ωραίες γειτονιές. Ελπίζω να βρω χρόνο να τις περπατήσω κάποια στιγμή.

    Σ’ευχαριστώ που πέρασες.
    φιλιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: