Ιστορία μικρού μήκους

rain

Φτιάξε λίγο εικόνα: είναι Δευτέρα, ξεκινάει μια νέα εβδομάδα με υποχρεώσεις και τρεχάματα και έννοιες. Έχεις να παραδώσεις την εργασία στη σχολή, ή πρέπει τα έγγραφα που σου ζήτησε ο διευθυντής να είναι έτοιμα μέχρι τις 10. Το απόγευμα που θα γυρίσεις, έχεις να βάλεις σε τάξη το μίνι αχούρι που δημιουργήθηκε σπίτι σου το σαββατοκύριακο. Απ’ όλα αυτά όμως, τίποτα δεν είναι ικανό να σε απασχολήσει περισσότερο όσο εκείνη η μία και μόνο στιγμή που κάτι απροσδόκητο και τυχαίo(;) σου συνέβη. Ξαφνικά τίποτα άλλο δεν υπάρχει στο μαυλό σου μόνο  εκείνη η στιγμή, εκείνα τα 15 δευτερόλεπτα που η τύχη/μοίρα αποφάσισε να παίξει μαζί σου. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: κατά πόσο ήταν σύμπτωση, τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά, τι θα μπορούσες να είχες πει που θα έκανε τα 15 δευτερόλεπτα 3, 5 ή 10 λεπτά;

Σύμπτωση είναι ο τυχαίος συνδυασμός δύο ή περισσοτέρων γεγονότων χωρίς δηλαδή να υπάρχει κάποια προφανή λογική σύνδεση μεταξύ αυτών.* Υποθέτω πως ανάλογα με το τι είδους άνθρωπος είσαι δίνεις λιγότερο ή περισσότερο σημασία σε αυτά τα γεγονότα. Αν πάλι είσαι σαν και εμένα, που βρίσκεις τον εαυτό σου διαρκώς σε περίεργα παιχνίδια της τύχης και καταστάσεις που μοιάζουν βγαλμένες από ταινία, τότε δε μπορείς παρά να περάσεις το υπόλοιπο της μέρας σου προσπαθώντας να απαντήσεις: α) καθαρή τύχη ή πονηρή μοίρα; β) τι θα γινόταν αν… Το χειρότερο είναι οτι ξαναπαίζεις την σκηνή στο μυαλό σου, αναλύωντας όλες τις στιγμές κλειδιά – που στην περίπτωση που το όλο σκηνικό κράτησε μερικά δευτερόλεπτα δεν σου παίρνει και πολύ γιατί πολύ απλά δεν πρόλαβαν να υπάρξουν στιγμές κλειδιά! -, εκτιμώντας τις εναλλακτικές κατευθύνσεις που θα μπορούσε να πάρει και τέλος τι θα μπορούσες να είχες πει. Και το τονίζω αυτό γιατί είναι η πιο βασανιστική διαδικασία.

Αναλύεις τις πόσες διαφορετικές ατάκες θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις, όταν το μόνο που έκανες ήταν να στέκεσαι έξω από ένα άγνωστο διαμέρισμα, κοιτάζοντας ένα κομμάτι μουτζουρωμένο χαρτί, με τον ιδιοκτήτη ν’ ανοίγει ξαφνικά την πόρτα και να σε κοιτάει. Αμήχανη σιωπή,  η βροχή να πέφτει και το μελάνι στο χαρτί ν’ αποτυπώνει το σχήμα των σταγόνων.

«Trying to get somewhere?«,

σε ρωτάει κι εσύ σηκώνεις επιτέλους το κεφάλι και επιλέγεις να απαντήσεις λογικά, χωρίς πραγματικά να σκέφτεσαι, χωρίς καν να κοιτάς. «Yes, Wyfold Road«.  Κρατάει κλειδιά, βιβλία και ένα κόκκινο laptop. Δεν δείχνει ενοχλημένος, είναι ευγενικός και φοράει ένα ενα μπεζ πουλοβερ με V-neck.

«Wyfold Road…hmm, no, I’m sorry».

Πριν καλά-καλά πεις thank you, έχεις ήδη φύγει, περπατάς στο επόμενο στενό, με τη βροχή να ντύνει την σκηνή μ’ ένα ιδιόρρυθμο soundtrack. Είναι η σκηνή που η μουσική δυναμώνει και νιώθεις την καρδιά σου να χτύπαει λίγο πιο γρήγορα. Και ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη σου. Και ξέρεις πως για την υπόλοιπη μέρα θα γυρνάς εκεί, σ’ ενα άγνωστο δρόμο, μέσα στη βροχή, αψηφώντας τις παιχνιδιάρικες διαθέσεις της μοίρας, διαλέγοντας τον εύκολο δρόμο. Μέχρι την επόμενη φορά… /τίτλοι τέλους/

*απο το http://www.hint.gr

~ από writersblokc στο 29 Απριλίου, 2009.

4 Σχόλια to “Ιστορία μικρού μήκους”

  1. to diavasa to janadiavasa to jana jana diavasa, k akoma k twra, 4 to prwi, akri den evgala.

    Ti thes na peis?😛

  2. Καταρχάς, ελπίζω να μην ήταν το ποστ η αιτία που ξενύχτησες!

    Αν υπάρχει κάτι που ήθελα να πω με αυτη την ιστορία – η οποία όντως συνέβη – είναι πόσο ενοχλητικό είναι αυτό το καταραμένο πράμα που σε πιάνει και την στιγμή που πρέπει να μιλήσεις η γλώσσα σου δένεται κόμπος και λύνεται μερικά δευτερόλεπτα αργότερα. Προσωπικά μου συμβαίνει συχνά, με λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά θέματα. Αυτό εδώ έτυχε να είναι ένα ανάλαφρο περιστατικό, το οποίο όμως θα ήθελα να του είχα δώσει λίγο περισσότερη σημασία. Ετσι, για το γαμώτο..για να μου ‘φευγε κι αυτό το what if, που λένε κι εδώ.
    Ελπίζω να σε κάλυψα😛

  3. Αυτή η «μία και μόνο στιγμή» που συμβαίνει το απροσδόκητο, το τυχαίo, είναι αυτή που ομορφαίνει την μέρα μας. Εξάλλου χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε να σκεφτόμαστε όλα αυτά που αναφέρεις, να πλάθουμε ιστορίες στο μυαλό μας, να κολλάμε στα «αν…μήπως…γιατί…»

    Οσο για τις ατάκες νομιζω πως είναι θέμα εμπειρίας. Οσο πιο πολλές τέτοιες στιγμές, τόσο πιο ετοιμος για την ατάκα…

    Καλό σου απόγευμα!

  4. […] Υ.Γ.: Σχετική ‘βιβλιογραφία’ : Ιστορία μικρού μήκους […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: