Λόγια μισά

Στέκεσαι στη μέση της Leicester Square κι όμως αισθάνεσαι χαμένος. Χιλιάδες κόσμος γύρω σου αλλά κανένας δεν ξέρει τι είναι αυτό που σε τρώει. Δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβεις ότι δεν είσαι καλά. Αρκεί μια σκέψη, μια εικόνα, ακόμα και μια κάρτα τράπεζας για να σε κάνει να το νιώσεις. Να αισθανθείς ποιο είναι αυτό το κομμάτι που σου λείπει, το κομμάτι που έχεις διαλέξει να βγάλεις από τη ζωή σου, έστω και προσωρινά. Και το νιώθεις πάντα εκεί, στο γνώριμο σημείο που χρόνια τώρα σε χτυπάνε όλες οι άσχημες σκέψεις και τα άγχη που μάταια προσπαθείς να κρύψεις ακόμη και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Αλλά εκείνος ξέρει, ξέρει τι του λείπει, τι τον ανησυχεί και έχει τον τρόπο του να στο υπενθυμίζει, όχι πάντα με τον ιδανικότερο ή τον πιο ανώδυνο τρόπο. Έχω την εντύπωση ότι δεν κάνω καλά – εκ του i’m not doing well. Αμφισβητώ συνεχώς τις επιλογές μου – επιλογές που εγώ ο ίδιος έκανα πρν λίγο καιρό – δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτα και όλα αυτά τώρα έχουν καταλήξει να περιπλέκονται γύρω από την λέξη λεφτά.Είχε καιρό να κάνει την εμφάνισή της, αλλά τις τελευταίες μέρες επέστρεψε δριμύτερη για να κάνει τη ζωή μου δυσκολότερη. «Μα καλά, τώρα σ’ έπιασε«, μου είπε μια μέρα ο Κωστής, «τώρα που φτιάχνουν τα πράγματα«; Κι εγώ γιατί δεν το νιώθω; Ή που το έχω πάρει στραβά το θέμα και περιμένω περισσότερα από αυτά που μπορώ να καταφέρω ή –

Κενό.

Τίποτα.

Από την στάση μέχρι τον σταθμό του μετρό ένιωθες τα συναισθήματα να σε κατακλύζουν, και τώρα που πέρασε αισθάνεσαι άδειος. Σαν τα δάκρυα να έπνιξαν ότι σου είχε απομείνει. Δεν είναι η πρώτη φορά που κλαις στον δρόμο, δεν σε πειράζει. Πάντα θεωρούσες το κλάμα μια υγιή αντίδραση του οργανισμού και πάντα ένιωθες την ανάγκη να κλάψεις, ακόμα και ηθελημένα. Αλλά τώρα δεν ξέρεις γιατί κλαις, δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος – και μη μου πεις ότι μπορεί να είναι τόσο ρηχός όσο η απουσία ένος τηλεφωνήματος ή ενός μηνύματος στο κινητό. Είναι πολλά μαζεμένα, συσσωρευμένα από καταστάσεις που γίνονται γρήγορα κι εσύ δεν έχεις περιθώριο να τις χωνέψεις, παρά μόνο τις παρακολουθείς και τις ακολουθείς, χωρίς να έχει σημασία αν θέλεις ή όχι. Το χθεσινό ίσως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και μαζί και τα μάτια σου. Δεν μπορείς να παλεύεις με τα άγχη της καθημερινότητας, των επαγγλεματικών και να αισθάνεσαι και την πίεση των προσωπικών. Το’χεις ξανακάνει αυτό, θυμάσαι; και το αποτέλεσμα ήταν να καταρεύσεις κλαίγοντας στη μέση ενός αεροδρομίου. Τώρα τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο σοβαρά, ψυχραιμία χρειάζεται σου λένε, – συγκρατημένη αισιοδοξία είναι ο όρος που χρησιμοποιούν – και σαν moto τους έχουν το «σιγά, και τι έγινε…ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος«.  Και είναι ώρες που το πιστεύεις και θέλεις να το εφαρμόσεις και πιέζεις το μυαλό σου να σταματήσει να σκέφτεται έτσι και πραγματικά θέλεις να το εννοείς… και ξαφνικά γυρνάς εκεί, ξαναπαίζεις στο μυαλό σου τις σκηνές και ακούς αυτά που έλεγες και όλες σου οι ανασφάλειες βγαίνουν στην επιφάνεια, νιώθεις το βάρος σε’κείνο το γνώριμο σημείο και –

~ από writersblokc στο 13 Ιουλίου, 2009.

8 Σχόλια to “Λόγια μισά”

  1. Giati eimaste etsi provlimatismenoi kai down oi perissoteroi ayto ton kairo? Nomizw einai to pio periergo kalokairi to fetino. Elpizo ola na sou pane kala, eite einai prosopika, eite epaggelmatika.
    Kali ypoloipi vdomada!

  2. Πέρασα να σου πω ενα για.
    Και αν μου επιτρέπεις: Μην μετανιώνεις για τίποτα.

    Να σαι καλά.

  3. Δεν ξέρω τι να πω ρε music..νομίζω δεν έχει σημασία η εποχή και το πως έχουμε συνδέσει το καλοκαίρι με ανεμελιά και διακοπές και όλα καλά’. Ασε που εδώ δλδ μόνο καλοκαίρι που δεν είναι. Απλά φτάνεις σε ένα σημείο που λες, οκ πρεπει να αρχίσω να ζω πράγματα και το επιδιώκεις, λιγότερο ή περισσότερο, και την μια φορά που μοιάζει να βρήκες κάτι καλό, πάλι δεν… Και είναι αλυσίδα, η μια σκέψη φέρνει την άλλη.. Όσο για ‘σενα τι να πω, καλό κουράγιο; Ελπίζω να είσαι καλύτερα. Καλή βδομάδα κα σε’σένα.

    Καιρό είχα να σε δω στα μέρη μας, John. Και όπως πάντα, σοφός. Κι εγώ αυτό υποστηρίζω αλλά δεν είναι ευκολο, ρε γμτ. Όταν μοιάζει να έχεις κάνει το λάθος δύσκολα σε συγχωρείς.:\ Όπως και να’χει σ’ευχαριστώ που πέρασες, να’σαι καλά.

  4. Toulaxiston kseroume oti aytes oi faseis einai prosorines, aloimono an itan synexeia etsi, tha eixan allaksei xrwma oi kardies mas kai tha ginontousan mavres. Ypomoni kai dynami xreiazete ki ola tha ftiaksoun siga siga. Na paroume ton Vag na pame gia mpyra altogether?:-)

  5. μου’χει τύχει – κι εξακολουθεί να συμβαίνει – να κλαίω ή να δακρύζω σε λεωφορεία. κάτι η ανωνυμία, κάτι η αναγκαστική προσέγγιση. δεν ξέρω τι, αλλά μου βγαίνει όταν έχω πολλά βάρη μαζεμένα. ίσως παίζει και ρόλο ότι όλο αυτό έχει αναγκαστικό τέλος.. όταν κατεβώ.

    τεσπα. αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι μερικές φορές τα ανώνυμα πλήθη δρουν για κάποιο λόγο θεραπευτικά στο ψυχισμό.

    αυτό «μάταια προσπαθείς να κρύψεις ακόμη και από τον ίδιο σου τον εαυτό» είναι στοιχείο της προσωπικότητας μου.. ευτυχώς ή δυστυχώς. το κακό είναι ότι είτε τα κρύβεις είτε όχι κάποια στιγμή βγαίνουν προς τα έξω. είναι σαν να κρύβεις διάφορα κάτω απ’το χαλί. στην αρχή δεν σε ενοχλούν. σιγά-σιγά όμως αρχίζεις και σκουντουφλάς πάνω τους. και όσο και να τα αγνοείς κάποια στιγμή σε ρίχνουν κάτω.

  6. Να σου πω, ότι πρέπει θα’ταν τώρα μια μπύρα με παρέα..φεύγει και ο ελληνας φιλος μου για διακοπές και θα’μαι εδώ μοναχός μου 2 βδομάδες. Μη κάθεσαι, παρ’τον κι ελάτε, αυτός έτοιμος είναι.. λίγο ψήσιμο χρειάζεται και να δεις για πότε θα πινουμε ciders στο soho.

    Amelinia, χαιρομαι που δεν είμαι ο μόνος! Την θεωρία με τα πλήθη, να σου πω την αλήθεια, δε την είχα σκεφτεί, ίσως και να ισχύει. Αυτό που ξέρω απο πρώτο χέρι οτι ισχυει είναι το κρυφτό και το κουκούλωμα μέχρι το μεγάλο μπαμ ή την μεγάλη πτώση, όπως λες. Σ’ευχαριστώ για το σχόλιό σου, να’σαι καλά και τι να πω.. να κλαις λιγότερο!🙂

  7. aaaa paron paron! mpires? mesa! fygame!
    musicbug & manu meet you outside the pub!
    i’m so f*cking happy right now Λέμε! :):):):):):):):):):)

  8. ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΛΕΜΕ!
    Meet you downstairs in the bar and hurt,
    Your rolled up sleeves in your skull t-shirt,
    You say “what did you do with him today?”,
    And sniffed me out like I was Tanqueray,
    ’Cause you’re my fella, my guy,
    Hand me your stella and fly,
    By the time I’m out the door,
    You tear men down like Roger Moore,

    I cheated myself,
    Like I knew I would,
    I told you I was trouble,
    You know that I’m no good,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: