Ο 1

Ήταν αναμενόμενο και σχεδόν, αναπόφευκτο. Ξεκίνησε πριν μερικές εβδομάδες με την υπενθύμιση, για άλλη μια φορά, της λέξης single και ότι αυτή συνεπάγεται. Συνεχίστηκε με τα επίμονα βλέμματα στα ζευγάρια που έβλεπα να βγάζουν φωτογραφίες κάτω από τις φωτεινές επιγραφές της Piccadilly, από αυτές που τραβάς με το ένα χέρι και που σχεδόν ποτέ δεν βγαίνουν όπως τις θέλεις, αλλά με κάποιο τρόπο διατηρούν το πνεύμα των ανέμελων διακοπών. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε με τα βιβλία, αυτά τα 2 βιβλία που μου περιέγραψαν πως είναι όταν έχεις βρει αυτό τον 1 άνθρωπο που είναι γραφτό να είστε μαζί. Δεν μπορώ να βρω λόγια για να περιγράψω πως είναι, αφού δεν το έχω ζήσει μέχρι τώρα, αλλά νομίζω μπορώ λίγο να το φανταστώ και να το καταλάβω, το πως μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα. Το συναίσθημα του ότι κι αν συμβεί, όσο μικρό και μεγάλο, όσο καλό και κακό, εκείνος o 1 θα είναι εκεί για εσένα. Το συναίσθημα της απόλυτης εμπιστοσύνης, κατανόησης και οικειότητας. Πρέπει να είναι κάπως σαν εκείνο τον γρήγορο κτύπο της καρδιάς σου όταν είσαι σ’ενα πάρτυ που δεν σε ενδιαφέρει κανείς και ξαφνικά βλέπεις εκείνον να πλησιάζει. Ή όταν περιμένεις στον σταθμό, ψάχνωστας απεγνωσμένα σε άγνωστα πρόσωπα, μέχρι να συναντήσεις το δικό του βλέμμα. Το βλέμμα που μόνο εσείς οι 2 ξέρετε και που λέει πιο πολλά κι από χίλιες λέξεις.

Και μετά από όλο αυτό τον καταιγισμό συναισθημάτων, έρχεται η θλιβερή συνειδητοποίηση: μπορεί να μην συμβεί ποτέ. Έτσι απλά, χωρίς τι και πως, απλά μπορεί να μην συμβεί. Τουλάχιστον όχι στον βαθμό που το έζησαν ο Henry και η Clare, ο Dexter και η Emma. Και όχι τόσο γιατί πρόκειται για φανταστικούς χαρακτήρες, όσο για το ότι τέτοιοι έρωτες  – και εδώ η λέξη αυτή είναι πάρα πολύ λίγη – είναι πολύ δυνατοί για να τους χωρέσει η Ευτυχία και αναπόφευκτα περνούν στην σφαίρα του Τραγικού. Δεν έχω πειστεί ακόμα, μετά από τόσες ταινίες και βιβλία, ότι μπορεί να υπάρξει τέτοια απίστευτη ένωση δύο ανθρώπων με ευτυχή κατάληξη. Είτε γιατί η Τέχνη μιμείται την ζωή και η ζωή έχει και την τραγική της πλευρά, είτε γιατί ένα οχι happy end σε μια ταινία ή ένα βιβλίο είναι πολύ πιο ΄κουλ’ από ένα ευτυχές τέλος, η κατάληξη είναι να σπάει η καρδιά σου. Και φυσικά το ερώτημα αν αξίζει είναι άτοπο, αφού μέχρι να καταλάβεις τι συμβαίνει και να μπεις σε διαδικασία επιλογής είσαι ήδη πολύ βαθιά για να αποφασίσεις αν θέλεις να ξεφύγεις ή όχι. Ειλικρινά αυτή η κουβέντα δεν έχει τέλος. Ελπίζω μόνο να ζήσω κάτι ανάλογο κάποια στιγμή. Δεν με ενδιαφέρει αν το αντέξω ή όχι, δεν με νοιάζει αν με σκοτώσει ή αν με κάνει πιο δυνατό…

Αναφορές

The time traveller’s wife
One day
The Dolls
Lovers of the arctic circle

~ από writersblokc στο 12 Αυγούστου, 2009.

5 Σχόλια to “Ο 1”

  1. ma egw den tous antexw zeygaromenous,
    kai gw na min exw ta xeria sou na gyrw,
    ti thelw egw me tosi agapi gyrw..

    H. Alexiou

  2. «μπορεί να μην συμβεί ποτέ» Den yparxoun pio outopikes lekseis apo to «pote» kai to «panta», giati apla exoun mono metaforiki ennoia, se pragmatiko xrono einai akatorthoto na symvoun. Gi’ayto min to vazeis katw kai min to skeftese oti eisai single, oti thes ki esy kapoion klp klp. Just let it flow!
    Kalimera eipa? Den eipa:-)
    Kalimeraaaaaaaaaa

  3. Μ’αρέσει που το προσεγγίζεις χρονοταξικά το θέμα και δίνεις και επιστημονική εξήγηση! Και να φανταστείς οτι και εγώ είμαι κατά του ποτέ, αλλά την ώρα που τα έγραφα με είχε συνεπάρει ο οίστρος βλέπεις και.. Κι εγώ να μην το βάλω κάτω, μου φαίνεται το έχουν βάλει όλοι οι άλλοι !! :p

    Πέρα απ’την πλάκα όμως, τα δυο βιβλία αυτά τα προτείνω ανεπιφύλακτα, δεν ξέρω αν υπάρχουν ελληνικές εκδόσεις, πάντως σίγουρα αξίζουν της προσοχής και του χρόνου σου, αν βέβαια το bug σου επεκτείνεται και στα βιβλία.

    Καλή σου μέρα.

  4. oi foboi sou einai kai oi dikoi mou …
    blepeis zeugaria xaroumena, luphmena, suneparmena, synithismena olon ton eidon anthropous..
    blepeis se tainiea kai diabazeis se biblia gia erotes pou anarotiesai pos katafere o syggrafeas na ta perigrapsei me lekseis…
    kai o kairos pernaei kai su den exeis brei akoma auto to sunaisthima..
    kai fobamai kai go pos mporei na erthei kai na min tou doso tin eukairia na uparksei epeidh tha me kapou allou xameni..
    to pote kai mena me tromazei… kapoia pragmata symbainoun epeidh ta antexeis..

  5. Τώρα Ηλέκτρα, ότι και να πω.. σίγουρα δεν πρόκεται να σου πω ότι θα συμβεί, πρώτον γιατί δεν μπορώ να το ξέρω και δεύτερον γιατί δε μ’αρέσουν εκφράσεις τύπου ‘όλα θα πάνε καλά’ – αν διβάσειςε ένα από τα παλιότερα ποστ, θα το καταλάβεις! Νομίζω όμως, με τα λίγα που ξέρω, πως αν υπάρχει μια πιθανοτητα να ερθει κάτι τετοιο στο δρόμο σου, όσο χαμένος και να’σαι κάτι θα στο πει και θα του δώσεις την πρέπουσα σημασία. Ελπίζω δηλαδή!!

    Σ’ευχαριστώ για το σχόλιό σου, χαίρομαι που ξαναπέρασες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: