Να φύγω θέλω

Το καταλαβαίνω.
Όταν είναι να μου συμβεί κάτι το νιώθω, το ψυχανεμίζομαι που λένε κι οι παλιοί.  Όχι π.χ., όταν είναι να κρυώσω,  περισσότερο ψυχανεμίζομαι σε συναισθηματικό επίπεδο. Τύπου, μπορώ να καταλάβω σε γενικές γραμμές πως θα είμαι μετά από κάτι που έχω δει/ακούσει/διαβάσει, ή αν γίνει κάτι που θα ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση σ’αυτό το αναθεματισμένο υποσυνείδητο που τίποτα δε του ξεφεύγει. Πιάνεται από λέξεις και εικόνες, τις ανακατεύει με αυτές που εσύ φτιάχνεις στο κεφάλι σου και στο τέλος τις ντύνει με τις ανάγκες σου – που ναι, εσύ προφανώς και δεν δίνεις σημασία, αλλά είπαμε, το  υποσυνείδητο… Έτσι και τώρα.

Ξεκίνησε πριν τις γιορτές, σε μια στιγμή αυθορμητισμού, όταν βγήκα από το βιβλιοπώλειο με το νέο βιβλίο της Σώτη Τριανταφύλλου στην τσάντα μου. Δεν ήξερα πολλά, ο τίτλος δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, αλλά μ’ ένα ξεφύλλισμα ήταν σα να ξεφυλλίζω τον κόσμο: Μανχάτταν, Αριζόνα, Μονμάρτρη, Αφρική, Λος Αντζελες, Λονδίνο, Μπρονξ, Νεμπράσκα… περισσότερο μου έκανε σαν ταξιδιωτικό μυθιστόρημα παρά σαν αυτοβιογραφία. Το ξεκίνησα 1 ώρα αργότερα στο λεωφορείο και από τότε έχω πάει όπου έχει πάει. Είναι σαν το σκέφτομαι και γράφω του δημοτικού: σα να σου ζητούν να περιγράψεις ένα μέρος που δεν έχεις πάει κι εσύ να το φαντάζεσαι, αν όχι ιδανικό, ιδιαίτερο, ξεχωριστό. Με αυτό το κάτι που είναι φτιαγμένο με κομμάτια από ταινίες, τραγούδια, φωτογραφίες. Δε ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους αυτό, πάντως εγώ νομίζω το είχα πάντα. (Κυρίως γιατί βλέπω πολλές ταινίες). Το είχα πριν έρθω στο Λονδίνο, κι ας με διέψευσε. Το έχω για πόλεις όπως το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Κι αν το είχα μια φορά πριν, τώρα το έχω δέκα μου φαίνεται. Προσπαθώ να μη μπω σε άτοπες συγκρίσεις και ν’ αρχίσω τα τι έκανε εκείνη στα 20 της και τι εγώ, αν και μεταξύ μας είναι δύσκολο. Ούτε θα σχολιάσω για τον τρόπο σκέψης, το γιατί έκανε ότι έκανε, μπορώ κάλλιστα να με δικαιολογήσω μ’ ένα απλό, ε, άλλες εποχές τότε. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Άλλοι ταξιδεύουν από την άκρη της γης για να επισκεφτούν χώρες και μέρη όπως η Αγγλία, η Σκωτία, η Ιρλανδία κι εγώ είμαι δυο χρόνια εδώ κι έξω απ’ το Λονδίνο δεν έχω βγει. Θα μου πεις ένα χρόνο δεν είχες να φας. ΟΚ. Και τώρα που έχω;

Το δεύτερο χτύπημα ήρθε τελείως στο άσχετο από ‘κει που δεν το περίμενα. Καλά – καλά δε θυμάμαι, πρέπει να είδα ενα tweet, να ακολούθησα ενα link και μετά από λίγο βρέθηκα να παρακολουθώ τη νέα διαφημιστική καμπάνια του Pringle of Scotland. Έχει την μορφή ενός short film, από τον Ryan McGinley  με την Tilda Swinton, γυρισμένο που αλλού… Πέρα από την αισθητική αξία του όλου εγχειρήματος, πιο πολύ πληγώθηκα από τις απίστευτες εικόνες κλασικής, σκωτσέζικης ομορφιάς. Και από το ότι τέτοια μέρη είναι σχεδόν δίπλα μου. Το φιλμάκι είναι γυρισμένο στο ανατολικό Inverness, το οποίο εκτός από γενέτειρα της ηθοποιού είναι και α) 8 ώρες και 35 λίρες με τραίνο β) λιγότερο από 2 ώρες και 30 λίρες με easyjet.

Πάντα θεωρούσα πολύ ουτοπικές και ονειρικές εκφράσεις τύπου ζήσε το σήμερα, ή πιο λαϊκά ότι φάμε κι ότι πιούμε. Άσχετα αν στην πολύ ωμή αντιμετώπιση της ζωής, το ζουμί είναι αυτό. Γι’ αυτό δε λέω, αυτό ήταν, ξεκινάω να ταξιδεύω. Δυστυχώς, η ζωή μας περιέχει πολλές παραμέτρους που κάνουν τον αυθορμητισμό πράξη προς εξαφάνιση. Μπορώ να πω όμως με σιγουριά ότι τώρα αντιλαμβάνομαι το τριπακι στο οποίο έχω μπει – και στο οποίο σε βάζει αυτή η πόλη – και θα ήθελα πάρα πολύ να αλλάξω ορισμένα πράγματα. Ένα από αυτά ας είναι οι προορισμοί που είναι εκεί έξω και θα ήθελα κάποια στιγμή να επισκεφτώ. Κι αυτό ελπίζω να ακούγεται όσο λιγότερο ουτοπικό και ονειροπόλο γίνεται.

~ από writersblokc στο 19 Ιανουαρίου, 2010.

6 Σχόλια to “Να φύγω θέλω”

  1. Να φύγεις να πας ταξιδάκια. Είναι όντως κρίμα να ζεις σε μια χώρα και να μην τη χαίρεσαι καθόλου. Ο άντρας μου έζησε 10 χρόνια εκεί και σε ελάχιστα μέρη πήγε διακοπές. Τώρα θέλει να πάμε μαζί και σίγουρα θα είναι όμορφο αλλά είναι αλλιώς όταν ζεις εκεί.

    Μην το σκέφτεσαι και πολύ. Κλείσε ένα εισητήριο και πήγαινε!!!

  2. Κρίμα κι άδικο, amelinia μου δε θα πει τπτ. Απλά δεν αρκεί πια να λέμε οκ, αν ζεις σε μια χώρα είναι αλλιώς απο το να την επισκεπτεσαι ως τουρίστας. Δεν με πειράζει τόσο το ότι δεν έχω πάει κάπου, με πειράζει η φιλοσοφία πίσω απ’όλο αυτό.

    Προσπαθώ να μη το σκέφτομαι αλλά δε μ’αφήνουν… ήδη πριν λίγο έμαθα κάτι για τη δουλειά που μάλλον θα αναβάλουν για λίγο ακόμα τα ταξίδια μου στον κόσμο:\
    Αλλά θα μου πεις, σιγά-σιγά, baby steps.

    Να’σαι καλά, σ’ευχαριστώ για το σχόλιο.

  3. mh skas. ama pragmatika vatheia epithymeis kati, kapoia stigmh tha to kaneis. praktikh symvoulh, prospathise na vreis filous taxidiarhdes.

  4. Ναι, όντως..αυτό ίσως να βοηθούσε λίγο την κατάσταση. Το συζητάμε συνέχεια με τον συγκάτοικό μου, και σε’κείνον αρέσει η ιδέα αλλά το πάμε απο σ.κ σε σ.κ. κι από μήνα σε μήνα. Και είναι κρίμα γιατί πραγματικά έχει απίστευτα μέρη εδώ γύρω, που τις πιο πολλές φορές είναι 1-2 ώρες ταξίδι με το τραίνο.

    Θα μου πεις, τι το λες και δε το κάνεις; Σωστά.:\
    Να’σαι καλά Donna μου – αυθόρμητα μου βγαίνει το μου🙂 -, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο.

  5. […] Να φύγω θέλω – […]

  6. […] Το’χω ξαναπεί, όταν είναι να μου συμβεί κάτι το νιώθω, το ψυχανεμίζομαι που λένε κι οι παλιοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα-δυο φαινομενικά ασήμαντα περιστατικά και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το υποσυνείδητο. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: