The talented Mr.Stranger

Αν καθήσω λίγο να το φιλοσοφήσω το θέμα, θα βρω αρκετά πράγματα που με πληγώνουν: από τα πιο πεζά και ματαιόδοξα μέχρι τα πιο σοβαρά και αβάσταχτα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει αυτό το κι αν… Αυτό το αλυσιδωτό που ξεκινάει μέσα στο μυαλό σου, που πιάνεται από κάτι μικρό και φτάνει να δημιουργεί ολόκληρο σενάριο. Και επειδή η ζωή είναι πάντα πιο ωραία στις ταινίες – τις οποίες σε κάποιο σημείο της δικής μου ζωής θα κατηγορήσω ότι μ’εχουν κάψει – γράφω αυτό το ποστ.

Όταν δεν κρατάω την φωτογραφική μηχανή στο χέρι είμαι ντροπαλός. Αφήνω τα κτίρια απαρατήρητα χωρίς να τους επιβάλω την οπτική μου, αφήνω τους ανθρώπους στην ησυχία τους απλά γιατί όταν εγώ βλέπω την στιγμή και δεν έχω τρόπο να την συλλάβω, επιλέγω να προσπεράσω. Σήμερα, δεν προσπέρασα. Πως θα μπορούσα άλλωστε, το σκηνικό τα είχε όλα: κατάλληλο φωτισμό, μινιμαλ διακόσμηση και το κατάλληλο πρόσωπο, το οποίο δεν θα παρατηρούσα αν η Ελένη δεν μου έλεγε και αυτό θυμίζει κάτι από ταινία. Καθόταν μόνος του στο παγκάκι και διάβαζε το The talented Mr. Ripley, καπνίζοντας και ακούγοντας μουσική. Χρειάστηκε λιγότερο από ένα λεπτό διαβουλεύσεων για να τον πλησιάσω και να ρωτήσω, i’m sorry, is it ok if I take some photos, you look really cool. Απάντησε μονολεκτικά χαμογελώντας και κατόπιν επέστρεψε στο βιβλίο του, σα να μην είχε συμβεί τίποτα.

Και άρχισα να τραβάω. Δειλά στην αρχή, σχεδόν αναγνωριστικά.  Δεν έπαιρνε το βλέμμα του απ’το βιβλίο. Πλησίασα πιο κοντά και για λίγο ένιωσα ότι κάνω κάτι που δεν έπρεπε αλλά επιτρέπεται μόνο και μόνο επειδή κρατάω μια φωτογραφική μηχανή. Άρχισε να χαμογελάει αμήχανα, σπάζοντας για λίγο αυτό το επιμελημένο look  που φορούσε μέχρι εκείνη την στιγμή. Φεύγοντας, τον ευχαρίστησα και χαμογελώντας ευγενικά, άρχισα να απομακρύνομαι και για πρώτη φορά έκανα αυτό που τόσες, μα τόσες φορές έχω δει στις ταινίες: γύρισα και τον κοίταξα, γνέφοντας με το κεφάλι – τι ακριβώς, δεν ξέρω. Με χαιρέτησε με τον ίδιο τρόπο κι εγώ συνέχισα τον δρόμο μου. Θα ζητήσω το email, να του στείλω τις φωτογραφίες αν θέλει, είπα στην Ελένη. Μέχρι να κάτσουμε λίγο παραπέρα, το παγκάκι είχε αδειάσει, ίσα που πρόλαβα να τον δω να χάνεται στην άλλη μεριά του πάρκου. Και κάπου εδώ ξεκινάει το αν: τι θα γινόταν αν είχα τρέξει να τον προλάβω, αν του ζητούσα το email του, αν μου το έδινε… Μπορεί τίποτα, ίσως κάτι. Όπως και να ‘χει το σίγουρο είναι ότι αν είχα κάνει κάτι από αυτά, τώρα θα έγραφα ένα τελείως διαφορετικό ποστ.

Και αναρωτιέμαι: αν τέτοια συμβάντα διέπονται συνήθως από κινηματογραφικούς  κανόνες, τι θα συμβεί αν τους ακολουθήσω και επιστρέψω αύριο εκεί; Έτσι δε γίνεται συνήθως, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στον τόπο συνάντησης, περιμένει  λίγο και για να γίνει πιο δραματικό, λίγο πριν απογοητευτεί και αποφασίσει να φύγει, εκείνη κάνει την εμφάνισή της. Τι θα συμβεί αν προκαλέσω την τύχη, αν δοκιμάσω να επαληθεύσω το life imitates art;

Όπως και να’χει το ηθικό δίδαγμα – και το γράφω για να το καταλάβω μια και καλή – είναι αυτό: μην αφήνεις τίποτα για μετά. Η στιγμή συμβαίνει για κάποιο λόγο και το φινάλε της εξαρτάται από τις πράξεις και όχι από την απραξία.

Υ.Γ.: Σχετική ‘βιβλιογραφία’: Ιστορία μικρού μήκους

~ από writersblokc στο 14 Απριλίου, 2010.

17 Σχόλια to “The talented Mr.Stranger”

  1. 1. ΦΦΦυσικά να πας ξανά!
    (*μη σου πω και την μεθεπόμενη)
    (**καλά, όχι αποκλειστικά για το παιδί, αλλά βόλτα γενικότερα, και να δεις που ο πλανήτης ξαφνικά θα σταματήσει να γυρίζει, γιατί Ναι! Θα είναι εκεί!)
    2. ΕΛΙΩΣΑ! Θα το ξαναδιαβάσω! Πετάγομαι πρώτα να φέρω ποπκορν!
    (***ρίχνω και maltesers μέσα, για να enhance the pleasure).
    3. ΕΧΩ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΩΣ Τ’ΑΥΤΙΑ!!!!!!!!
    3.α. Μην φέρνει και του Hugh του Grant 10 χρόνια πριν; Επί Notting Hill; :Ρ
    4. Έχετε εκεί Free Press Paper, με στήλη “Σε είδα”; Αν ναι, μετέφρασε το ποστ αυτό, και στείλτους το!

  2. Kalispera ki apo mena!
    Mou thymise tainia to post, apo aytes tis romantikes pou gnwrizeis enan kseno kai ftiaxneis sto mialo sou foveres istories, pws tha itan an, ti tha ginotan an klp. Ennoeite tha xanapas sto simeio ayto mias kai syxnazei ekei, ki ayti ti fora mi distaseis na tou zitiseis to mail tou.Poios sou’pe oti tha zisoume gia panta? Go for it!

  3. Και ειλικρινά, μου συμβαίνουν συχνά τέτοια περιστατικά και συνέχεια λέω και κάνω τα λάθος πράγματα – να σου θυμίσω το ποστ Ιστορία μικρού μήκους;
    Δυστυχώς ο καιρός σήμερα δεν ενδείκνυται για πάρκο οπότε νομίζω θα το αφήσω για άλλη μέρα. Αλλά θα’χε πλάκα να το δοκιμάσω, έτσι για το γμτ. Επίσης, να θυμηθώ να δω το sliding doors🙂

    Και ναι, Vag, έχει ένα distant resemblance με τον Χιου πριν μερικά χρόνια. Όχι, δεν έχουμε τετοιο free press paper, κι εγώ αυτό σκέφτηκα.

  4. σε ποιο πάρκο γυρνούσες εσύ; κι εγώ ήθελα να το κάνω αυτό χτες (να κάτσω στο παγκάκι με το βιβλί μου εννοώ) αλλά έχω κι ένα γραφείο.. σήμερα είναι χάλια ο καιρός οπότε νοιώθω καλύτερα (ή χειρότερα).

    από ταπεινή εμπειρία (τρομάρα μου), μη σκας, και η όλα χαρά κάτι είναι.. από το τίποτα..

  5. Είμασταν στο Regent’s Park, κοντά στο inner circle το οποίο για λίγο μ’εκανε να νιώθω ότι είμαι στο χωριό μου ή σε διακοπές. Ή και τα δύο. Δεν θα πάψω να εκπλήσομαι από το πόσο διαφορετική είναι αυτή η πόλη με ήλιο. Σήμερα βέβαια είναι good, old times..:\

    Ναι, συμφωνώ, άλλωστε αν δεν είχε γίνει έστω και αυτό τώρα δεν θα το συζητούσαμε. Το κακό είναι ότι δεν μαθαίνω από αυτά και την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι παρόμοιο, πάλι τη κότα θα κάνω και το ξέρω.

  6. έχω τη λύση στο πρόβλημα σου (στο βάθος ήχος από κλαπ-κλαπ): να πηγαίνεις με κάποιον που θα σε σπρώχνει να τα κάνεις.

  7. Παρότι εμένα η ζωή μου έμαθε να μην πιστεύω στα κινηματογραφικά σενάρια…σου φωνάζω να πας και αύριο και μεθαύριο.

  8. mikrenautile,

    η αλήθεια είναι αυτή, θα βοηθούσε φαντάζομαι, να’χω κάποιον να με πρηζώνει. Αλλά ειλικρινά, αν καθόταν ακόμη λίγο σκόπευα να πάω. Next time?😉

    one,

    αν ξανακάνει τέτοιο καιρό θα το επιχειρήσω και θα σου πω. Σ’ευχαριστώ για την προτροπή και όπως λένε κι εδώ i hear you loud and clear.

  9. μα καλό μου γιατί δεν έτρεξες πίσω του; φαίνεται πολύ cool και είχες καλό λόγο να του ζητήσεις το μέηλ.
    να ξαναπάς εκεί σήμερα κι αύριο και ξανά ως το τέλος της βδομάδας. αν δεν εμφανιστεί απλά θα σου μείνουν οι φωτογραφίες…
    αν εμφανιστεί.. θα μας πεις μετά τι έγινε.. ή ίσως και να θελήσεις να το κρατήσεις για σένα. αλλά όλο και κάτι θα συμβεί αν τον ξαναβρεις😉

  10. Γενικά, το κακό με ‘μένα είναι ότι σκέφτομαι πάρα πολύ και κάποιες φορές δεν θα έπρεπε. Κληρονομιά του ζωδίου βλέπεις, να ζυγίζω τα πράγματα, να τα αναλύω, να προδικάζω πρόσωπα και καταστάσεις. Επίσης παθαίνω πάντα, μα πάντα αυτό που οι γάλλοι ονομάζουν l’esprit d’escalier (staircase wit), αυτό που όταν πρέπει να μιλήσεις είσαι μούγγα και μετά από μερικά δεύτερα έχεις την τέλεια απάντηση μόνο που πια είναι αργά. Σου’χει συμβεί;

    Το σίγουρο είναι ότι με τα σχόλιά σας αστεία-αστεία με’χετε πρηζώσει και θέλω να ξαναπάω, σίγουρα μέσα στο σ.κ.
    Σ’ευχαριστώ που ‘περασες’, καλήμερα🙂

  11. Έτυχε και σε έτερο ζυγό να τα ζυγίζει, πού να τον σπρώξει; Αν και ποιος είπε αρχικά να βγάλεις τη φωτογραφία και να τον ρωτήσεις; εεεε; Δεν μπορώ να τα κάνω και όλα :p

  12. Άκου και την τρελή τοξότη, που διάβασε αρκετά αργά το ποστ, αλλά η ορμή των γεγονότων της επιβάλλει να φωνάξει «ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ ΚΙΟΛΑΣ!»
    Ζυγίζετε ζυγίζετε και τι καταλαβαίνετε;;;; :p

  13. lol! Έλα ντε, τρελή τοξότη, κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι. Να’βγαινε και κάτι πες πάει στο καλό, αλλά τις πιο πολλές φορές είναι διαδικασία που πιο πολύ άγχος φέρνει τελικά.

    Π.χ., σήμερα που έχει τέλειο καιρό λέω να περάσω μια βόλτα αλλά σιγά μην είναι εκεί και θα χάσω τον καιρό μου και τι θα καταλάβω…:\ δε βάζω εγώ μυαλό μου φαίνεται αλλά θέλω να πάω κόντρα στο ζώδιο και να το κάνω. Θα σ’ενημέρωσω🙂

    Σ’ευχαριστω για το σχόλιο, ελπίζω να έχεις ενα σουπερ σ.κ.

  14. Αν μου ‘χει τύχει; Πάντα! Δεν είμαι ετοιμόλογη. Πάντα μετά σκέφτομαι την τέλεια απάντηση/ατάκα αλλά είναι συνήθως αργά. Εκτός κι αν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία και την έχω έτοιμη.. πράγμα που σπάνια συμβαίνει. Ακόμα πιο σπάνια να μου’ρθει τη στιγμή που πρέπει. Δηλ. δε θυμάμαι να έχει συμβεί αυτό ποτέ🙂

  15. τι όμορφα που υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε στους αγνώστους που διαβάζουν σε δημόσιους χώρους… χάρηκα πολύ γι’ αυτό το post… τώρα όσον αφορά τη στιγμή, γι’ αυτό τη λένε στιγμή γιατί κρατέι λίγο, είναι στιγμιαία (τι είπα, ε;)
    να πας στο πάρκο, ναι
    γιατί η τέχνη και η φαντασία και το παραμύθι απ’ τους ανθρώπους βγαίνουν, άρα μόνο μακρινά δεν είναι…

    υ.γ. τι γλυκό post και τι τέλειος τίτλος, το είπα;

  16. Πάντα πίστευα πως αν έχεις κάτι να πεις σε κάποιον, πρέπει να το ξέρουν. Δεν κοστίζει τίποτα, δεν το θεωρώ αδιάκριτο ή κάτι τέτοιο… όπως τις προάλλες που ρώτησα μια ισπανίδα για το τέλειο παλτό της. Ειδικά σε μια τέτοια πόλη, νομίζω κάτι τετοια μικρά κάνουν τη διαφορά.

    Στο παρκο δεν ξαναπήγα η αλήθεια είναι, η τύχη για άλλη μια φορά μου ‘παιξε το παιχνίδι της, λίγα λεπτά πριν ετοιμαστώ για να πάω. Όπως και να’χει, σ’ευχαριστώ πάρα πολύ για το γλυκό σου σχόλιο και τα καλά σου λόγια, χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το ποστ και η ιδέα.

    Καλό σ.κ.

    • αν κάτι σε σταμάτησε να πας τελευταία στιγμή σημαίνει ότι δεν είναι για να γίνει. πολλές συμπτώσεις μαζί κάτι προσπαθούν να μας πουν🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: