Παρολίγον τριαντάρης

… ή αλλιώς, Τριαντάρης, ετών 9

Photo by Lans Bejbe

Για κάποιο λόγο, είχα την εντύπωση ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ερχόμουν εδώ και κάτι έγραφα. Πριν μερικές μέρες είχα την ιδέα ότι για αυτά τα γενέθλια θα τολμούσα να κάνω μια ανασκόπηση τύπου, περισσότερο για να θυμηθώ τι έλεγα, τι έγραφα και τι σκεφτόμουν 1 χρόνο και 2 χρόνια πριν. Έλα όμως που μπέρδεψα τα γραμμένα: αυτά τα ‘αρχεία’ υπάρχουν στα άλλη ημερολόγια, τα κανονικά. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα καταχωρημένο στις 24 Σεπτεμβρίου. Αυτό λοιπόν, είναι το πρώτο online γενέθλιο post.

Δεν έχει ιδιαίτερη διαφορά από αυτά που ίσως έγραφα στα άλλα ημερολόγια, τα κανονικά. Ούτε ξέρω τι ακριβώς διάθεση έχει. Περισσότερο είναι μια προσπάθεια να γεμίσω αυτό το κενό των 2 χρόνων, έτσι ώστε του χρόνου να μπορώ να κοιτάξω πίσω και να δω… τι ακριβώς; Ίσως το ότι δεν μπορώ να δω πως ήμουν σε περασμένα γενέθλια να είναι καλύτερο. Μπορώ να θυμηθώ που ήμουν γεωγραφικά και τι έκανα, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι σκεφτόμουν ή πως ένιωθα. Εδώ δεν ξέρω τι σκέφτομαι τώρα. Είναι αυτό το απροσδιόριστο συναίσθημα πάντα, χρόνια τώρα, στο ίδιο σημείο, εκεί στο στήθος. Είναι ένα βαρός και ένα κενό μαζί, ένα κουβάρι από συναισθήματα που δε λέει να ξετυλιχτεί. Δεν το έχει προκαλέσει κάτι συγκεκριμένο – ή έστω συνειδητό – αλλά ότι και να’ναι, όταν κάτι σε κάνει να δακρύζεις στο διάδρομο με τα χαρτιά κουζίνας ενός σουπερ μαρκετ, τότε ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

«A year older? God, that’s depressing«, άκουσα πριν μερικές μέρες κάποιον να λέει στο τηλέφωνο, περνώντας από δίπλα μου. Δεν θα το χαρακτήριζα καταθλιπτικό, ίσως γιατί η έννοια των γενεθλίων παίζει με τα λεπτά και με τις μέρες. Είναι σχεδόν ανόητο στις 23:45 να είσαι 28 και ξαφνικά στις 00:10 να βάζεις τα κλάματα γιατί τώρα εισαι 29.  Ή να σκέφτεσαι ότι – κυριολεκτικά – από τη μια μέρα στην άλλη είσαι μεγαλύτερος κατά έναν ολόκληρο χρόνο. Μιλώντας με μια φίλη πρόσφατα, μου είπε ότι η λέξη κλειδί, τελικά, είναι η εξέλιξη. Αν τώρα την βάλεις μέσα σ’αυτό τον χρόνο, τότε ναι,  αυτό μπορεί να φέρει μια μικρή, στιγμιαία ενόχληση. Ακόμα και λίγη στεναχώρια.

Έχω μάθει – ή μάλλον μου έχουν πει – ότι είναι άτοπο να κάνω συγκρίσεις. Παλιότερα θα έλεγα ότι κανονικά στα 29 του κάποιος θα έπρεπε να έχει αυτό ή θα έπρεπε να κάνει το άλλο. Τώρα απλά δεν θα το πω κι ας το σκέφτομαι λίγο. Σημάδι ωρίμανσης; Παλιότερα θα έλεγα ότι στα 29 του κάποιος θα ήταν λογικό να είχει ζήσει κάποια πράγματα και να έχει στην βαλίτσα του 2-3 εμπειρίες και μερικές «ιστορίες της προκοπής«. Τώρα απλά δεν θα το γράψω, κι ας είναι η βαλίτσα μου μισοάδεια. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας κανόνας, με τον οποίο τα χρόνια ενός ανθρώπου να μετριούνται από τότε που συνειδητά επιλέγει να κάνει πράγματα. Με τι να γεμίσω τη βαλίτσα στα 5 μου, με πλαστελίνες; Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι αυτός ο κανόνας ισχύει: πόσο χρονών με κάνει; Εννιά;

Τα γενέθλια μου βγαίνουν λίγο παραπάνω συναισθηματικά, ιδιαίτερα από τότε που μετακόμισα στο Λονδίνο. Η σκέψη ότι υπάρχουν 2-3 άνθρωποι που με σκέφτονται και που θέλουν να μου μιλήσουν για να μου ευχηθούν μου φέρνει δάκρυα ακόμα και τώρα που το γράφω.  Αλλά δεν είναι δάκρυα λύπης· δεν σκέφτομαι ούτε τις χαμένες ευκαιρίες, ούτε τα what if… ούτε τους δρόμους τους λιγότερο ή τους περισσότερο περπατημένους και τις επιλογές μου. Να ξαναπώ, ότι παλιότερα, ένα τέτοιο ποστ θα ήταν γεμάτο από δαύτα. Συνειδητοποιώ, ότι αυτό που ίσως με πειράζει δεν είναι τόσο ο αριθμός 29 όσο αυτός ο ένας χρόνος που πέρασε από τα 28 και πως τον χρησιμοποίησα, πως τον γέμισα, τι έμαθα, τι έπαθα. Με λίγα λόγια, αν υπήρχε μια ερώτηση που θα με χαλούσε πολύ να απαντήσω αυτή θα ήταν, τι εξέλιξη υπήρξε αυτό τον ένα χρονο; Αν υπήρχε δυνατότητα πολλαπλής επιλογής θα κύκλωνα την έλλειψη οικονομικών πόρων, το άγχος της επιβίωσης, την έλλειψη ισορροπίας μεταξύ φοιτητικής και επαγγελματικής ζωής… Και κάπου έκει έρχεται ο καθηγητής – ή όποιος τέλος πάντων είναι υπεύθυνος – τραβάει μια κόκκινη γραμμή και γράφει με μεγάλα γράμματα: δικαιολογίες. Ναι ίσως, μπορεί.

Αποφάσισα: τα γενέθλια τα κάνουν οι συνθήκες, γιατί είναι η μία μέρα του χρόνου που χωρίς να το θέλεις κάνεις ενα fast forward των περασμένων 364. Τριακόσιες εξήντα τέσσερις ημέρες που σε έφεραν εκεί που είσαι αυτή την μία μέρα του χρόνου και που έχουν διαμορφώσει το πως είσαι στα μυαλά σου, στην δουλειά σου και στις σχέσεις σου, που λέει και η Σοφία.  Στα δικά της 30οστά γενέθλια, είχε γράψει πως τα 30 σκοπεύει να είναι η καλύτερη δεκαετία της ζωής της. Μακάρι να μπορούσα να κάνω μια τέτοια δήλωση. Ή καλύτερα, μακάρι να μπορώ να είμαι σε θέση να πω τέτοια κουβέντα και να την πιστεύω και να μπορώ να την υποστηρίξω. Αμα ζήταγα ένα δώρο, αυτό θα’θελα. Αλλά προς το παρόν, επειδή είμαι και εννιά χρονών – μη το ξεχνάμε – μπορώ να έχω κι άλλη πλαστελίνη, παρακαλώ;

~ από writersblokc στο 24 Σεπτεμβρίου, 2010.

4 Σχόλια to “Παρολίγον τριαντάρης”

  1. pisteuw oti den uparxei kati standar pou prepei na akolouthei kapoios. den uparxei o epityxhmenos h’ o apotyximenos 30aris, kai pros theou mh sugrineis ton eauto sou me allous. o kathenas einai ekei pou einai , exei kanei auta pou exei kanei kai den tha mporouse na einai allou h’ na kanei kati allo giati oi epiloges tou parelthontos einai swstes efoson otan tis phrame me th dedomenh orimothta kai tis sugiries htan swstes. telos. den allazei ayto. twra to an phrame kapoio «mathima» apo ayto kai to ti mathame einai allou papa euagelio.
    des ta genethlia me thn pragamtikh tous morfh kai oxi me to tripaki pou mas exei balei h koinwnia na skeftomaste. Sthn pragmatikothta einai h mera pou prin apo «9» xronia gennhthikes kai einai mia prwths taksews eukaireia na giortaseis ton erxomosou ston kosmo auto kai sth zwh kapoion anthrwpwn. Bges, diaskedase kai pies sthn ugeia sou pou sthn ousia eiani kai to pio shmantiko ap ola!!!!!
    Opws kai na exei manolio xronia sou pollaaaaaa🙂 na se xairomaste!!! Oti potheis sou euxomai na to zhseis kai na to apolauseis sto megisto🙂

    • Ναι, όχι εσύ καλά τα λες απλά εγώ πιστεύω οτι σε πειράζει λίγο παραπάνω όταν θα ήθελες να είχες κάνει κάποια πράγματα πραπάνω – όχι για κανέναν άλλον, αλλά για ‘σένα. Την αποτυχία και την επιτυχία σαφώς και την ορίζει ο καθένας για τον εαυτό του, όπως και τις επιλογές για τις οποίες διατηρώ μια μικρή αμφιβολία για το πότε κρίνονται ως σωστές ή όχι. Η αλήθεια είναι οτι βγήκα με φίλους, έφαγα, πέρασα καλά, έσβησα κι ένα ρεσό αντί κεράκι λόγω αλλαγής σχεδίων:\ Σ’ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, να’σαι καλά.

  2. ΓΑΜΑΤΟ γενέθλιο post!! Χαχαχαχα!!! Λοιπόν, σοβαρά τώρα, κι εγώ πιστεύω τελικά ότι η εξέλιξη είναι αυτή που σε καθορίζει. Πριν κάτι μήνες έγινα κι εγώ 29 και δεν με πείραξε καν. Βασικά δεν με πείραξε ποτέ η ηλικία που ανεβαίνει. Δεν ξέρω βέβαια τι κρίση μπορεί να πάθω στα 30! Το μόνο που θέλω είναι καθώς προχωράω να εξελίσσομαι και να μην αφήνω ανοικτά μέτωπα με τον εαυτό μου. Νομίζω ότι τότε θα μπορώ να πω ότι τα έκανα καλά και προπάντων…My way!

    • Στην κάρτα που μου έδωσαν τα παιδιά από το γραφεί, ένας συνάδελφος είχε γράψει 1 more year before you hit the big 3-0. Δεν το εκτίμησα, την αλήθεια μου θα τη πω! Αλλά οκ, ελπίζω να αποφύγω την κρίση και να μπω δυναμικά στην 3η δεκαετία. Μιας και θα μπεις πρώτος, αμα έχεις κανά καλό κόλπο, let me know🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: