Να φύγω θέλω ΙΙ

…ή αλλιώς Όνειρο είναι.

Άνοιγεις τα μάτια σου και για λίγα δευτερόλεπτα ξαφνιάζεσαι από το πόσο διαφορετικό μοιάζει το δωμάτιό σου. Και μετά θυμάσαι: δεν είσαι στο δωμάτιό σου. Έχεις ξυπνήσει σε ένα ξένο, αλλά φιλόξενο σπίτι, χιλιόμετρα μακριά από το δικό σου, όπου έχεις έρθει για να… Ξαφνικά τα θυμάσαι όλα κι ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό σου καθώς σηκώνεσαι απ’ το κρεβάτι. Στο φωτεινό σαλόνι η μυρωδιά του καφέ σε ηρεμεί και αισθάνεσαι ανεξήγητα οικεία καθώς ζεσταίνεις τα χέρια σου γύρω απ’ τη κούπα, κοιτώντας τη νέα πόλη που απλώνεται μπροστά σου. Χωρίς υποχρεώσεις, – σκέφτεσαι – χωρίς πρόγραμμα και σχέδια, για ένα μήνα. Μπορώ να ζήσω εδώ, έτσι, για ένα μήνα. Χαμογελάς ξανά.

Και μετά ξυπνάς.

Αυτή είναι η εικόνα που παίζει ξανά και ξανά στο μυαλό μου από χτες το βράδυ, όταν μετά από καιρό μίλησα με ένα άσχετο contact στο msn – απ’ αυτά που κάπως, κάποτε έκανες add και απλά ξέμεινε στη λίστα.  Πάει καιρός, 2 χρόνια περίπου και θυμάμαι περιστασιακά λέγαμε ένα γεια, το κλασικό small talk για τη ζωή και τη δουλειά, ενίοτε για κάποιο «cool party» που πήγε ή dj που άκουσε live. Τίποτα απ’όλα αυτά δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τα πιο πολλά ήταν κουβέντες που μέχρι να κλείσω το computer είχαν ξεχαστεί.

Η τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν το Γενάρη, οπότε μέχρι να κατέβει η ιδέα για το project  που δουλεύω, είπα ένα hi. Στα επόμενα δέκα λεπτά είχαμε ανταλλάξει τα κλασικά νέα, ναι πάλι για τη ζωή, τη δουλειά, τη σχολή. Μου θύμισε ότι έχει δικό του γραφείο με άλλους δύο αρχιτέκτονες, του θύμισα ότι είμαι στο τελευταίο έτος της σχολής και ότι γράφω το dissertation μου. Προσφέρθηκε να βοηθήσει, μιας και ένα από τα θέματα για το οποίο γράφω είναι και η αρχιτεκτονική, αλλά έχει πρόβλημα με τα αγγλικά. Μεταξύ σοβαρού και αστείου – έβαλα και :p στο τέλος της πρότασης – πρότεινα να βοηθήσω με τα βασικά της γλώσσας και γι’ αντάλλαγμα να μου κάνει ένα short course στην αρχιτεκτονική. Δε φάνηκε να το παίρνει και τόσο στα αστεία, αφού όχι μόνο προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει για όσο καιρό διαρκέσουν τα «μαθήματα», αλλά μου πρότεινε και internship στο γραφείο που δουλεύει. Και λέω ‘φιλοξενήσει’ γιατί για να γίνει κάτι τέτοιο, και χρησιμοποιώ τα λόγια της πρόσκλησης, you have to come to south america. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το όνειρο.

Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά όσο σχεδιάζαμε πως – και αν – μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, τόσο πιο ξεκάθαρη γινόταν η εικόνα του ονείρου. Να ταξιδέψεις σε μια νέα χώρα, να’χεις έναν άνθρωπο να σου δείξει την πόλη του, να μην χρειάζεται ν’ανησυχείς για τα πρακτικά, τύπου που θα μείνω, που θα πάω και το κυριότερο να δεις πως είναι η αίσθηση του να ξυπνάς το πρωί και να μπορείς να κάνεις ότι θέλεις:  να συνεργαστείς με ανθρώπους που δουλεύουν σε κάτι που σ’ ενδιαφέρει, να χαθείς σε γειτονιές που δεν έχεις ξαναβρεθεί, να μοιραστείς ιστορίες με νέο κόσμο, να ταξιδέψεις σε νέα μέρη, ν’ανοίξει το μυαλό και το μάτι σου, να περάσεις τα σύνορα της καθημερινότητάς σου και να δεις τι υπάρχει εκεί έξω. Μη ρωτήσεις γιατί δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά εδώ, δεν μπορώ να σου εξήγησω πόσο πολύ δεν είναι το ίδιο. Που ίσως και να μην είναι τόσο, όταν θέλεις να ξεφύγεις βρίσκεις τρόπο… ναι, ίσως. Μπορεί να είναι ο ενθουσιασμός του ταξιδιού, της νέας πόλης, της – έστω και προσωρινά – νέας αρχής. Ίσως πάλι, μπορεί πολύ απλά να χρειάζομαι διακοπές. Όπως και να’χει εγώ ξεσηκώθηκα και θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο.

Για την ιστορία, να σου πω ότι η Χιλή απέχει 11.649 χλμ από το Λονδίνο, το αερόδρομιο του Santiago είναι το Arturo Merino Benitez International (SCL), μπορείς να πετάξεις με την LAN, μεταξύ άλλων και αν κλείσεις εισιτήρια τώρα για το Πάσχα θα πληρώσεις από £700-750 (κάτι παραπάνω από €850).

Σχετική βιβλιογραφία:

Να φύγω θέλω
Έφυγα

Φωτογραφικό Υλικό

~ από writersblokc στο 22 Νοεμβρίου, 2010.

4 Σχόλια to “Να φύγω θέλω ΙΙ”

  1. Kai akoma to skeftese??

  2. Σωστά, τώρα που έκανες το Aθήνα – Περού δρομολόγιο του ΚΤΕΛ… :p Πραγματικά νομίζω ότι αν είχε αυτό το mentality, τύπου σηκώνομαι και φεύγω, ίσως να είχα κάνει περισσότερα πράγματα. Αλλά βλέπεις, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, πολύ θέλει τ’όνειρο να σκαλώσει;😦 Δε ζηλεύω τίποτα περισσότερο από αυτό που έκανες – χωρίς πολλά-πολλά, εισιτήρια, βαλίτσες κι αντε γεια.

    Χάρηκα που ξαναπέρασες απο’δω, καλή συνέχεια και στα επόμενα με το καλό🙂

  3. Otan imoun foititria eixa filous (foitites kai aytoi) stin agglia, stin ollandia, stin vienni..

    Kai ti katalava? Den eixa pote lefta na paw. Olo kati proekeipte. Oxi pws mou leipsan ta taksidia – piga erasmus kai apo trigirisa arketa. Alla… akoma skeftome oti tha mporousa na eixa paei😦

    An i prosfora tou filou sou isxiei, kai einai ontws internship – dld tha mporeis na ziseis ekei – teleiwse me tin agglia kai pigene🙂

  4. Πως μπορεί να είσαι φοιτητής και να κάνεις πράγματα; Κι όταν λέω φοιτητής το εννοώ με την πραγματική έννοια και τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται. Είμαι με 100 λίρες στην τράπεζα και φίλοι μου πάνε Ταλίν τον άλλο μήνα – εγώ πως να πάω; ΟΚ, λες ειναι οι συνθήκες τέτοιες αλλά δλδ τι; – περιμένεις να βρεις δουλειά, άρα λεφτά για ν’αρχίσεις να κάνεις πράγματα; Ποιος σου λέει οτι θα’χεις χρόνο; Και τέλος, πότε ζεις αυτά που θες;:/

    Μεγάλη κουβεντα, πιο πολύ ποστ παρά comment. Απλά είναι κάτι στο όλο θέμα με τα λεφτά που δεν έχω πιασει σωστά ίσως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: