Τύχη.

τύχη, η [ουσ.]: 1α. σύνολο απρόβλεπτων περιστατικών που η σύμπτωσή τους δεν έχει λογική εξήγηση.  β. σύμπτωση ευνοϊκών περιστάσεων· καλή τύχη. ANT ατυχία. γ. υποθετική και ανεξήγητη δύναμη που θεωρείται υπεύθυνη για ό,τι καλό ή κακό συμβαίνει στον άνθρωπο.
2. προσωποποίηση της δύναμης που καθορίζει την ανθρώπινη ζωή.

Το’χω ξαναπεί, όταν είναι να μου συμβεί κάτι το νιώθω, το ψυχανεμίζομαι που λένε κι οι παλιοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα-δυο φαινομενικά ασήμαντα περιστατικά και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το υποσυνείδητο.

Περιστατικό 1: Όλα άρχισαν με ενα project της σχολής, όπου το θέμα που είχα διαλέξει να δουλέψω ήταν το χάος: τι είναι, τι κάνει, πως το κάνει. Πάνω στην έρευνα λοιπόν, έμαθα οτι το χάος είναι οι απειροελάχιστες διαφορές στην αρχή μιας διαδικασίας, που έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο τελικό αποτέλεσμα. Θ’αντισταθώ στον πειρασμό να σου δώσω παραδείγματα, σαν γνήσιο geek που είμαι, αν ψάξεις στο wikipedia θα βρεις αρκετά άρθρα.

Περιστατικό 2: η ταινία Match point, του Woody Allen, που έχει σαν θέμα της το πως οι μικρότερες και φαινομενικά ασήμαντες  στιγμές σε όσα κάνουμε μπορούν να έχουν δραματικές επιπτώσεις στην εξέλιξη των πράξεών μας και κατ’ επέκταση, στην ίδια μας τη ζωή. Η ταινία ξεκινάει με το εξής: The man who said «I’d rather be lucky than good» saw deeply into life.

Περιστατικό 3: σήμερα. Έχω πάντα μαζί μου το Action diary 2011, ως ένα τρόπο να αναγκάζομαι να κάνω πράγματα – αν είναι γραμμένο εκεί μέσα, πρέπει να γίνει. Ξεφυλλίζωντας τα παλιά, βλέπω ότι έχω γράψει το εξής: New York Sleeps,  at the Wapping Project Bankside, until February 26, Tue-Sat 10-18. Πριν 1 μήνα και κάτι. Αρχίζω να σκέφτομαι:

  • τελειώνω απ’τη δουλειά σε 1 ώρα
  • οι φίλοι μου θα ‘χουν ήδη φτάσει στο Ταλίν για να περάσουν το σ.κ.
  • σπίτι δεν θα’ναι κανείς
  • να πάω;

Παλιότερα η απάντηση στην τελευταία ερώτηση θα’ταν, μπααα..που να τρέχω εκεί κάτω τώρα. Αλλά θες επειδή ήταν στο diary, θες επειδή είπα να πάω κόντρα σ’ότι θα’κανα συνήθως, αποφασίζω να πάω.

Και απο’κει ξεκινάει το παιχνίδι της η τύχη και με φέρνει μία ώρα αργότερα στο bar του National Theatre, να πίνω καφέ με έναν άνθρωπο που δεν γνώριζα πριν δύο ώρες και να αναλύουμε, μεταξύ άλλων, τις κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στην Κρήτη, το Bronx και το Long Island. Μέχρι και το τελευταίο τεύχος του The New Yorker έπεσε κάποια στιγμή στο τραπέζι – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θα μπορούσα να ξεκινήσω ατελείωτες αναλύσεις τύπου γιατί  αποφάσισα να παω στην έκθεση, γιατί σήμερα, γιατί εκείνη την ώρα, κ.λπ. αλλά δεν έχει νόημα νομίζω. Άσε που δε ξέρω αν μπορεί κάποιος να μου δώσει απαντήσεις.

Στο τέλος αποφάσισα να μην το σκέφτομαι, να κάνω σα να μην έγινε γιατί απλά στο κάτω – κάτω και τι έγινε; Στο δρόμο για το σπίτι, στο γνωστό δρομολόγιο του λεωφορείου, κοιτάω όπως κάθε φορά τα σπίτια, γιατί είναι σαν να παρακουλουθώ γρήγορες σκηνές οικιακής ζωής. Σ’ ένα απ’τα παράθυρα, βλέπω ένα φωτεινό σαλόνι, με μια τακοποιημένη βιβλιοθήκη στον ένα τοίχο και ακριβώς απέναντι, μια μεγάλη, γυάλινη κορνίζα μ’ενα παλιό εξώφυλλο του The New Yorker.

Για την ιστορία, η έκθεση φωτογραφίας του Christopher Thomas ήταν αυτό που λέμε λίγο και καλό, με μια Νέα Υόρκη σχεδόν φάντασμα – δεν υπάρχει καθόλου ανθρώπινη παρουσία – και με μια απ’τις ωραιότερες φωτογραφίες που έχω δει.

Solomon R Guggenheim museum. All photography by Christopher Thomas, courtesy of The Wapping Project Bankside.

~ από writersblokc στο 26 Φεβρουαρίου, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: