Είδα το μέλλον με τα μάτια μου

Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός: οι φόβοι.
Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα.

– Κική Δημουλά, Πληθυντικός αριθμός

Το μέλλον. Μεγάλη κουβέντα.

Επιστημονικώς μιλώντας είναι η αόριστη χρονική περίοδος μετά το παρόν. Είτε πρόκειται για ένα νανοδευτερόλεπτο μετά ή 153 χρόνια μετά, η άφιξή του θεωρείται αναπόφευκτη λόγω της ύπαρξης του χρόνου και τους νόμους της φυσικής.

Συμπαντικώς μιλώντας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το παρόν.

Κοινώς πάλι, είναι σα να λέμε ότι αυτό που είσαι σήμερα  καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό αυτό που θα είσαι αύριο. Μεθαύριο. Την επομένη. Και ουτ ω καθεξής. Και όσο ανακριβές κι αν ακούγεται αυτό, ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά –  εκεί στο βάθος – πως περίπου θα είναι αυτό που θα είμαστε αύριο, μεθαύριο, την επομένη και ουτ ω καθεξής. Λίγοι όμως έχουμε την ευκαιρία να το δούμε live, μπροστά μας, να πίνει καφέ και να διαβάζει εφημερίδα. Έτσι απλά, χωρίς μεταφυσικά και πολλές εξηγήσεις, βλέπεις το μέλλον με τα μάτια σου.

Πως το ξέρεις θα μου πεις… Ναι οκ, με σιγουριά δε μπορείς να πεις. Αυτό που μπορείς όμως εύκολα να δεις, είναι αυτά τα μικρά αλλά ευδιάκριτα σημάδια τα οποία μπορείς να αναγνωρίσεις ως χαρακτηριστικά που θα σε περιέργραφαν με μεγάλη ακρίβεια. Με τρομακτική ακρίβεια: η εφημερίδα που δεν επιτρέπεται κανείς άλλος να βγάλει από την πλαστική της θήκη πριν από εσένα, ο διαχωρισμός των ενθέτων σε αυτά που διαβάζεις πρώτα και αυτά που θα διαβάσεις αργότερα, ο εκνευρισμός γιατι δε χωράνε τόσα ένθετα στο τραπέζι, η αναποφασιστηκότητα για την καταλληλότερη θέση της κούπας, το φσιτ-φσιτ της μηχανής του καφέ, οι πελάτες που γελάνε δυνατά, το κλάμα του μωρού και οτιδήποτε σου αποσπά την προσοχή από το διάβασμα. Ακούγεται τρελό, αλλά μετά από λίγο είναι σα να κοιτάς σε καθρέπτη. Και αρχίζεις να κοιτάς λίγο καλύτερα.

Και αναρωτιέσαι γιατί το Μέλλον να είναι μόνο του Κυριακή πρωί σε cafe, κοιτάς προσεκτικά τα δάχτυλα για να διακρίνεις την απουσία βέρας, παρατηρείς τις μικρές, σπασμωδικές κινήσεις του προσώπου και την γλώσσα του σώματος που μαρτυρούν έναν άνθρωπο… ιδιαίτερο. Και μόνο, υποθέτεις. Κι εδώ αρχίζεις να κάνεις σενάρια, να φτιάχνεις εικόνες και να προσπαθείς να δεις την διαδρομή που οδήγησε το Μέλλον να κάθεται μόνο του για καφέ, Κυριακή μεσημέρι.

Φυσικά όσα σενάρια και να κάνεις, ποτέ δεν θα ξέρεις τι πραγματικά συνέβη, αλλά για κάποιο λόγο πιστεύεις οτι οι επιλογές, οι συνήθειες και οι τρόποι του Μέλλοντος δε διαφέρουν και πολύ από τις δικές σου τις τωρινές οι οποίες, αν συνεχιστούν ίσως να….μωρέ λες; Μέχρι να τελειώσεις τον καφέ σου, έχεις πειστεί ότι έχεις πάρει τον ίδιο δρόμο με το Μέλλον, ο οποίος αναπόφευκτα θα σε οδηγήσει κάποια Κυριακή μεσημέρι να πίνεις καφέ, μόνος σου. Ίσως να βρεις παρηγοριά στην σκέψη ότι είσαι μια χαρά, έχεις τη δουλειά σου, το σπίτι σου, έτσι όπως το έχεις φτιάξει εσύ, τακτοποιημένο, με τα πράγματα εκεί που πρέπει να είναι γιατί δεν αφήνεις ποτέ κανέναν να τους αλλάξει θέση. ‘Η να αλλάξει εσένα.

Άρα τι; Ή αλλάζεις ή βουλιάζεις; Όχι ακριβώς, άλλωστε μη ξεχνάς ότι το Μέλλον μπορεί να είναι εκεί απο επιλογή ή ακόμα και να είναι μια χαρά με αυτό που είναι. Ακόμα κι αν δε το πιστεύεις – που δεν το πιστεύεις. Από την άλλη πάλι, αλλάζει ο άνθρωπος; Προσωπικά πάντα πίστευα πως ναι – όχι εύκολα και ίσως όχι κάτω απ’τις καλύτερες συνθήκες αλλά αν θέλει αλλάζει ο άνθρωπος. Γιατί το μέλλον μπορεί να μην έχει πληθυντικό αριθμό, αλλά δύο κούπες πάνω στο τραπέζι κάνουν έναν Κυριακάτικο καφέ λίγο καλύτερο.

~ από writersblokc στο 21 Ιουνίου, 2011.

15 Σχόλια to “Είδα το μέλλον με τα μάτια μου”

  1. Φτιάχνεις όμορφο μέλλον, αν ζεις όμορφο σήμερα. Γιατί το σήμερα γίνεται δυνατό
    παρελθόν που επιστρέφει και επηρεάζει το αύριο.

    • Μωρε εσύ καλά τα λες αλλά το ζειν όμορφα το σήμερα είναι άλλη μια μεγάλη κουβέντα. Το ερώτημα είναι πως ξέρεις αν ζεις όμορφα, πως το διαπιστώνεις πριν να είναι πολύ αργά;

  2. τότε ίσως πρέπει να δεις το fringe όπου η αντίληψη του χρόνου είναι μια πολύ σχετική έννοια!😉

    • Ναι, ε; Δε το’χα υπόψη μου αυτό ομολογώ, ευχαριστώ για την πρόταση. Αλλά δεν είναι κάπως περίεργο να ψάχνεις απαντήσεις για το τι και πως σε τηλεοπτικές σειρές; Θα μου πεις όλα απ’τη ζωή είναι βγαλμένα. Σωστό κι αυτό..

  3. σημασία έχει καθώς περνούν τα χρόνια να μπορούμε να βλέπουμε με αισιοδοξία παρά τις όποιες δυσκολίες

    • Και πάλι θα συμφωνήσω – όλα αυτά ακούγονται, και είναι, σωστά και φιλοσοφημένα…το πρόβλημά μου ειναι πως τα εφαρμόζει κανείς στην καθημερινότητά μου. Γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μετά απο 10 ώρες δουλειά και 45′ μέχρι να πας σπίτι, στο τέλος της μέρας λες είχα μια όμορφη μέρα. -Εξαρτάται τι έκανες. – Σωστό κι αυτό. Δε ξέρω, είναι πολύ μπερδερμένο θέμα, κυρίως γιατι απαιτεί το να δεις το σήμερα – το καθημερινό δλδ – με άλλο μάτι που είναι δύσκολο. Συνήθως αυτό γίνεται από απόσταση και σε βάθος χρόνου, που μας φέρνει στο μέλλον… φαύλος κύκλος:/

  4. The hugest of hugs!
    And don’t you get all blue on me!
    Mε το δικό σου βλέμμα and your wikcedly splendid sense of humor μπορείς να μαγέψεις τον πλανήτη άνετα!
    Provided you want to!😉
    ps.: and i’m being way too modest and self-restrained with my comments there #imaginethat

    • I do. I do! Αλήθεια. Αυτό που το ‘κοινό’ μου thinks more highly of me than me…να’βρισκα κι έναν εργοδότη με το ίδιο point of view με το δικό σας! And to quote a one miss Maria Aliferi: και μη ξεχνάτε, σας αγαπώ.

  5. Αυτό το μέλλον το έχω δει και εγώ.. αλλά μάλλον προχώρησε μόνο του..
    Να είναι μόνο καλό, αυτό εύχομαι!!!

  6. Οταν ημουν νεος νομιζα οτι το «μελλον μου ανηκει», ειναι δικο μου και θα μπορουσα να το φτιαξω οπως θελω, και ετσι αρχισα να φτιαχνω το μελλον, σαν να εκανα ενα μελετημενο design…
    Σχεδιαζα να παω στο πανεπιστημιο και πηγα, σχεδιαζα να δουλεψω και δουλεψα, σχεδιαζα να ζησω σε μια αλλη χωρα και εζησα σε αλλη χωρα…
    Τωρα… μετα απο πολλα-πολλα χρονια, απλα εχω αφησει στο μελλον να κανει το μεγαλυτερο μερος του design, εγω απλα ριχνω μερικες πινελιες, μερικα χρωματα και νοτες, δεξια και αριστερα, ετσι για να αισθανομαι ακομα οτι εγω φτιαχνω το μελλον, κι οχι το μελλον εμενα…

  7. Το Μέλλον – αν εξαιρέσεις βέβαια τις όποιες τυχαιότητες – είναι άρρηκτα δεμένο με το Παρελθόν, αυτό το λέμε στα Οικονομικά «path dependence». Αυτό τείνουμε να το ξεχνάμε και αν μη τι άλλο στο κείμενο αυτό το ανασύρεις στο θυμικό του καθενός μας. Αν έχουμε αποφασίσει κάθε Κυριακή να πίνουμε τον καφέ μόνοι μας, συνειδητά, τότε έχει καλώς. Αν, όμως, πίνουμε τον καφέ μας μόνοι μας χωρίς να το θέλουμε ή ακόμα χειρότερα «έχουμε πείσει» τον εαυτό μας ότι τάχα το θέλουμε , τότε είμαστε υπεύθυνοι για το όποιο μελλοντικό και μοναχικό καφέ.

    Σε απλά ελληνικά θέλω να πω πως στο παρόν οι δουλειές μας είναι δύο. Πρώτον να ζήσουμε και δεύτερον να αποφασίσουμε τι περίπου θέλουμε να ζήσουμε το επόμενο νανοδευτερόλεπτο. Με μια πρόχειρη έρευνα θα ανακαλύψεις ότι όσοι κάνουν γνήσια το πρώτο (ακόμα και με τα λάθη τους μέσα), τείνουν να κάνουν κατά πλειοψηφία και αβίαστα το δεύτερο!!

    • Νομίζω στα απλά ελληνικά με έπεισες.. αλλά πάλι καταλήγω στον φαύλο κύκλο, ότι δηλαδή είμαστε τόσο πεσμένοι στο να ζήσουμε το σήμερα – βλ. δουλειά, υποχρεώσεις, καθημερινότητα κλπ – που ξεχνάμε το πόσο όλα αυτά επηρεάζουν αυτά που θα’ρθουν μετά. Σίγουρα δεν υπάρχουν μόνο αυτά στο σήμερα, ελπίζω! – όπως το θέτεις μου κάνει λίγο ΄ζειν προοπτικώς’. Κάνω/ζω αυτά που θέλω να με οδηγήσουν στο να ζήσω/κάνω αυτά που θέλω αύριο, μεθαύριο και ουτ ω καθεξής. Ναι, ίσως να’χεις δίκιο..
      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.

  8. δυό κούπες κάνουν το καφέ καλύτερο, και όταν έχεις κάποιο να σχολιάσεις μαζί του όλα όσα διαβάζεις εκεί να δεις τι όμορφα που’ναι🙂

    αν είδες το μέλλον και σ’αρεσε αυτό που είδες τότε μια χαρά. αν το είδες και δε σ’άρεσε μπορείς να κάνεις αλλαγές για να μην είναι όπως το είδες.

    και που ξέρεις.. μπορεί ο τύπος να είχε κάποιον να τον σκέφτεται εκείνη ακριβώς τι στιγμή ή κάποιον να τον περιμένει…😉

    • Το θέμα αμελίνια μου είναι από πού βάζεις αρχή να αλλάζεις και τι αλλάζεις.. αν ειναι μόνο τα ποτήρια στο ντουλάπι σου, πάει κι έρχεται. Όταν καταλαβαίνεις ότι η αλλαγή πρέπει να’ρχισει από’σένα, εκεί λίγο ζορίζει το πράμα, αλλά είπαμε..άμα θέλει αλλάζει ο άνθρωπος. Ε;

  9. Γιατί το μέλλον μπορεί να μην έχει πληθυντικό αριθμό, αλλά δύο κούπες πάνω στο τραπέζι κάνουν έναν Κυριακάτικο καφέ λίγο καλύτερο.ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: