Μ’αεροπλάνα και βαπόρι

Κάπως έτσι ξεκίνησα τον μακρύ δρόμο της επιστροφής αυτά τα Χριστούγεννα. Έναν δρόμο που μετά από 3 αεροδρόμια και 2 πόλεις-σταθμούς, με έβγαλε στην Αθήνα η οποία με υποδέχτηκε με ένα γνώριμο σκηνικό ασταμάτητης βροχής και κρύου. Οι πρώτες προσπάθειες αλληλεπίδρασης με άλλους Έλληνες γίνονται αυθόρμητα σε άλλη γλώσσα ενώ χρειάστηκαν κάμποσα λεπτά για να συνηθίσουν τα μάτια στις λέξεις-ονόματα των τόσο ‘γνωστών’ πινακίδων: Κέντρο, Κορωπί, Κάντζα, Διόδια.  Από μακριά, μοιάζει σαν άλλη μια πόλη ντυμένη στα φώτα της νύχτας. Όσο πλησιάζουμε στο κέντρο, ο οικοδεσπότης μου αναλαμβάνει χρέη ξεναγού, ανακοινώνοντας τα ονόματα των δρόμων, εξηγώντας μου από που έρχονται και που καταλήγουν και παρουσιάζοντάς μου τα κτίρια που τόσο καλά γνωρίζω τα ονόματά τους από τα δελτία ειδήσεων.

Παρασκευή ξημέρωμα και η Αθήνα μοιάζει κλειστή. Μόνο τα διάσπαρτα φωτάκια και στολίδια μαρτυρούν το ιδιαίτερο των ημερών αλλά κι αυτά έχουν να συναγωνιστούν τα αυτοκόλλητα των ‘Ενοικιάζονται’. Μαγαζί στο Κολωνάκι ανοίκιαστο για μήνες; αναφωνεί απορημένος ο οικοδεσπότης μου. Ποτέ των ποτών.  Ευτυχώς τα υπόλοιπα κτίρια που θυμάμαι είναι ακόμα εκεί καθώς τα ‘χαιρετάω’ χαμογελώντας, αφού για ‘μένα αυτή η πόλη κουβαλάει κάτι παραπάνω από ξέγνοιαστα τριήμερα με βόλτες, κάτι πιο εσωτερικό και οικείο.

Το επόμενο πρωί, με τα φώτα σβησμένα, η Αθήνα επιστρέφει στην καθημερινή μορφή της: κίνηση στη Κηφισίας, ανυπόμονοι άνθρωποι στις στάσεις, μετανάστες με καρότσια, λεωφορεία και ταξί που κάνουν τον κατά τα άλλα ήρεμο οικοδεσπότη μου να γίνει ένας από αυτούς που κορνάρουν. Τα κτίρια της ‘αρχιτεκτονικής της πολυκατοικίας’ ξεπροβάλλουν το  ένα μετά το άλλο, ανακατεμένα με κτίσματα από άλλες εποχές, ετοιμόρροπα κτίσματα και πάρκινγκ, δημιουργώντας εικόνες αυθεντικά αθηναϊκές και συναισθηματικά γνώριμες που ταράσσουν τους ελληνικούς μου κύκλους.

Εκτός τόπου και κλίματος – όπως καταλαβαίνεις, μέσα σ’όλα αυτά, τα Χριστούγεννα και το αίσθημα που έρχεται μαζί τους έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα ή χάθηκαν κάπου στο μακρύ ταξίδι του γυρισμού. Ελπίζω να’ναι κάπου μέσα στην κούτα με τα στολίδια που με περιμένουν ανυπόμονα να τα κρεμάσω στο αστόλιστο δέντρο.

Σχετική βιβλιογραφία:

Ο ωραίος των Αθηνών ΙΙ
Ο ωραίος των Αθηνών
Το συναίσθημα των ημερών

~ από writersblokc στο 29 Δεκεμβρίου, 2011.

6 Σχόλια to “Μ’αεροπλάνα και βαπόρι”

  1. Live your myth in Greece🙂

    Καλές γιορτές να έχουμε!

    • Έχεις απόλυτα δίκιο, νομίζω αυτό το σλόγκαν ταιριάζει τέλεια: τόσο ειρωνικό και αληθινό😦 Χρόνια πολλά και σε ‘σένα, εύχομαι να έχεις μια σούπερ Πρωτοχρονιά, με ότι καλύτερο για το νέο έτος.

  2. welcome..

  3. Ελπίζω να βρεις αυτό που λείπει!!! Το πνεύμα.. ξέρεις..
    Και όλα καλά θα πάνε και θα περάσεις μια χαρά!!!
    Δεν θέλω ψυχολογικό πέσιμο!!!

    • Που να το βρω βρε hfaistiona… βασικά το περίμενα ότι θα αντιμετωπίσω μια περίεργη κατάσταση αλλά είναι λες και τα Χριστούγεννα δεν έφτασαν σ’ αυτή την πόλη. Ούτε ο Michael Buble δε μπορεί να σώσει την κατάσταση, κι ας τον έχω όλη μέρα να μου τραγουδάει τα χριστουγεννιάτικα του. Ας είναι.. τουλάχιστον η παρέα είναι εδώ, τα τέλεια μπαράκια και οι σούπερ μουσικές το ίδιο, οπότε κάπως φτιάχνει το πράμα.
      Καλή συνέχεια και καλή Πρωτοχρονιά να έχεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: