Πράματα και θάματα

Astrologos Tzeni

Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα, ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι ακριβώς γιορτή αλλά περισσότερο μια κατάσταση του μυαλού (a state of mind). Αυτό το μυαλό λοιπόν είναι που σε βάζει σε μία κατάσταση στην οποία θες να κοιτάς έξω από το παράθυρό σου και να βλέπεις κατάλευκες βουνοπλαγιές και χιονισμένες σκέπες σπιτιών, βιαστικούς αλλά χαμογελαστούς ανθρώπους να κρυώνουν τυλιγμένοι στα παλτό τους, ενώ εσύ δέχεσαι νωχελικά την ζέστη του τζακιού, πίνοντας τσάι από την κόκκινη κούπα που γράφει «It’s ho-ho-hot!» Ένα και μόνο συστατικό να λείπει απ’αυτή την εικόνα σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την κατάσταση. Ή με το μυαλό. Ή ακόμα χειρότερα με εσένα τον ίδιο.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν πως ένιωθα αυτές (ή καλύτερα εκείνες) τις μέρες που ήμουν σε μια κατάσταση που έλειπαν όλα τα παραπάνω συστατικά. Ή μάλλον όχι όλα, είχα τον Michael Bublé να μου τραγουδάει αλλά μετά τις πρώτες δυο-τρεις μέρες είδε κι απόειδε κι αυτός και τα παράτησε. Που να χωρέσουν οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες σε μια πόλη (και μια ολόκληρη χώρα) που δεν έχει διάθεση για γιορτές και πανηγύρια. Πόσο μάλλον για χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Αντ’ αυτών, οι περισσότεροι με τους οποίους μίλησα, τραγουδούσαν ένα διαφορετικό τροπάρι που ξεκινούσε πάντα με τον ίδιο στίχο: «τα πράματα εδώ είναι…» Η συνέχεια, περισσότερο πένθιμη παρά ηρωική, σε πλήρη αντίθεση με το όποιο γιορτινό πνεύμα είχε απομείνει. Με παρόμοια ανάμεικτα συναισθήματα και καταστάσεις κύλησαν οι υπόλοιπες μέρες υπενθυμίζοντάς μου συνεχώς ότι μένω εκτός αλλά και πίσω από τα πράγματα. Έμαθα νέες λέξεις όπως Χολίδης, Μπεκατώρου, Νομικού, Ψυχούλη, Πετρετζίκης. Η κρίση της διπλής γεωγραφικής και εθνικής μου ταυτότητας κορυφώθηκε όταν άκουσα την Κατερίνα Παπουτσάκη να τραγουδάει Adele, μη ξέροντας αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Είδα από πρώτο χέρι πως ένα παραδοσιακά γιορτινό τραπέζι μπορεί να εκσυγχρονιστεί, με το πέμπτο ‘μέλος’ της οικογένειας να τρώει μαζί μας μέσω Skype. Έζησα την πιο ωραία ίσως εορταστική στιγμή στο αγαπημένο μου καφέ, όταν μπήκαν μέσα παιδιά από τη χορωδία του Δήμου και άρχισαν να τραγουδούν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ανάμεσα σ’αυτά και το αγαπημένο μου Adeste Fideles.

Βλέπεις λοιπόν, πως σε όλες τις παραπάνω καταστάσεις, δεν υπήρχαν τα συστατικά για να ‘φτιαχτούν’ αυτό που λένε Χριστούγεννα ονειρεμένα. Θα μου πεις αν ήταν ευτυχισμένα, τι άλλο θες; Δε ξέρω, ίσως το ότι δεν τα έχω ζήσει ακόμα έτσι όπως τα φαντάζομαι και τα επιθυμώ να με κάνει να τα λαχταρώ και να τα περιμένω ακόμα πιο πολύ. Θα έρθουν όμως; Γι’ αυτό σκέφτηκα να πάω σ’ενα ειδικό να μου πει μια και καλή, αλλά ηταν περασμένες 14:00 και η Αστρολόγος Τζένη, ως έμπορος ελπίδων, ακολουθούσε εορταστικό ωράριο: έκανε σπαστό.

~ από writersblokc στο 18 Ιανουαρίου, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: