Φωτογράφω σκανδιναβικά

Όταν φτάνεις σε μια πόλη για πρώτη φορά βράδυ, μοιάζει λες κι έχει βάλει τα καλά της για να σε υποδεχτεί, απαστράπουσα και λαμπερή. Όταν φτάνεις πρωί, την βλέπεις ζωντανή και πολυάσχολη, με κόσμο να γεμίζει τους δρόμους που ανυπομονείς να περπατήσεις. Όταν όμως φτάνεις στο ξεκίνημα του τέλους μιας Κυριακής, όλα αυτά αλλάζουν. Η πόλη, κουρασμένη μετά από άλλη μια εβδομάδα, το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να υποδεχτεί ακόμα έναν ταξιδιώτη. Το ίδιο και οι κάτοικοι, που προφανώς έχουν γυρίσει σπίτια τους από νωρίς, αφήνοντας τους δρόμους άδειους. Μια άδεια πόλη. Κάπως έτσι πέρασα τις πρώτες μου ώρες στο Malmö: γκρίζα, κρύα και παρέα με τον Jason Bourne – το τελευταίο – στο tv3.

Ευτυχώς όλα αυτά άλλαξαν το επόμενο πρωί, με τη βοήθεια του ήλιου.

Άλλη πόλη.
Ζωντάνεψαν τα κτίρια, άνοιξαν τα μαγαζιά – στις 10 βέβαια, but still… -, γέμισαν και οι δρόμοι όμορφους Μαλμιώτες! Πρώτα με ποδήλατα, μετά πεζοί αλλά πάντα στυλάτοι, ψηλοί και πολύ όμορφοι, το’πα; Δε μπορώ να στο περιγράψω, είναι κάτι που πρέπει να δεις από κοντά για να το πιστέψεις. Εγώ προσωπικά, δηλώνω πλέον φαν. Και των κατοίκων και των χοντρών, πλεκτών πουλόβερ που ναι, φοράνε ακόμα και τέλη Αυγούστου. Το βράδυ, γιατί την μέρα κυκλοφορούν κάπως έτσι:

Η πόλη απ’το νερό είναι πιο όμορφη, δεν είχα πάρει χαμπάρι πόσο πράσινη είναι και πόσα πάρκα έχει. Για να μην πω γέφυρες – το κέντρο είναι  περικυκλωμένο από νερό οπότε όπου κι αν θες να πας, αναγκαστικά θα περάσεις μια γέφυρα. Και τις πιο πολλές φορές θα’ναι με ποδήλατο, αφού εκεί, ανηφόρα τι θα πει, δεν έχουν ιδέα.

Το Malmö πολύ τουριστικό δεν είναι, δε της λες must-see πόλη. Έχει ένα πολύ αστικό feeling,  τόσο που σε άσχετες στιγμές μου θύμισε έντονα την Αθήνα: οι πολυκατοικίες, τα στενά, οι γειτονιές, τα φώτα στους δρόμους τη νύχτα. Και εργοτάξια, παντού κάτι χτίζουν, κάτι φτιάχνουν με αποτέλεσμα όπου κι αν πας ν’ακούς θορύβους μιας πόλης που ακόμα χτίζεται. Σημάδι ανάπτυξης; Ίσως. Εξάλλου, ήταν η ίδια ανάπτυξη που κατασκεύασε την πανέμορφη βιβλιοθήκη της πόλης και που όρθωσε το 2005 το  Turning Torso, τον ψηλότερο ουρανοξύστη της Σουηδίας και το τρίτο ψηλότερο κτίριο κατοικίων στην Ευρώπη.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το ελληνικό στοιχείο: τα πρώτα ελληνικά τα άκουσα μετά από σχεδόν 1 ώρα που έφτασα από δύο έλληνες που στο θέαμα της κεντρικής πλατείας Lilla Torg – τύπου Πλάκα στο πιο μικρό -, αναφώνησαν «ώπα, τι έχουμε εδώ;». Τέλος έχω στοιχεία που αποδεικνύουν οτι η ελληνική κουζίνα σκίζει στη Σκανδιναβία – το στιφάδο άραγε πως το προφέρουν; -, το καλύτερο παγωτό είναι στο Lejonet & Björnen και τις πιο cool φιγούρες θα τις βρεις να στέκονται στον Södergatan. Τόσες φορές τους χαμογέλασα πηγαίνοντας πάνω-κάτω, ένας άνθρωπος μου πει τι είναι, δε βρέθηκε. Δεν πειράζει, θα μάθω την επόμενη φορά.

~ από writersblokc στο 31 Αυγούστου, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: