Στην υγειά μας

Εμείς, χρόνια τώρα, κάνουμε Πρωτοχρονιά με το Mega. Οικογενειακώς. Και όταν λέω οικογενειακώς, εννοώ πως η οικογένεια μαζεύεται γύρω απ’το τραπέζι για να φάει, ενώ το Mega παίζει κάπου στο βάθος, ίσα για να κάνει την φασαρία που θα έκανε μια μεγαλύτερη παρέα και να μας κάνει να νιώσουμε ότι και εμείς είμαστε μέρος της.

Προσωπικώς, θα προτιμούσα τη ΝΕΤ. Έχει και την φασαρία και την παρέα, έχει πάντα την σωστή, γιορτινή διάθεση και ένα πρόγραμμα, που αν και δεν είναι του γούστου μου, φαίνεται να είναι πολύ διασκεδαστικό. Τουλάχιστον όσοι έχουν μαζευτεί γύρω απ΄το δικό τους τραπέζι, φαίνεται να κάνουν κέφι. Έλα όμως που είναι μαγνητοσκοπημένο και κάθε φορά με πιάνει τρόμος: το διακινδυνεύεις να μη πάρεις χαμπάρι ότι μπήκε ο καινούριος χρόνος επειδή ο Σπύρος Παπαδόπουλος χάνει δευτερόλεπτα στην αντίστροφη μέτρηση;

Επίσης, έχει πάντα πιο κεφάτους καλεσμένους από τους δικούς μας. Καλοντυμένοι, χαμογελαστοί, τραγουδάνε και χορεύουν και περνάνε τόσο καλά, που θα ήθελα να κάθομαι δίπλα στην Κατερίνα Παπουτσάκη και να σχολιάζουμε πόση ώρα ψάχναμε να βρούμε τι θα βάλουμε ή το κρασί που μας έβγαλε ο Σπύρος. Αντ’ αυτού, κάθομαι δίπλα στη θεία Κατερίνα· με ρωτάει για άλλη μια φορά αν έχω κοπέλα ή αν τα τυροπιτάκια αυτά τα’κανε η μάνα μου, η οποία κάθεται απέναντι και μαλώνει με τον αδελφό μου για το ποιος από τους δύο κάνει τον καλύτερο φρικασέ. Ο μπαμπάς, πάντα στην ίδια θέση, τρώει με όρεξη, ανυπομονώντας να πέσει για ύπνο αμέσως μετά και πάντα μεταξύ 10 και 10:30μμ.

Και στην άκρη εγώ, να παρατηρώ τους πάντες και τα πάντα. Το κερί στην μέση του τραπεζιού που δεν είναι για να κάνει ατμόσφαιρα αλλά για να την καθαρίζει απ’τον καπνό του τσιγάρου του μπαμπά. Το μικρό πηρουνάκι που χρησιμοποιεί ο αδελφός μου από τότε που τον θυμάμαι. Την χαρά και την λαχτάρα για επιβεβαίωση στην φωνή της μαμάς, όταν τον ρωτάει αν έχει ξαναφάει ωραιότερο ψητό. Εννοεί απ’το δικό της, αλλά ποτέ δε το λέει, η πρόταση πάντα σταματάει εκεί.

Η Κατερίνα Παπουτσάκη τώρα τραγουδάει ένα αγαπημένο τραγούδι παρέας και έχει ξεσηκώσει τους καλεσμένους, οι οποίοι έχουν μαζευτεί στην πίστα και χορεύουν. Απορώ αν όντως περνάνε τόσο καλά το πραγματικό βράδυ της παραμονής στα σπίτια τους. Το δικό μας πάλι, νυσταγμένο και μετρώντας λιγότερα μέλη απ’όταν άρχισε το φαγοπότι, ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον καινούριο χρόνο με εμφανώς λιγότερο κέφι. Όλα όμως είναι στη θέση τους: τα φωτάκια στο δέντρο ανάβουν πάντα στην ίδια χαμηλή ταχύτητα, οι ήχοι απ’το καθάρισμα της κουζίνας ανακατεύονται με αυτούς του τηλεοπτικού γλεντιού και το σαλόνι έχει μια ανεπαίσθητη μυρωδιά από γλυκά και ξύσμα πορτοκαλιού. Και ξαφνικά, δεν με πειράζει και τόσο που δεν είμαι εκεί να πιάσω την Κατερίνα απ’τον ώμο και να χορέψουμε μαζί. Είμαι σπίτι μου. Δεν είναι πολύ γιορτινό, ούτε όμορφα στολισμένο και κανείς δεν πρόκειται να χορέψει. Αλλά είμαστε όλοι εκεί και προς το παρόν, αυτό αρκεί. Άσε που είμαι σίγουρος ότι το κρασί μας είναι πολύ καλύτερο απ’του Σπύρου.

~ από writersblokc στο 9 Ιανουαρίου, 2013.

2 Σχόλια to “Στην υγειά μας”

  1. Όμορφα τα λες..
    Με την οικογένεια όσο «χάλια» να περάσεις είσαι με τους ανθρώπους σου..
    Αυτούς που δίπλα τους νιώθεις ασφάλεια.. 🙂 Καλή χρονιά να έχεις!

    • Νομίζω η λέξη κλειδί είναι ασφάλεια. Είναι όλοι και όλα τόσο γνώριμα και οικεία που σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής, χωρίς να νοιάζεσαι και πολύ αν περνάς καλά ή αν το ‘ντεκόρ’ είναι ανάλογο της περίστασης.

      Καλή χρονιά και σε’σένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: