Φωτογράφω σκανδιναβικά

•31 Αύγουστος, 2012 • Σχολιάστε

Όταν φτάνεις σε μια πόλη για πρώτη φορά βράδυ, μοιάζει λες κι έχει βάλει τα καλά της για να σε υποδεχτεί, απαστράπουσα και λαμπερή. Όταν φτάνεις πρωί, την βλέπεις ζωντανή και πολυάσχολη, με κόσμο να γεμίζει τους δρόμους που ανυπομονείς να περπατήσεις. Όταν όμως φτάνεις στο ξεκίνημα του τέλους μιας Κυριακής, όλα αυτά αλλάζουν. Η πόλη, κουρασμένη μετά από άλλη μια εβδομάδα, το τελευταίο πράγμα που θέλει είναι να υποδεχτεί ακόμα έναν ταξιδιώτη. Το ίδιο και οι κάτοικοι, που προφανώς έχουν γυρίσει σπίτια τους από νωρίς, αφήνοντας τους δρόμους άδειους. Μια άδεια πόλη. Κάπως έτσι πέρασα τις πρώτες μου ώρες στο Malmö: γκρίζα, κρύα και παρέα με τον Jason Bourne – το τελευταίο – στο tv3.

Ευτυχώς όλα αυτά άλλαξαν το επόμενο πρωί, με τη βοήθεια του ήλιου.

Άλλη πόλη.
Ζωντάνεψαν τα κτίρια, άνοιξαν τα μαγαζιά – στις 10 βέβαια, but still… -, γέμισαν και οι δρόμοι όμορφους Μαλμιώτες! Πρώτα με ποδήλατα, μετά πεζοί αλλά πάντα στυλάτοι, ψηλοί και πολύ όμορφοι, το’πα; Δε μπορώ να στο περιγράψω, είναι κάτι που πρέπει να δεις από κοντά για να το πιστέψεις. Εγώ προσωπικά, δηλώνω πλέον φαν. Και των κατοίκων και των χοντρών, πλεκτών πουλόβερ που ναι, φοράνε ακόμα και τέλη Αυγούστου. Το βράδυ, γιατί την μέρα κυκλοφορούν κάπως έτσι:

Η πόλη απ’το νερό είναι πιο όμορφη, δεν είχα πάρει χαμπάρι πόσο πράσινη είναι και πόσα πάρκα έχει. Για να μην πω γέφυρες – το κέντρο είναι  περικυκλωμένο από νερό οπότε όπου κι αν θες να πας, αναγκαστικά θα περάσεις μια γέφυρα. Και τις πιο πολλές φορές θα’ναι με ποδήλατο, αφού εκεί, ανηφόρα τι θα πει, δεν έχουν ιδέα.

Το Malmö πολύ τουριστικό δεν είναι, δε της λες must-see πόλη. Έχει ένα πολύ αστικό feeling,  τόσο που σε άσχετες στιγμές μου θύμισε έντονα την Αθήνα: οι πολυκατοικίες, τα στενά, οι γειτονιές, τα φώτα στους δρόμους τη νύχτα. Και εργοτάξια, παντού κάτι χτίζουν, κάτι φτιάχνουν με αποτέλεσμα όπου κι αν πας ν’ακούς θορύβους μιας πόλης που ακόμα χτίζεται. Σημάδι ανάπτυξης; Ίσως. Εξάλλου, ήταν η ίδια ανάπτυξη που κατασκεύασε την πανέμορφη βιβλιοθήκη της πόλης και που όρθωσε το 2005 το  Turning Torso, τον ψηλότερο ουρανοξύστη της Σουηδίας και το τρίτο ψηλότερο κτίριο κατοικίων στην Ευρώπη.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το ελληνικό στοιχείο: τα πρώτα ελληνικά τα άκουσα μετά από σχεδόν 1 ώρα που έφτασα από δύο έλληνες που στο θέαμα της κεντρικής πλατείας Lilla Torg – τύπου Πλάκα στο πιο μικρό -, αναφώνησαν «ώπα, τι έχουμε εδώ;». Τέλος έχω στοιχεία που αποδεικνύουν οτι η ελληνική κουζίνα σκίζει στη Σκανδιναβία – το στιφάδο άραγε πως το προφέρουν; -, το καλύτερο παγωτό είναι στο Lejonet & Björnen και τις πιο cool φιγούρες θα τις βρεις να στέκονται στον Södergatan. Τόσες φορές τους χαμογέλασα πηγαίνοντας πάνω-κάτω, ένας άνθρωπος μου πει τι είναι, δε βρέθηκε. Δεν πειράζει, θα μάθω την επόμενη φορά.

Αληθινοί Διάλογοι XIII

•14 Αύγουστος, 2012 • 3 Σχόλια

Αν μπαίνεις συχνά-πυκνά σε αυτό το ιστολόγιο, πρώτον σ’ευχαριστώ και δεύτερον ίσως να έχει πάρει το μάτι σου τον φίλο μου τον Κωνσταντίνο – σε άλλα posts κάνει εμφάνιση ως Κώστας, μην μπερδεύεσαι. Αν διαβάσεις αυτά τα posts, ίσως καταλάβεις για τι άτομο πρόκειται. Πως να τον περιγράψω τώρα;… Είναι έξυπνο παιδί, μορφωμένο, σοβαρό. Έχει όμως ένα ελάττωμα: δε συγκεντρώνεται. Καθόλου. Αυτός και η Μπία Μπέκου. Ξέρει πράγματα, βεβαίως… απλώς τα μπερδεύει λίγο και όχι απαραίτητα μεταξύ τους.
Και για να μην μπερδεύεσαι κι εσύ, τα μπλε είμαι εγώ.

Σχετική βιβλιογραφία:

Αληθινοί Διάλογοι XII

Αληθινοί Διάλογοι  Χ

Αληθινοί Διάλογοι IX

Αληθινοί Διάλογοι VIII

Αληθινοί Διάλογοι VII

Περι Έρωτος

•26 Ιουλίου, 2012 • 13 Σχόλια

Ένας σοφός είπε τις προάλλες: ο έρωτας είναι σα τους κοιλιακούς. Αν δε τους έχεις μέχρι τα 25, τότε μάλλον δε θα τους έχεις ποτέ.

Σκληρή κουβέντα.

Ειδικά αν πιστεύεις στον Έρωτα. Και ακόμα πιο ειδικά αν δεν έχεις ούτε κοιλιακούς.

Η πίστη στον Έρωτα λειτουργεί κι αυτή σαν ένας μυς: χρειάζεται τροφή για να αναπτυχθεί και να δυναμώσει. Τέτοια τροφή βρίσκεται άφθονη σε πηγές της Κουλτούρας του Έρωτα: ταινίες, μουσικές, τραγούδια. σειρές, βιβλία. Όλα μιλάνε για το πόσο ωραίος είναι ο Έρωτας, πόσο μεγάλος, πως όταν ερωτεύεσαι κάτι αλλάζει αλλά ποτέ δε σου λένε τι ακριβώς. Καλός μαλάκας κι εγώ, το’χω φτιάξει μέσα μου ότι γίνεται κάτι σαν αποκάλυψη και λες τώρα, είμαι ερωτευμένος, σα να είναι μια πράξη μεγαλείου.

Κάθομαι για καφέ και λέω δε μπορεί τώρα θα’ρθει, τώρα θα συμβεί. Γιατί για να το λένε Έρωτα θα’ρχεται με κάτι μεγάλο, σχεδόν μεγαλειώδες. Αν όμως έρχεται με τα μικρά και τα ασήμαντα; Αν είναι ας πούμε σ’ένα κόκκινο καρό πουκάμισο, στο δεξιό προφίλ ενός προσώπου, σε δυο λέξεις κι ενα φλυτζάνι διπλού εσπρέσσο; Φαντάζομαι πως όλα αυτά είναι τα υλικά που σιγά-σιγά χτίζουν κάτι που ίσως εξελιχθεί σε Έρωτα, αλλά θέλει το χρόνο του μέχρι να έρθει.

Και όταν έρθει, τότε γίνεται αυτό το μεγάλο και μεγαλειώδες ή παραμένει επίμονα στα μικρά κι ασήμαντα; Και τελικά, είναι τόσο λάθος; Είναι λάθος που αντί να νιώθεις  πεταλούδες στο στομάχι, εσύ να νιώθεις ότι περνάς καλά όταν είσαι με κάποιον;

– Έτσι απλά;
– Ναι, έτσι απλά.

Είναι λάθος που αντί να βλέπετε αστέρια που λαμπυρίζουν στους φεγγαροφωτισμένους δρόμους που περπατάτε μαζί, εσείς να κυλιέστε στο γρασίδι χασκογελώντας; Και σοβαρά τώρα, πότε ήταν η τελευταία φορά που περπάτησες σε φεγγαροφωτισμένο δρόμο;

Δε ξέρω τι θα με πειράξει περισσότερο, να ανακαλύψω ότι τελικά δεν υπάρχει Έρωτας – κάτι που θα διέλυε σύσσωμη την Κουλτούρα που τον πουλάει αβέρτα – ή να συνειδητοποιήσω ότι έρχεται σιγά, σχεδόν ήσυχα και χωρίς πολλά-πολλά; Όλα αυτά φυσικά, αν υποθέσουμε ότι ο Έρωτας υπάρχει. Γιατί όπως έχει πει και ένας άλλος σοφός, if happy ever after did exist, I will still be holding you like this.

Με τρομάζει.

Όχι τόσο το νόημα του δημοφιλούς αποφθέγματος, όσο το ότι αυτός ο σοφός είχε κοιλιακούς πριν τα 25. Για να το λέει, κάτι θα ξέρει.

Το καλοκαίρι που δεν έζησα

•22 Ιουλίου, 2012 • 3 Σχόλια

Λίγα πράγματα ελληνικά έχω κρατήσει μέσα μου. Το καλοκαίρι είναι ένα από αυτά.

Και χαίρομαι.

Χαίρομαι που έξω απ’το παράθυρό μου, βλέπω τα φύλλα του ψηλού δέντρου να ανακατεύονται ευχάριστα από τον δροσερό αέρα – πόσα καλοκαίρια μου δεν έχουν ντυθεί με αυτό τον ήχο.

Χαίρομαι που οι γείτονες από κάτω έχουν μονίμως ανοικτή μία μαύρη ξαπλώστρα στην βεράντα τους. Είναι απ’αυτές με το κυψελωτό ύφασμα, που όταν κάθεσαι πολλές ώρες αφήνει στο δέρμα σου το ίδιο σχέδιο. Tο νιώθεις στα ακροδάχτυλά σου όταν καθαρίζεις απ’τα χέρια σου την άμμο.

Χαίρομαι που μπορώ ακόμα να φανταστώ πως είναι να μαζεύεσαι γύρω απ’το τραπέζι για φαγητό, μετά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα. Πόσο γλυκός και ελαφρύς είναι ο μεσημεριανός ύπνος, πάντα με παράθυρα ανοικτά. Πόσο ευχάριστα το σούρουπο ακολουθείς τα ίδια βήματα πίσω στην παραλία.

Αληθινοί Διάλογοι XII

•5 Ιουνίου, 2012 • 2 Σχόλια

ή αλλιώς Η Αφαιρετική Λογική της Μινιμαλιστικής Γλυπτικής.

Κάνοντας σχέδια για την περασμένη εβδομάδα, αποφάσισα να πάω στο Barbican για την έκθεση Bauhaus: Art as Life. Στέλνω e-mail λοιπόν στον Κώστα – σε άλλα posts κάνει εμφάνιση ως Κωνσταντίνος, μη μπερδεύεσαι -, και προσπαθώ να του εξηγήσω τι θα δω, τι είναι το Bauhaus κλπ. Αλλά όπως πάντα o ‘καλλιτέχνης’ έχει απορίες:

W: Exei ekthesi/afieroma sto Bauhaus, kinima/sxoli pou idrythike stin Vaimari tis Germanias to 1920 kai to opoio agapo gia pollous kai diaforous logous, kyrios giati daneizetai stoixeia apo ton modernismo me epirroes sxedon se kathe morfi design.

K: Kale egw to Bauhaus giati nomiza oti einai emporiko sthn Stutgardh?

«Μα το έχει καταλάβει, δεν…»

Σχετική βιβλιογραφία:

Οπτικοακουστικό υλικό: 

 

K. Πρέσβη, με κακομαθαίνετε…

•4 Ιουνίου, 2012 • Σχολιάστε

Προσφάτως και αίφνης ομολογώ, διαπίστωσα πως το διαβατήριό μου λήγει τον Νοέμβριο. Όταν το είπα στον Κώστα – σε άλλα ποστς κάνει εμφάνιση ως Κωνσταντίνος, μη μπερδεύεσαι – μου είπε ότι για να κλείσει ραντεβού ν’ανανεώσει το δικό του του πήρε κάμποσους μήνες, οπότε σκέφτηκα ότι έξι μήνες πριν είναι αρκετός χρόνος για να αρχίσω τις διαδικασίες. Απευθύνομαι λοιπόν στην υπηρεσία υπεύθυνη για την ανανέωση, την Ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο. Πρώτη στάση η ιστοσελίδα τους. Μερικά κλικ και 10΄αργότερα αποφάσισα ν’αρχίσω να καταγράφω αυτή την ‘εμπειρία’, πρός γνώσην και συμμόρφωση:

Τετάρτη, 9 Μαϊου.

10:10π.μ. – Μπαίνω στην σελίδα της πρεσβείας όπου το «σύστημα κλεισίματος ραντεβού» μου λέει ότι «δεν υπάρχουν διαθέσιμα ραντεβού για διαβατήρια». Στην ίδια σελίδα διαβάζω ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιήσω το αυτοματοποιημένο σύστημα για να κάνω ερωτήσεις, ότι κάθε μέλους του προσωπικού χειρίζεται μόνο μια κατηγορία – θέμα και ότι πρέπει να κλείσω ραντεβού μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο (το μόνο υπογραμμισμένο). Ραντεβού δεν μπορώ να κλείσω, προφανώς, αλλά το σύστημα μου δίνει την δυνατότητα να διαλέξω τι χρώμα θέλω να έχει η σελίδα (Blue 1, Gray 1, Orange 1).

10:25 – Στέλνω email στον Κώστα, περιγράφοντας τα highlights της ιστοσελίδας μ’εναν ομολογουμένως εύθυμο τρόπο.

10:30 – Παίρνω τηλέφωνο στην πρεσβεία και με χαιρετίζει μια φωνή βγαλμένη απ’τον ΟΤΕ την δεκαετία του ’60, η οποία με καλωσορίζει στην πρεσβεία της Ελλάδας στο Λονδίνο. Στα ελληνικά και τα αγγλικά αυτό.  Η Φωνή μου δίνει τρεις επιλογές. Η επιλογή νο.2 με πληροφορεί ότι η πρεσβεία δέχεται πλέον μόνο με ραντεβού και για να κλείσω ραντεβού πρέπει να το κάνω μέσω της σελίδας της πρεσβείας στο Ιντερνετ.

15:15 – O Κώστας στέλνει email στο οποίο μου λέει ότι έχει κλείσει ραντεβού για την Δευτέρα το μεσημέρι. Νέα πληροφορία.

15:22 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.2) κι αυτή τη φορά δεν ‘πατάω’ επιλογή και τ’αφήνω να χτυπήσει. Απάντηση καμία.

15:28 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.3), χτυπάει 9 φορές και το σηκώνουν. Στο βάθος ακούω θόρυβο γραφείου και ξαφνικά κάποιος αρχίζει να παίρνει τηλέφωνο απ’την γραμμή που έχει απαντήσει! Λέω, ναι; πάνω από το μπιπ-μπιπ-μπιπ που με ξεκουφαίνει και μου το κλείνουν.

16:25 Παίρνω τηλέφωνο. Απάντηση καμία.

16:50 – Στέλνω email  στον Κώστα, αυτή τη φορά σε λιγότερο εύθυμο ύφος και απορώ κι εξίσταμαι για την απουσία ραντεβού.

16:52 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.4). Απάντηση καμία.

16:53 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.5) κι αρχίζω να παίζω με τις επιλογές. Πατάω 1 για το γενικό προξενείο κι αναρωτιέμαι τι θα πω αμα το σηκώσει ο πρόξενος. Αντ’αυτού βγαίνει πάλι η Φωνή η οποία με προειδοποιεί πως το μήνυμα θ’ακουστεί και στα Αγγλικά. Με καλωσορίζει στην ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο και με ενημερώνει – σε αυτή τη version με πιο αυστηρό ύφος θαρρώ – πως η πρεσβεία θα δέχεται το κοινό μόνο με ραντεβού.

Τετάρτη 16 Μαϊου

09:46 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.5). Απάντηση καμία.

11:02 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.6). Απάντηση καμία.

11:03 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.7). Απάντηση καμία. Είναι προφανές πλέον ότι σύσσωμη η ελληνική πρεσβεία απουσιάζει. Αυτός ο έρμος ο πρόξενος, σκέφτομαι, που να είναι άραγε;

16:18 – Παίρνω τηλέφωνο (νο.8). Μία από τις επιλογές με καλεί να αφήσω μήνυμα, κάτι που βρίσκω άκρως δελεαστικό. Στο μυαλό μου ακούγεται κάπως έτσι: «Ναι, γεια σας; Μια ερώτηση θα ήθελα… προσπαθώ να κλείσω ραντεβού για να ανανεώσω το διαβατήριο μου, λήγει το Νοέμβριο. Που μας έρχεται. Διάβασα στην ιστοσελίδα σας στο Ιντερνετ ότι πρέπει να κλείσω ραντεβού μόνο-υπογραμμισμένο όταν είναι απολύτως απαραίτητο, αλλά σκέφτηκα να μην το αφήσω τελευταία στιγμή. Μην πάω ας πούμε στο αεροδρόμιο και δε με βάλουνε στ’αεροπλάνο – χαχα –  καταλαβαίνετε. Ξέρω ότι έχετε ραντεβού, ο φίλος μου ο Κώστας έκλεισε το δικό του για την Δευτέρα. Που μας έρχεται. Εγώ πότε μπορώ να περάσω, ε; Ευχαριστώ πολύ».

Πέμπτη 17 Μαϊου

09:09 – Παίρνω τηλέφωνο. Απάντηση καμία.

Μέχρι σήμερα, δεν έχω καταφέρει να κλείσω ακόμα ραντεβού.
Η τύχη σύσσωμης της ελληνικής πρεσβείας, αλλά και του έλληνα πρόξενου αγνοείται. «Το μήνυμα θα ακουστεί και στα αγγλικά. Όποιος γνωρίζει κάτι για την υπόθεση, παρακαλείται να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω της Ιστοσελίδας μας στο Ιντερνετ.»

Φωτογράφω ΙΙ

•13 Μαΐου, 2012 • 7 Σχόλια

Η αλήθεια είναι πως δεν την έζησα αρκετά την πόλη για να μπορώ να γράψω ολοκληρωμένη άποψη, γι’αυτό θα ήθελα να ξαναπάω στο Άμστερνταμ. Να τα ξανακάνω όλα απ’την αρχή, αυτή τη φορά με ήλιο. Να τα νιώσω όλα αλλιώς: τα ψιλόλιγνα κτίρια με τα ανοικτά παράθυρα, τα ‘σπίτια’, αραδιασμένα και δεμένα στην άκρη των καναλιών, τα ήσυχα στενά που ξαπλώνουν στις άκρες από τις γέφυρες, πάνω από τους ατελείωτους δρόμους από νερό. Ένα σκηνικό που επαναλαμβάνεται και σε ξεγελάει, κάνοντάς σε να νομίζεις πως όσο κι αν περπατάς, φτάνεις πάντα στο ίδιο σημείο. Αυτή η ‘οθφαλμαπάτη’ είναι που κάνει την πόλη να μοιάζει βγαλμένη από φαντασία, όνειρο ή βιβλίο· το σχετικά μικρό της μέγεθος την κάνει προσιτή, σχεδόν γνώριμη, κι εσένα, χαρακτήρα βγαλμένο απ’το  βιβλίο με τις ιστορίες της.

Σχετική βιβλιογραφία:

Αληθινοί Διάλογοι XI
Φωτογράφω

Φωτογραφικό Υλικό:


Κυριακή βράδυ στην άκρη της πόλης


Απλή, καθημερινή κάτοικος Άμστερνταμ


Ωραίο ποστερ 1


Ωραίο ποστερ 2