Φωτογράφω ΙΙ

Η αλήθεια είναι πως δεν την έζησα αρκετά την πόλη για να μπορώ να γράψω ολοκληρωμένη άποψη, γι’αυτό θα ήθελα να ξαναπάω στο Άμστερνταμ. Να τα ξανακάνω όλα απ’την αρχή, αυτή τη φορά με ήλιο. Να τα νιώσω όλα αλλιώς: τα ψιλόλιγνα κτίρια με τα ανοικτά παράθυρα, τα ‘σπίτια’, αραδιασμένα και δεμένα στην άκρη των καναλιών, τα ήσυχα στενά που ξαπλώνουν στις άκρες από τις γέφυρες, πάνω από τους ατελείωτους δρόμους από νερό. Ένα σκηνικό που επαναλαμβάνεται και σε ξεγελάει, κάνοντάς σε να νομίζεις πως όσο κι αν περπατάς, φτάνεις πάντα στο ίδιο σημείο. Αυτή η ‘οθφαλμαπάτη’ είναι που κάνει την πόλη να μοιάζει βγαλμένη από φαντασία, όνειρο ή βιβλίο· το σχετικά μικρό της μέγεθος την κάνει προσιτή, σχεδόν γνώριμη, κι εσένα, χαρακτήρα βγαλμένο απ’το  βιβλίο με τις ιστορίες της.

Σχετική βιβλιογραφία:

Αληθινοί Διάλογοι XI
Φωτογράφω

Φωτογραφικό Υλικό:

Κυριακή βράδυ στην άκρη της πόλης

Απλή, καθημερινή κάτοικος Άμστερνταμ

Ωραίο ποστερ 1

Ωραίο ποστερ 2

Αληθινοί Διάλογοι ΧΙ

Τελευταία μέρα στο Amsterdam, λίγες ώρες πριν φύγω, ψάχνω ένα μαγαζί για γρήγορο lunch, κάπου στο Soho της πόλης. Μπαίνω στο εκδοτήριο εισιτηρίων παύλα info, όπου συναντώ μια συμπαθέστατη κυρία, πληθωρική και πρόθυμη να βοηθήσει. Στο χέρι κρατώ το iPod touch, ντυμένο σε μια γαλάζια, δερμάτινη θήκη, φέρνω στην οθόνη το όνομα του δρόμου που θέλω να πάω και πλησιάζω:

Writersblokc: Με συγχωρείτε, μπορείτε να μου πείτε πως να βρω αυτή την οδό;
Κυρία: Βεβαίως (πλησιάζει)
W: Είναι αυτός εδώ ο δρόμος… (της δείχνω την οθόνη)
Κ: Πολύ ωραία η θήκη
W:..
Κ: M’αρέσει, από που το πήρες;
W: Το αγόρασα απ’το Λονδίνο αλλά τη θήκη την πήρα απ’το eBay
Κ: (σκεφτική) eBay, eBay…
W: Online?
Κ: (με τα χερια της κάνει ότι πληκτρολογεί στον αέρα) Internet?
W: Ναι
Κ: (δυσπιστεί) Α πα-πα..δε τα εμπιστεύομαι εγώ αυτά
W: Γιατί;
Κ: (εξακολουθεί να πληκτρολογεί στον αέρα) Γιατί βάζεις το pin σου και δε ξέρεις ποιος θα το δει
W: Όχι, είναι πολύ ασφαλές, και φτηνό. Την θήκη την πήρα 4 ευρώ
Κ: (έκπληκτη) Έλα!..
W: Ναι
Κ: Που θες να πας;
W: (της δείχνω την διεύθυνση στην οθόνη, με ομολογουμένως μικρά γράμματα)
Κ: (αρχίζει να χτυπάει την οθόνη για να κάνει zoom in) Δε μεγαλώνει άλλο αυτό;
W:…
Κ: Δε βλέπω (τώρα κάνουμε κι οι δυο tap-tap και pinch in) Περίμενε, έρχομαι. (φεύγει και μ’αφήνει να εξακολουθώ να κάνω zoom in, ανεπιτυχώς. Επιστρέφει μ’ένα μπλοκάκι και στυλο) Που είπαμε ότι θες να πας;
W: (της δείχνω ξανά την οθόνη) Εδώ
Κ: (μου σπρώχνει το χέρι πιο μακριά ενώ προσπαθεί να διαβάσει το όνομα του δρόμου) Reguderstraat;
W:…
Κ: Τι είναι εκεί, club;
W: (αμήχανα) Eεε όχι, ένα μαγαζί να φάω ψάχνω
E: Reguliersdwarsstraat. Ο gay δρόμος είναι;
W: Ναι
Κ: Τον ξέρω αυτό τον δρόμο! Άκου τι θα κανεις…

Για την ιστορία το βρήκα το Soho της πόλης, αλλά θα το θυμάμαι για άλλο λόγο: το Van Dobben – όπως πολύ σωστά έλεγε το Wallpaper* city guide – έχει κάτι από το Nighthawks του Edward Hopper και σερβίρει τις καλύτερες κροκέτες που θα φας ever.

 

Αληθινοί Διάλογοι Χ

Αν ένα πράγμα κάνει την ώρα στο γραφείο να περνάει πιο ‘ευχάριστα’, είναι τα e-mails που ανταλάσσουμε με τα παιδιά. Σε ενα από αυτά, γράφω στον Κωνσταντίνο – μη μπερδεύεσαι, σε άλλα posts κάνει εμφάνιση ως Κώστας – την υπόθεση μιας ταινίας, αλλά όπως πάντα στην πορεία το χάνουμε.

Παρακαλείται η Αλεξανδριανή Σικελιανού – ή έστω, ο χαμένος αδελφός της – να επικοινωνήσει με τον διαχειριστή του blog, να λυθεί μια και καλή αυτό το θέμα. Όχι τίποτα άλλο, έχω και δικό μου άνθρωπο που καίγεται να μάθει, ευχαριστώ.

Σχετική βιβλιογραφία:

- Αληθινοί Διάλογοι IX
- Αληθινοί Διάλογοι VIII
- Αληθινοί Διάλογοι VII

Πράματα και θάματα

Κάπου είχα διαβάσει παλιότερα, ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι ακριβώς γιορτή αλλά περισσότερο μια κατάσταση του μυαλού (a state of mind). Αυτό το μυαλό λοιπόν είναι που σε βάζει σε μία κατάσταση στην οποία θες να κοιτάς έξω από το παράθυρό σου και να βλέπεις κατάλευκες βουνοπλαγιές και χιονισμένες σκέπες σπιτιών, βιαστικούς αλλά χαμογελαστούς ανθρώπους να κρυώνουν τυλιγμένοι στα παλτό τους, ενώ εσύ δέχεσαι νωχελικά την ζέστη του τζακιού, πίνοντας τσάι από την κόκκινη κούπα που γράφει “It’s ho-ho-hot!” Ένα και μόνο συστατικό να λείπει απ’αυτή την εικόνα σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την κατάσταση. Ή με το μυαλό. Ή ακόμα χειρότερα με εσένα τον ίδιο.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν πως ένιωθα αυτές (ή καλύτερα εκείνες) τις μέρες που ήμουν σε μια κατάσταση που έλειπαν όλα τα παραπάνω συστατικά. Ή μάλλον όχι όλα, είχα τον Michael Bublé να μου τραγουδάει αλλά μετά τις πρώτες δυο-τρεις μέρες είδε κι απόειδε κι αυτός και τα παράτησε. Που να χωρέσουν οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες σε μια πόλη (και μια ολόκληρη χώρα) που δεν έχει διάθεση για γιορτές και πανηγύρια. Πόσο μάλλον για χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Αντ’ αυτών, οι περισσότεροι με τους οποίους μίλησα, τραγουδούσαν ένα διαφορετικό τροπάρι που ξεκινούσε πάντα με τον ίδιο στίχο: “τα πράματα εδώ είναι…” Η συνέχεια, περισσότερο πένθιμη παρά ηρωική, σε πλήρη αντίθεση με το όποιο γιορτινό πνεύμα είχε απομείνει. Με παρόμοια ανάμεικτα συναισθήματα και καταστάσεις κύλησαν οι υπόλοιπες μέρες υπενθυμίζοντάς μου συνεχώς ότι μένω εκτός αλλά και πίσω από τα πράγματα. Έμαθα νέες λέξεις όπως Χολίδης, Μπεκατώρου, Νομικού, Ψυχούλη, Πετρετζίκης. Η κρίση της διπλής γεωγραφικής και εθνικής μου ταυτότητας κορυφώθηκε όταν άκουσα την Κατερίνα Παπουτσάκη να τραγουδάει Adele, μη ξέροντας αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Είδα από πρώτο χέρι πως ένα παραδοσιακά γιορτινό τραπέζι μπορεί να εκσυγχρονιστεί, με το πέμπτο ‘μέλος’ της οικογένειας να τρώει μαζί μας μέσω Skype. Έζησα την πιο ωραία ίσως εορταστική στιγμή στο αγαπημένο μου καφέ, όταν μπήκαν μέσα παιδιά από τη χορωδία του Δήμου και άρχισαν να τραγουδούν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ανάμεσα σ’αυτά και το αγαπημένο μου Adeste Fideles.

Βλέπεις λοιπόν, πως σε όλες τις παραπάνω καταστάσεις, δεν υπήρχαν τα συστατικά για να ‘φτιαχτούν’ αυτό που λένε Χριστούγεννα ονειρεμένα. Θα μου πεις αν ήταν ευτυχισμένα, τι άλλο θες; Δε ξέρω, ίσως το ότι δεν τα έχω ζήσει ακόμα έτσι όπως τα φαντάζομαι και τα επιθυμώ να με κάνει να τα λαχταρώ και να τα περιμένω ακόμα πιο πολύ. Θα έρθουν όμως; Γι’ αυτό σκέφτηκα να πάω σ’ενα ειδικό να μου πει μια και καλή, αλλά ηταν περασμένες 14:00 και η Αστρολόγος Τζένη, ως έμπορος ελπίδων, ακολουθούσε εορταστικό ωράριο: έκανε σπαστό.

Μ’αεροπλάνα και βαπόρι

Κάπως έτσι ξεκίνησα τον μακρύ δρόμο της επιστροφής αυτά τα Χριστούγεννα. Έναν δρόμο που μετά από 3 αεροδρόμια και 2 πόλεις-σταθμούς, με έβγαλε στην Αθήνα η οποία με υποδέχτηκε με ένα γνώριμο σκηνικό ασταμάτητης βροχής και κρύου. Οι πρώτες προσπάθειες αλληλεπίδρασης με άλλους Έλληνες γίνονται αυθόρμητα σε άλλη γλώσσα ενώ χρειάστηκαν κάμποσα λεπτά για να συνηθίσουν τα μάτια στις λέξεις-ονόματα των τόσο ‘γνωστών’ πινακίδων: Κέντρο, Κορωπί, Κάντζα, Διόδια.  Από μακριά, μοιάζει σαν άλλη μια πόλη ντυμένη στα φώτα της νύχτας. Όσο πλησιάζουμε στο κέντρο, ο οικοδεσπότης μου αναλαμβάνει χρέη ξεναγού, ανακοινώνοντας τα ονόματα των δρόμων, εξηγώντας μου από που έρχονται και που καταλήγουν και παρουσιάζοντάς μου τα κτίρια που τόσο καλά γνωρίζω τα ονόματά τους από τα δελτία ειδήσεων.

Παρασκευή ξημέρωμα και η Αθήνα μοιάζει κλειστή. Μόνο τα διάσπαρτα φωτάκια και στολίδια μαρτυρούν το ιδιαίτερο των ημερών αλλά κι αυτά έχουν να συναγωνιστούν τα αυτοκόλλητα των ‘Ενοικιάζονται’. Μαγαζί στο Κολωνάκι ανοίκιαστο για μήνες; αναφωνεί απορημένος ο οικοδεσπότης μου. Ποτέ των ποτών.  Ευτυχώς τα υπόλοιπα κτίρια που θυμάμαι είναι ακόμα εκεί καθώς τα ‘χαιρετάω’ χαμογελώντας, αφού για ‘μένα αυτή η πόλη κουβαλάει κάτι παραπάνω από ξέγνοιαστα τριήμερα με βόλτες, κάτι πιο εσωτερικό και οικείο.

Το επόμενο πρωί, με τα φώτα σβησμένα, η Αθήνα επιστρέφει στην καθημερινή μορφή της: κίνηση στη Κηφισίας, ανυπόμονοι άνθρωποι στις στάσεις, μετανάστες με καρότσια, λεωφορεία και ταξί που κάνουν τον κατά τα άλλα ήρεμο οικοδεσπότη μου να γίνει ένας από αυτούς που κορνάρουν. Τα κτίρια της ‘αρχιτεκτονικής της πολυκατοικίας’ ξεπροβάλλουν το  ένα μετά το άλλο, ανακατεμένα με κτίσματα από άλλες εποχές, ετοιμόρροπα κτίσματα και πάρκινγκ, δημιουργώντας εικόνες αυθεντικά αθηναϊκές και συναισθηματικά γνώριμες που ταράσσουν τους ελληνικούς μου κύκλους.

Εκτός τόπου και κλίματος – όπως καταλαβαίνεις, μέσα σ’όλα αυτά, τα Χριστούγεννα και το αίσθημα που έρχεται μαζί τους έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα ή χάθηκαν κάπου στο μακρύ ταξίδι του γυρισμού. Ελπίζω να’ναι κάπου μέσα στην κούτα με τα στολίδια που με περιμένουν ανυπόμονα να τα κρεμάσω στο αστόλιστο δέντρο.

Σχετική βιβλιογραφία:

Ο ωραίος των Αθηνών ΙΙ
Ο ωραίος των Αθηνών
Το συναίσθημα των ημερών

Το Νυχτερινό πάρτυ

Τι έμαθα μετά από ένα παρασκευιάτικο πάρτυ γενεθλίων:

- Xρειάζεσαι τα κατάλληλα άτομα στα κατάλληλα πόστα

- Tα άτομα ‘προμηθευτές΄ πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι στην αγορά φαγητών και ποτών και όχι να αποσπούνται από την επίδειξη συναρμολόγησης χάρτινης συσκευασίας μεταφοράς ποτών, αλλαλάσοντας εμβρόντητοι “ααα…”

- O εορτάζων/ουσα πρέπει να είναι υπό την επίβλεψη του ατόμου ‘ρολόι’ το οποίο θα εξασφαλίσει την τήρηση του προγράμματος με στρατιωτική ακρίβεια. Ενίοτε και πειθαρχεία.

- H δουλειά δεν είναι ντροπή.

- Having said that, η ‘δουλειά του κώλου’ τελικά υπάρχει.

- Το να βλέπεις κάποιον που κάνει τη ‘δουλειά του κώλου’ μπορεί να επιφέρει προσωρινή απώλεια ομιλίας, επανειλημμένα αυτο-χτυπήματα αγανάκτησης και μια έντονη επιθυμία για κατανάλωση αλκοόλ.

- Η φράση έχω πιει λίγο, μετά την τέταρτη φορά που την λες, απλά δε γίνεται να ισχύει. Τουλάχιστον όχι όσο ενδιάμεσα κατεβάζεις τρία ποτήρια σαμπάνια.

- Το ίδιο ισχύει και για την έκφραση η σαμπάνια δε με πιάνει.

- Το άτομο ‘χορευτής-χοροδιδάσκαλος-performer’ (ΧοΧοPer) πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε μουσική επιλογή και είναι υπεύθυνο για την παρότρυνση της ομύγηρης σε χορό φωνάζοντας εντολές όπως ‘χέρια!’ ή  ’από την άλλη’.

- Ένας XoXoPer δε πρέπει ποτέ να κάνει τα εξής δύο: α) να δοκιμάζει κινήσεις που δεν έχει ξανακάνει σε ξένα σπίτα και β) να χορεύει με άτομο ‘ερασιτέχνη’ ανίκανο να καταλάβει πότε ο XoXoPer χρειάζεται επειγόντως να πιαστεί από κάπου.

- Ξέρεις ότι έχεις κάνει ένα πολύ καλό δώρο όταν θέλεις πάρα πολύ να το κρατήσεις για τον εαυτό σου ενώ όλοι θέλουν να παίξουν μαζί του.

 Καλύτερα ατάκα βραδιάς με τη μορφή διαλόγου:

-When I need to work, I drop my body fat at 6%.

- 6%?! I had 6% body fat when I was nine!

Σχετική βιβλιογραφία:

Το Νυχτερινό εν οίκω
Το Νυχτερινό σε δύο πράξεις
Το Νυχτερινό is back
To Νυχτερινό – a day later

Η ‘Μεγαλοβδομάδα’

Αρχικός τίτλος γι’αυτό το ποστ ήταν, Η ‘βδομάδα που έγινα 30. Φανταζόμουν ότι θα κατέγραφα τις δραστηριότητες κάθε ημέρας και για κάποιο λόγο είχα την εντύπωση ότι θα ήταν διαφορετικές, ή αλλιώτικες ή έστω άξιες αναφοράς μόνο και μόνο επειδή στο τέλος της εγώ θα είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερος. Μπορώ με σιγουριά να σου πω ότι δεν ήταν. Αλλά όπως και να το κάνεις είναι μια εβδομάδα, εγώ εξακολουθώ να μεγαλώνω οπότε το ‘Μεγαλοβδομάδα’ ήρθε σχεδόν μόνο του. Οποιαδήποτε αναφορά στη στεναχώρια, τη θλίψη και τα πάθη της κανονικής Μεγάλης Εβδομάδας είναι τυχαία θέλω να με πιστέψεις.

Το ακούω εδώ και χρόνια, η πρώτη φορά χάνεται κάπου ανάμεσα στα βιβλία και τα θρανία του δημοτικού: αύριο μεθαύριο θα μεγαλώσεις… με την συνέχεια να είναι ανάλογη της περίστασης: στρατός, δουλειά, παιδιά, οικογένεια. Ότι έπρεπε να κάνω ως ενήλικας ήταν ζήτημα ημερών: εκτός από το Σκέφτομαι και Γράφω, για αύριο έπρεπε να πολεμήσω τον εχθρό και αν ζήσω, να γυρίσω στη γυναίκα και τα τρία μας παιδιά. Μου πήρε κάμποσα χρόνια να συνειδητοποιήσω το πρακτικά αδύνατο της υπόθεσης και να καταλάβω ότι ήταν απλά άλλο ένα απ’τα αθάνατα, ελληνικά κόλπα της ελληνίδας μάνας – ενίοτε και του πατέρα – για να σου δώσουν να καταλάβεις πως όταν μεγαλώσεις, έχεις πολλά να κάνεις. Αύριο μεθαύριο δε θα’ναι, αλλά έννοια σου και δε τη γλυτώνεις.

Μπαίνοντας στα τριάντα, δε νομίζω ότι ‘δικαιούμαι’ να τη ξανακούσω αυτή τη φράση. Απλά θέλω να ρωτήσω, αυτό είναι το αύριο μεθαύριο… που μου λέγαν’ τόσα χρόνια; Έχω φτάσει δηλαδή; Και για να μη κρύβομαι πίσω απ’το δάχτυλό μου, έχω μεγαλώσει εγώ τώρα; Γιατί τίποτα απ’αυτά που θα’πρεπε να’χα κάνει αύριο μεθαύριο… έχουν γίνει. ΟΚ, το Σκέφτομαι και Γράφω το’κανα και στρατό πήγα αλλά γυναίκα και τρία παιδιά να περιμένουν σπίτι δεν έχω. Ούτε σπίτι δικό μου έχω. Νοικιάζω, πιάνεται; Και για δουλειά κανονική ακόμα ψάχνομαι. Άρα το αύριο μεθαύριο… δεν έχει έρθει ακόμα; Κι αν δεν έχει έρθει εγώ πως θα ξέρω ότι έχω μεγαλώσει; Θα μου πεις, μια τούρτα μανουάλι δε σου φτάνει; Ναι, αλλά εγώ άλλο θέλω να ρωτήσω: φτάνει ένας αριθμός για να σου πει οτι έχεις μεγαλώσει ή χρειάζονται κάποια προαπαιτούμενα;

Θα μου ξαναπείς, γιατί πρέπει αυτός ο συγκεκριμένος αριθμός να σου πει ότι μεγάλωσες, το 27 δε σου είπε τίποτα; Το 28, το 29;! Κι όμως, το τριάντα είναι αλλιώς κυρίως γιατί φεύγεις από την όποια ασφάλεια των είκοσι, απ΄το να ξέρεις ότι η ηλικία σου ξεκινάει ακόμα από τον αριθμό 2. Με το 3 αυτό αλλάζει. Μπαίνεις στην τέταρτη δεκαετία της ζωής σου, η ηλικία σου ξεκινάει πια απ’τον αριθμό τριάντα και όποτε το θυμάσαι τον πρώτο καιρό, σχεδόν σε εκπλήσσει: όταν συμπληρώνεις μια φόρμα ή αίτηση όταν επιλέγεις ηλικιακό γκρουπ και τώρα το δικό σου είναι το 30-34. Aκόμα κι αυτό το, για την ηλικία σου μια χαρά κρατιέσαι δε θυμάμαι να μου το’πε κανείς όταν ήμουν 27. ‘Η 28. Στα 29 ναι, το παραδέχομαι, το άκουσα για πρώτη φορά.

Προσπαθώ να μην μπω στο τριπάκι του να δω αυτά τα γενέθλια σαν το σημείο που εγώ πρέπει να ξυπνήσω την επόμενη μέρα και να πω, είμαι άλλος άνθρωπος και να περιμένω ν’αλλάξουν τα πράγματα σχεδόν αυτόματα. Και για να χρησιμοποιήσω την σοφία που μου δίνου τα τριάντα μου χρόνια, δε μου χρωστάει κανείς τίποτα και χέστηκε το Σύμπαν αν εγώ τριανταρίζω – τ’ακούς Κοέλιο;! Αν πρέπει κάποιος να συνωμοτήσει, ας είναι οι φίλοι μου και η event manager που κανονίζουν την αυριανή βραδιά. Ας είναι η οικογένειά μου που με στηρίζει τόσα χρόνια τώρα και το μόνο που θέλουν είναι να προσέχω.

Μία στιγμή μόνο τρέμω σε κάθε γενέθλια: όταν πρέπει να κάνεις μια ευχή. Όταν κοιτάς τη φλόγια απ’τα κεράκια και σκέφτεσαι ότι πρέπει να κλείσεις σε μια ευχή όλα όσα θα ήθελες να γίνουν. Νομίζω φέτος θα πάω προετοιμασμένος – ελπίζω η event manager να έχει προνοήσει για τούρτα όπως και για το πολύ μίνιμαλ 1 κεράκι! Δε ξέρω αν είναι γρουσουζιά να πεις τι ευχήθηκες, αλλά εγώ αυτό που θέλω είναι να φτιάξουν τα πράγματα που θα φτιάξουν εμένα και θα με κάνουν… δε θέλω να πω ευτυχισμένο, θα πω ήρεμο και λιγότερο μίζερο για να μπορώ να ευχαριστιέμαι περισσότερο ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Αυτό.

- Φύσα τώρα…