Έχεις στο μυαλό σου πράγματα που θέλεις να πεις, τα σκέφτεσαι όλη μέρα, πως θα τα εκφράσεις, πως θα τα συντάξεις.. και όταν κάθεσαι το βράδυ για να τα γράψεις, δεν… Μαζεύτηκαν πολλά βλέπεις κι από που να βάλεις αρχή. Σκόρπιες λεξεις στο μυαλό σου, ασύνδετες… pathway, μέλλον, επαγγελματικά, ερωτικά, μετακομίζω. Όταν τα ζούσες ήξερες ακριβώς πως ήθελες να τα περιγράψεις, έβλεπες ακόμα και την φωτό και την λεζάντα – κι ας είχες υποσχεθεί πως θα σταματούσες να κάνεις την ζωή σου ταινία – αλλά κάθε μέρα που περνούσε χωρίς να τα καταγράφεις εκείνα έχαναν κάτι από την επίδρασή τους πάνω σου. Και τώρα κάθεσαι ανήμπορος και κοιτάζεις την οθόνη κι εκείνον τον αναθεματισμένο κέρσορα ν’αναβοσβήνει, περιμένοντας αχόρταγα την επόμενη λέξη σου, αλλά… δεν. Ίσως γιατί ξέρεις πως τώρα πια δεν έχει νόημα να ξαναβγάλεις στην επιφάνεια όσα έγιναν, μόνο και μόνο για να τα γράψεις και να δείξεις τι; Και σε ποιον; Μέχρι εδώ φτάνεις. Τόσα μπορείς να πεις.
- Αυτά;
- Ναι, αυτά.. ούτε λόγος για την ειδικότητα του pathway που κόντεψε να σε στείλει αλλού γι’ αλλού, ούτε για το πόσο σε τρομάζει ένας 2ος χρόνος στο Λονδίνο, ούτε για το βραδυ που ένα ζευγάρι μπλε sneakers εισέβαλε στο δωμάτιο και μπερδεύτηκε με τα δικά σου πεταμένα παπούτσια στο πάτωμα – ‘ευτυχία είναι να ετοιμάζεις πρωινό για δυο‘ ήθελες να γράψεις το επόμενο πρωί, χαζέ -, ούτε για την παραίτηση από την δουλειά.. ακόμα και για την μετακόμιση δεν ξέρεις αν θέλεις να μιλήσεις. Δηλαδή θέλεις, αλλά περιμένεις να βγάλεις τις ωραίες φωτό για να συνοδεύσεις το κείμενο. Ούτε αυτές που τράβηξες χθες ξέρεις πια αν θέλεις να δείξεις, έχεις χάσει κάθε διάθεση απόψε. Και το τραγούδι που ακούς συνέχεια επι 4 μέρες τώρα, δεν θα το μοιραστείς;
- Ναι.. δεν ξέρω
Αυτό το ποστ, αλλιώς ξεκίνησε αλλά… Μη το παρεξηγήσεις, κι αυτό κάπου κρυμμένο ήταν και περίμενε να βγει.








