Αντιpost

Έχεις στο μυαλό σου πράγματα που θέλεις να πεις, τα σκέφτεσαι όλη μέρα, πως θα τα εκφράσεις, πως θα τα συντάξεις.. και όταν κάθεσαι το βράδυ για να τα γράψεις, δεν… Μαζεύτηκαν πολλά βλέπεις κι από που να βάλεις αρχή. Σκόρπιες λεξεις στο μυαλό σου, ασύνδετες… pathway, μέλλον, επαγγελματικά, ερωτικά, μετακομίζω. Όταν τα ζούσες ήξερες ακριβώς πως ήθελες να τα περιγράψεις, έβλεπες ακόμα και την φωτό και την λεζάντα – κι ας είχες υποσχεθεί πως θα σταματούσες να κάνεις την ζωή σου ταινία – αλλά κάθε μέρα που περνούσε χωρίς να τα καταγράφεις εκείνα έχαναν κάτι από την επίδρασή τους πάνω σου. Και τώρα κάθεσαι ανήμπορος και κοιτάζεις την οθόνη κι εκείνον τον αναθεματισμένο κέρσορα ν’αναβοσβήνει, περιμένοντας αχόρταγα την επόμενη λέξη σου, αλλά… δεν. Ίσως γιατί ξέρεις πως τώρα πια δεν έχει νόημα να ξαναβγάλεις στην επιφάνεια όσα έγιναν, μόνο και μόνο για να τα γράψεις και να δείξεις τι; Και σε ποιον; Μέχρι εδώ φτάνεις. Τόσα μπορείς να πεις.

- Αυτά;

- Ναι, αυτά.. ούτε λόγος για την ειδικότητα του pathway που κόντεψε να σε στείλει αλλού γι’ αλλού,  ούτε για το πόσο σε τρομάζει ένας 2ος χρόνος στο Λονδίνο, ούτε για το βραδυ που ένα ζευγάρι μπλε sneakers εισέβαλε στο δωμάτιο και μπερδεύτηκε με τα δικά σου πεταμένα παπούτσια στο πάτωμα – ‘ευτυχία είναι να ετοιμάζεις πρωινό για δυο‘ ήθελες να γράψεις το επόμενο πρωί, χαζέ -, ούτε για την παραίτηση από την δουλειά.. ακόμα και για την μετακόμιση δεν ξέρεις αν θέλεις να μιλήσεις. Δηλαδή θέλεις, αλλά περιμένεις να βγάλεις τις ωραίες φωτό για να συνοδεύσεις το κείμενο. Ούτε αυτές που τράβηξες χθες ξέρεις πια αν θέλεις να δείξεις, έχεις χάσει κάθε διάθεση απόψε. Και το τραγούδι που ακούς συνέχεια επι 4 μέρες τώρα, δεν θα το μοιραστείς;

- Ναι.. δεν ξέρω

Αυτό το ποστ, αλλιώς ξεκίνησε αλλά… Μη το παρεξηγήσεις, κι αυτό κάπου κρυμμένο ήταν και περίμενε να βγει.

Τι λες, Mari…

… ή αλλιώς, όταν η τρέλα δε πάει στα βουνά, αλλά ερχεται στο inbox σου.

Αποφάσισα να καθαρίσω τα  spam σήμερα, όταν είδα mail απο μια Μαρία. Σκέφτηκα μην είναι από καμια γνωστή, γι’αυτό το άνοιξα. Ιδού τι διάβασα.

Ave, dear

Clarity of mind means clarity of passion, too; this is why a great
and clear mind loves ardently and sees distinctly what it loves.
I’m kind, sympathetic, and a little bit naive girl. I’m crazy about
reading. I like animals and beautiful landscapes and can spend
hours observing beautiful landscapes. I’d like to find a committed,
serious, smart man. Generally I am looking to meet someone interesting,
who cares about the environment, has self-respect and self-confidence.
I am looking for somebody who enjoys talking about the big things
in life, but also cares about the small things too. I love dancing,
I appreciate the outdoors and the indoors, I love both cats and dogs,
I enjoy wine. My family is very important to me. I have to thank to
my mother for my sense of humour. I love this life and I am looking
for a man to share this life with

Do svidaniya
Mari K.

Έχουμε και λέμε:

-  ”…and a little bit naive girl” : το παίζω γλυκιά, αθώα χωριατοπούλα αλλά σε τυλίγω μέχρι να πεις τομικρόσπίτιστολειβάδι

-  ”who cares about the environment” : τώρα μου κάνεις πλάκα, έτσι; :\

- “I love both cats and dogs” : “εγώ αυτά τα 2 ζώα ξερω”!

- “I have to thank to my mother for my sense of humour” : για το sense of grammar, ποιον πρεπει να ευχαριστήσεις, ε;

-”I am looking for a man to share this life with” : honey…aren’t we all?

Do svidaniya και σε’σένα, συντρόφισσα.

Η Ελληνίδα Μάνα

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος λαός, στον οποίο η λέξη ‘μάνα’, να κρύβει μέσα της όλα αυτά που λίγο-πολύ όλοι έχουμε στο μυαλό μας όταν αναφερόμαστε στη μάνα και μάλιστα, την Ελληνίδα Μάνα. Δεν μπορείς να το περιγράψεις, αλλά το καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις τα άγχη και τις ανησυχίες της, που τις περισσότερες φορές εκφράζονται με κωμικοτραγικό τρόπο, γνωρίζεις τις κινήσεις, τις εκφράσεις, τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Ξέρεις τον – ελληνικό – τρόπο που αντιδράει σε καταστάσεις, συνειδητοποιείς ότι διαφέρει όταν αυτές οι καταστάσεις συμβαίνουν στην δική της οικογένεια.. Για όλα αυτά και τόσα παραπάνω ίσως, λατρεύω την Ελληνίδα Μάνα, γιατί είναι σχεδόν icon. Με όλες της τις παραξενιές, τα καλά και τα λιγότερα καλά της, όλες της οι πράξεις πηγάζουν από μια αστείρευτη αγάπη για αυτούς που έχει γύρω της και ένα παραπάνω για τα παιδιά της. Με τρελαίνει το γεγονός οτι αγχώνεται που ο γιος της δεν έχει βρει δουλειά αλλά την ώρα που του κάνει κήρυγμα εστιάζει παράλληλα και στην κουρτίνα που δεν έχει κρεμαστεί σωστά. Με συγκινεί η ευαισθησία που δείχνει σε ορισμένα θέματα και ο τρόπος που τα προσεγγίζει, επειδή δεν θέλει να σε αναστατώσει.

Για όλα τα παραπάνω μου λείπει η δική μου Ελληνίδα Μάνα. Αν δεν ηταν το skype θα είχα να δω το πρόσωπό της από τα Χριστούγεννα. Αν ήξερε αυτόν που το ανακάλυψε, θα του φιλούσε τα χέρια!  Δεν είναι η πρώτη φορά που λείπω από το σπίτι για σπουδές, αλλά αυτή ηταν η πρώτη που έλειπα όταν δεν ήταν καλά. Και δεν ήμουν εκεί. Όταν μιλάμε,  μεταξύ σοβαρού και αστείου, παντα μου λέει, ‘άντε, παράτα τα και έλα κάτω’. Με θυμώνει όταν το λέει,  γιατί νομίζω οτι το κάνει από εγωισμό, αλλά σήμερα… σήμερα κάτι με’πιασε όταν μου το’πε. Είχε ακουμπήσει το κεφάλι στο χέρι της, σα να’χε κουραστεί να προσπαθεί να με πείσει και η φωνή της είχε ένα παράπονο. Ξέρω ότι έχει συνηθίσει, αλλά είμαι σίγουρος πως όταν κάθεται μόνη της στο σαλόνι, μπροστά στην τηλεόραση – πάντα στο τέρμα γιατί δεν ακούει και καλά – και σκέφτεται το πως ήρθαν τα πράγματα και που είμαι, αναστενάζει. Κι αυτός ο αναστεναγμός κρύβει όλη τη στεναχώρια του κόσμου της.

Και μέσα σ’όλα αυτά, έχουμε και νέα δράματα: στεναχωριέται γιατί σήμερα δοκίμασε τα καλοκαιρινά της και δε της κάνει τίποτα. “Έχω γίνει αλλόκοτη“, μου είπε και κόντεψα να πέσω από το κάθισμα.  Τα φάρμακα που πήρε της άφησαν μερικά κιλά παραπάνω και τώρα που πλησιάζει το καλοκαίρι τα κιλά αυτά της δίνουν κι άλλα προβλήματα παραπάνω. Κάθεται στο γραφείο, μπροστά από το laptop  του αδελφού μου – εξπερ πια, τον ανοίγει και τον κλείνει μόνη της κι ας λέει το skype, σκάι. Συνεχίζει να παραπονιέται όταν μου πετάει την ατάκα – περιγραφή της Ελληνίδας Μάνας. Την σημείωσα αμέσως και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ποστ: “Πεινάω και δε μπορώ να φάω, και δε με βαστάνε και τα πόδια μου γιατί έχω παχύνει και έχει γεμίσει και σκόνες το γραφείο“.

Το Νυκτερινό

Τι έμαθα μετά από ένα σαββατιάτικο βράδυ clubbing:

• τα ωραιότερα παιδιά, ξέρεις, από αυτά που θέλεις να πάρεις σπίτι μετά το club, τις περισσότερες φορές κουβαλάνε πετριές. Πολλές πετριές. Εδώ, τις λένε issues. Μην σε ξεγελάσει, παραμένουν πετριές, nevertheless
• το πιο δυνατό κομμάτι που μπορείς να χορέψεις σε dancefloor αυτό τον καιρό – και ελπίζω για αρκετό ακόμα – είναι το heartbreak/dancer.  Straight ή σε remix
• υπάρχει καλύτερος cider από τον Magners. Τον λένε Jacques, παρασκευάζεται στο Βέλγιο και έχει καταπληκτικό άρωμα και γεύση.

Καλύτερη ατάκα βραδιάς: “oh, your breath smells great..gimme some more“.

Ζηλεύω

Home from home: de Villeneuve looked after Posen while he was living in London; he is now returning the favour in New York

Σήμερα το πρωί ξύπνησα ευδιάθετος: κοιμήθηκα λίγο παραπάνω, είναι η πρώτη μέρα από ένα 2μερο ρεπό, δε νομίζω οτι θα φορέσω κάτι άλλο πέρα απ’τις πυτζάμες μου… Ανοίγω τον υπολογιστή και παίρνω στα χέρια μου το The New Review, το κυριακάτικο ένθετο του The Independent. Το ξεφυλλίζω ανάποδα και σταματώ στην πρώτη σελίδα, όπου βλέπω την παραπάνω φωτογραφία  και με μεγάλα γράμματα δύο ονόματα: Poppy de Villeneuve & Zac Posen. Στα επόμενα 3 λεπτά διαβάζω το άρθρο για τους δυο νεαρούς καλλιτέχνες, το πως γνωρίστηκαν, πως εξελίχθηκε ο καθένας στον τομέα του, τι έχουν κάνει. Γραμμή με τη γραμμή ένιωθα μέσα μου να μεγαλώνει μια απροσδιόριστη στεναχώρια, που έπαιρνε την θέση της καλής διάθεσης με την οποία ξύπνησα. “He wasn’t happy in his apartment, so he’d stay at my place all the time. It was a big, crumbling house on Portobello Road owned by an eccentric old hippy and it was always full of people so it was a very fun, quite mad time“.  Νομίζω το’χω ξαναπεί, όταν βλέπω/ακούω/διαβάζω όλα αυτά που κατά βάθος ξέρω ότι θα ήθελα να ζω, αισθάνομαι περίεργα.. σαν ένα κενό που όσο περνάνε τα χρόνια δεν λέει να γεμίσει. Ζηλεύω απίστευτα τους ανθρώπους που έχουν πάνω από το κεφάλι τους ένα αστέρι. “I’m not surprised by Zac’s success at all, as he has always been so focused, but I am surprised by how well he has dealt with it. Being famous in your twenties is not easy”. Ίσως να φταίει το ότι βρίσκομαι σε μια φάση που λέξεις όπως ‘τα επαγγελματικά’ και ‘καριέρα’ έχουν αρχίσει να με απασχολούν ιδιαίτερα.

Πως το σκέφτομαι: είμαι σε μια ηλικία που θα έπρεπε να έχω μια κανονική δουλειά, κατά προτίμηση μια θέση στό δημιουργικό ενός ad agency, ή design studio. Θα έπρεπε να αντλώ ικανοποίηση από αυτή τη δουλειά, στο κάτω κάτω είναι αυτό που μ’αρέσει να κάνω και τα χρήματα θα ήταν αρκετά για να τα βγάζω πέρα χωρίς προβλήματα.

Πως είναι: στα 27 μου (δε μπορώ να πω ακόμα 28, με τρομάζει) σπουδάζω ακόμα. Χωρίς ιδιαίτερες design αξιώσεις προσπαθώ να σταθώ ανάμεσα σε άλλα 179, μικρότερης ηλικίας αλλά μεγαλύτερου ταλέντου άτομα. Δουλεύω σε ένα λιβανέζικο take away και το μόνο που αντλώ απ’τη δουλειά μου είναι κουρασμένα πόδια και πιασμένη μέση. Τα χρήματα είναι αρκετά για να τα βγάζω πέρα, αλλά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν.

Και μετά βλέπω αυτό: “Zac Posen, 28, is a fashion designer who shows at New York Fashion Week. He founded his eponymous label at 21; his clothing is a firm favourite with stars such as Gwyneth Paltrow, Natalie Portman and Lucy Liu. He lives in New York“. Μη κολλήσεις στα ονόματα, εγώ σταμάτησα να διαβάζω στον αριθμό 21. Στα 18 του μπήκε στο Saint Martins, 3 χρόνια μετά το V&A αγοράζει την δουλειά του και χωρίς καν να τελειώσει την σχολή, επιστρέφει στην Νέα Υόρκη και ιδρύει το label Zac Posen. Ήταν 21 χρόνων. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη: εγώ στα 21 μου ήμουν σε μια σχολή που μισούσα, χάζευα online τα μαθήματα στις art and design σχολές και έκλαιγα όταν διάβαζα για την εξεταστική. ΟΚ, θα μου πεις, so what?.. απλά με πιάνει ένα κάτι όταν ακούω τέτοιες ιστορίες, γιατί ζω σε μια πόλη που γίνονται τόσα πράγματα και νιώθω ότι εγώ είμαι στην απ’ έξω. Που είναι όλοι αυτοί οι ενδιαφέροντες άνρθωποι που έχουν όνειρα, που κάνουν πράγματα, που θα μπορούσαν με τα λόγια και τις πράξεις τους να με ταρακουνήσουν και να με βγάλουν απ’ αυτή την παθητική κατάσταση; Θα μου πεις, αν περιμένεις απ’τους άλλους να τα κάνουν όλα αυτά… Η tutor μου, στο repot του πρωτου tutorial μεταξύ άλλων, έγραψε και αυτό: have to get connected. Το παλεύω Cath, το παλεύω…

Υ.Γ.: Και για την ιστορία, η Poppy de Villeneuve είναι φωτογράφος και έχει δουλέψει για εκδόσεις όπως η Vogue, το βρετανικό Esquire και το Dazed & Confused. Μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο στο site της εφημερίδας.

Alt.Eurovision 2009

Η 3η εναλλακτική Eurovision είναι γεγονός! Ας είναι καλά η μουσική χειμερινή ακαδημία που για άλλη μια φορά μάζεψε τα καλύτερα κρυφά διαμαντάκια της ευρωπαϊκής μουσικής σκηνής, για έναν διαγωνισμό.. εναλλακτικό! Τα 22 τραγούδια που ‘διαγωνίζονται’ δεν θα τα ακούσεις το βράδυ της 16ης Μαϊου ζωντανά από τη Μόσχα, εδώ το παιχνίδι είναι αλλιώς: μπορείς να τα ακούσεις από το site, μπορείς να τα κατεβάζεις κιόλας αν θέλεις, να ξεχωρίσεις τα αγαπημένα σου και μετά να τα ψηφίσεις. Κι αν σου ακούγεται απλό όλο αυτό, πίστεψέ με, δεν είναι. Το ένα τραγούδι είναι ωραιότερο από το άλλο και μερικά απορείς γιατι είναι εξω από τον κανονικό διαγωνισμό. Αν έχεις λίγο χρόνο, πέρνα μια βόλτα, σίγουρα θα βρεις κάτι να σ’αρέσει. Όπως το sokolad,  για παράδειγμα, την συμμετοχή της Βουλγαρίας… ειναι 2 μέρες τώρα που το ανακάλυψα και δε λέει να φύγει απ’ το μυαλό μου. “Καλή ακρόαση και .. να θυμάστε ότι η ψήφος σας μετράει!“

Ιστορία μικρού μήκους

Φτιάξε λίγο εικόνα: είναι Δευτέρα, ξεκινάει μια νέα εβδομάδα με υποχρεώσεις και τρεχάματα και έννοιες. Έχεις να παραδώσεις την εργασία στη σχολή, ή πρέπει τα έγγραφα που σου ζήτησε ο διευθυντής να είναι έτοιμα μέχρι τις 10. Το απόγευμα που θα γυρίσεις, έχεις να βάλεις σε τάξη το μίνι αχούρι που δημιουργήθηκε σπίτι σου το σαββατοκύριακο. Απ’ όλα αυτά όμως, τίποτα δεν είναι ικανό να σε απασχολήσει περισσότερο όσο εκείνη η μία και μόνο στιγμή που κάτι απροσδόκητο και τυχαίo(;) σου συνέβη. Ξαφνικά τίποτα άλλο δεν υπάρχει στο μαυλό σου μόνο  εκείνη η στιγμή, εκείνα τα 15 δευτερόλεπτα που η τύχη/μοίρα αποφάσισε να παίξει μαζί σου. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: κατά πόσο ήταν σύμπτωση, τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά, τι θα μπορούσες να είχες πει που θα έκανε τα 15 δευτερόλεπτα 3, 5 ή 10 λεπτά;

Σύμπτωση είναι ο τυχαίος συνδυασμός δύο ή περισσοτέρων γεγονότων χωρίς δηλαδή να υπάρχει κάποια προφανή λογική σύνδεση μεταξύ αυτών.* Υποθέτω πως ανάλογα με το τι είδους άνθρωπος είσαι δίνεις λιγότερο ή περισσότερο σημασία σε αυτά τα γεγονότα. Αν πάλι είσαι σαν και εμένα, που βρίσκεις τον εαυτό σου διαρκώς σε περίεργα παιχνίδια της τύχης και καταστάσεις που μοιάζουν βγαλμένες από ταινία, τότε δε μπορείς παρά να περάσεις το υπόλοιπο της μέρας σου προσπαθώντας να απαντήσεις: α) καθαρή τύχη ή πονηρή μοίρα; β) τι θα γινόταν αν… Το χειρότερο είναι οτι ξαναπαίζεις την σκηνή στο μυαλό σου, αναλύωντας όλες τις στιγμές κλειδιά – που στην περίπτωση που το όλο σκηνικό κράτησε μερικά δευτερόλεπτα δεν σου παίρνει και πολύ γιατί πολύ απλά δεν πρόλαβαν να υπάρξουν στιγμές κλειδιά! -, εκτιμώντας τις εναλλακτικές κατευθύνσεις που θα μπορούσε να πάρει και τέλος τι θα μπορούσες να είχες πει. Και το τονίζω αυτό γιατί είναι η πιο βασανιστική διαδικασία.

Αναλύεις τις πόσες διαφορετικές ατάκες θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις, όταν το μόνο που έκανες ήταν να στέκεσαι έξω από ένα άγνωστο διαμέρισμα, κοιτάζοντας ένα κομμάτι μουτζουρωμένο χαρτί, με τον ιδιοκτήτη ν’ ανοίγει ξαφνικά την πόρτα και να σε κοιτάει. Αμήχανη σιωπή,  η βροχή να πέφτει και το μελάνι στο χαρτί ν’ αποτυπώνει το σχήμα των σταγόνων.

“Trying to get somewhere?“,

σε ρωτάει κι εσύ σηκώνεις επιτέλους το κεφάλι και επιλέγεις να απαντήσεις λογικά, χωρίς πραγματικά να σκέφτεσαι, χωρίς καν να κοιτάς. “Yes, Wyfold Road“.  Κρατάει κλειδιά, βιβλία και ένα κόκκινο laptop. Δεν δείχνει ενοχλημένος, είναι ευγενικός και φοράει ένα ενα μπεζ πουλοβερ με V-neck.

“Wyfold Road…hmm, no, I’m sorry”.

Πριν καλά-καλά πεις thank you, έχεις ήδη φύγει, περπατάς στο επόμενο στενό, με τη βροχή να ντύνει την σκηνή μ’ ένα ιδιόρρυθμο soundtrack. Είναι η σκηνή που η μουσική δυναμώνει και νιώθεις την καρδιά σου να χτύπαει λίγο πιο γρήγορα. Και ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη σου. Και ξέρεις πως για την υπόλοιπη μέρα θα γυρνάς εκεί, σ’ ενα άγνωστο δρόμο, μέσα στη βροχή, αψηφώντας τις παιχνιδιάρικες διαθέσεις της μοίρας, διαλέγοντας τον εύκολο δρόμο. Μέχρι την επόμενη φορά… /τίτλοι τέλους/

*απο το www.hint.gr

Just Jack – Embers

Το όνομα Just Jack  μπορεί να σου φαίνεται γνωστό για πολλούς λόγους. Είναι ο τίτλος του one man show από τον ανυπέρβλητο Jack McFarland. Είναι το όνομα του καλλιτέχνη που πριν 2 χρόνια τραγούδαγε “why you wanna go and put starz in their eyes“, φτάνοντας στο νο.2 του UK singles chart. Επίσης, είναι ο τραγουδιστής ο οποίος έδωσε τον τίτλο σε αυτό το blog με το ομότιτλο κομμάτι από τον δίσκο Overtunes. Με λίγα λόγια, πρόκειται για το ψευδώνυμο του κ. Jack Allsopp, του βρετανού συνθέτη ο οποίος τον επόμενο μήνα κυκλοφορεί το τρίτο του άλμπουμ με τίτλο All Night Cinema.

Το πρώτο single είναι το Embers. Περίεργο κομμάτι, δεν χωράει σε κατηγορίες και δεν δέχεται ταμπέλες. Αν και τα είδη της μουσικής με τα οποία καταπιάνεται ο Just Jack είναι κυρίως dance pop, garage και hip hop αυτό εδώ δε ξέρω πως να το χαρακτηρίσω. Μια λέξη μόνο μου’χει καρφωθεί στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που το άκουσα: μεγαλειώδες.

In Neville we trust

Απόσπασμα από την συνέντευξη Του Neville Brody στο βιβλίο του Adrian Shaughnessy, “How to be a graphic designer, without losing your soul“.

- In interviews you have said that you were accused of ‘not being commercial’. How did the LCP (London College of Printing) equip you for working life?

The only advice they gave me was to wear a tie in interviews. I left and went into four years of real poverty. People urged me to get a job in advertising – but I stuck to what I believed in. And if you believe in something you must do the same. Not getting a job doesn’t mean that you are no good. Things will come round.

Αχ κ. Neville μου, πόσο πολύ έχω ανάγκη να σας πιστέψω…

Σειρά από τον τόπο σου..

Όταν επί τέσσερα συνεχόμενα βράδια σε παίρνει το ξημέρωμα, παρακολουθώντας επεισόδια τηλεοπτικής σειράς, γίνεται συνήθεια. Όταν συνειδητοποιείς πόσο πολύ ζηλεύεις αυτά που βλέπεις στην σειρά, γίνεται πρόβλημα. Και όταν το πρόβλημα σηκώνει κουβέντα, γίνεται ποστ.

Αν σου πω πως εγώ τώρα ανακάλυψα τα Υπέροχα Πλάσματα, τι θα πεις;.. Είχα ακούσει πολύ καλά λόγια γι’αυτή την σειρά όταν προβαλλόταν αλλά για μένα τότε, που δούλευα, οτιδήποτε μετά τις 23:00 ήταν απαγορευμένο. Θυμάμαι είχα δει 1-2 επεισόδια, μπορεί να’ταν και μισά, και πάντα έλεγα θα ξεκινήσω να βλέπω από το επόμενο και το επόμενο γινόταν το μεθεπόμενο.. Βλέπεις τότε εκτιμούσα τον ύπνο και μια ώρα παραπάνω ήταν μία ώρα παραπάνω! Εδώ πάλι την έχω δει περισσότερο κουκουβάγια και αν δεν παει 3-4 μάτι δεν κλείνει. Και γιατί να κλείσει θα μου πεις, στη δουλειά θα πάω την επομένη; Ε, και με όλες τις αμερικάνικες σειρές που μου κρατούσαν παρέα να έχουν μπει σε hiatus, το ενδιαφέρον μου στράφηκε στα εγχώρια προϊόντα.

Τα Υπέροχα Πλάσματα μου αρέσουν γιατί είναι αστεία. Πραγματικά αστεία. Έξυπνα αστεία. Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό δεν το εξασκώ όσο θα’πρεπε το άθλημα του γέλιου κι αυτή η σειρά είναι κάτι σαν προπόνηση.

Τα Υπέροχα Πλάσματα μου αρέσουν γιατί μου δείχνουν την Αθήνα που έχω γνωρίσει και έχω αγαπήσει – κατά καιρούς. Και όταν την βλέπω νιώθω ένα.. δεν είναι τόσο το συναίσθημα ότι μου λείπει, όσο μια γλυκιά μελαγχολία. Ε, δεν είναι και λίγο μετά από 7 μήνες απουσία να βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου την Καπνικαρέας, που την έχω κόψει χιλιόμετρα πάνω κάτω και που κατά βάθος πάντα μου άρεσε το όνομά της. Και να’ταν μόνο αυτή… Τσακάλωφ, Ερμού, Θησείο, Ακρόπολη, κάθε πλάνο και μαχαιριά. Και το τελειωτικό χτύπημα έρχεται με το Athens by Night. Δε ξέρω γιατί, αλλά για μένα Αθήνα τη νύχτα = βόλτα με αμάξι. Όπου να’ναι, χωρίς προορισμό, απλά να πηγαίνεις. Γιατί σημασία, τελικά, έχει η παρέα.

Και φτάνουμε στο θέμα της σημερινής μας εκπομπής. Τα Υπέροχα Πλάσματα μου αρέσουν γιατί μου δείχνουν με τον πιο απλό τρόπο τι είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο στη ζωή μου: υπέροχα πλάσματα. Πλάσματα που να κάνετε μαζί τα απίστευτα, να ξενυχτάτε σε μπαλκόνια τρώγοντας πίτσες, να πηγαίνετε μαζί για καφέ – ναι, ακόμα και το απλούστερο όλων εδώ δεν το’χουμε -,   να είστε διαρκώς στα τηλέφωνα για τα πιο χαζά πράγματα. Όχι φυσικά ότι αυτό το είχα όταν ήμουν στην Ελλάδα. Κι εκεί να’μουν τώρα, πάλι θα το ζήλευα. Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως τέτοιες παρέες είναι ουτοπικές, ότι και αυτό έχει εξιδανικευθεί για χάρη της τηλεόρασης. Ένας από τους λόγους που ήθελα να φύγω ήταν για να βρω άτομα που να επικοινωνούμε. Αυτό, αν θες, ήταν η επιστημονική εξήγηση. Η χύμα εξήγηση είναι ότι θέλω να βρω υπέροχα πλάσματα. Μέχρι στιγμής έχω βρει πλάσματα να δουλεύουμε τα projects -ok, και να τα κερδίζουμε!-, να πηγαίνουμε μαζί σε pubs και σε πάρκα, να τρώμε lunch που τόσο πολύ το λατρεύουν εδώ. Αλλά πλάσματα που στις 04:00, μετά από μπαρότσαρκα να τρώμε βρώμικα στη Μαβίλης, δεν έχω βρει ακόμα. Ναι ξέρω, είναι τεχνικά αδύνατο αυτό, αλλά έστω… και τα λουκάνικα στην Tottenham θα μου αρκούσαν, αρκεί να ήταν με, you know… yperoxa plasmata.